IV SA/Wa 36/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi T. F. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak. [...] 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 36/17 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] października 2016r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu zażalenia T. F. utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. którym nie uzgodniono projektu decyzji dla inwestycji polegającej na budowie całorocznego budynku rekreacji indywidualnej oraz budowie obiektu służącego do przechowywania sprzętu pływającego służącego turystyce wodnej na terenie działki nr ew. [...] w miejscowości [...], obręb ewidencyjny [...], gm. [...], położonej w [...] Parku Krajobrazowym. Powyższe postanowienie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. Pismem z dnia 22 lipca 2016 r., Wójt Gminy [...] wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: Regionalny Dyrektor) o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Regionalny Dyrektor w dniu [...] sierpnia 2016 r., wydał postanowienie, którym nie uzgodnił ww. projektu decyzji. Powodem negatywnego rozstrzygnięcia była możliwość lokalizacji obiektu służącego do przechowywania sprzętu pływającego służącego turystyce wodnej w strefie 100 metrów od brzegów Jeziora [...]. Organ I instancji wskazał, że lokalizacja ta narusza zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, określony w § 3 pkt 7 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] 2006 r., Nr [...], poz. [...], z późn.zm). Na przedmiotowe postanowienie, pismem z dnia 30 sierpnia 2016 r. zażalenie złożył T. F. W trakcie postępowania Organ odwoławczy zważył, co następuje. Ze względu na położenie działki nr ew. [...] w [...] Parku Krajobrazowym przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest zbadanie, czy planowana inwestycja wraz z określonymi dla niej warunkami, określonymi w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, nie narusza przepisów rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. 2006 r., Nr [...], poz. [...] z późn.zm). Zamierzona inwestycja dotyczy realizacji zabudowy rekreacyjnej, która obejmuje budowę dwóch obiektów budowlanych. Dla jednego z nich, tj. dla "obiektu służącego do przechowywania sprzętu pływającego służącego turystyce wodnej" (o powierzchni zabudowy 30 m2, szerokości elewacji frontowej 7 m i wysokości maksymalnej 6 m) nie została, zgodnie z projektem decyzji, określona nieprzekraczalna linia zabudowy. Oznacza to, że budynek ten może być zrealizowany w strefie 100 metrów od brzegów jeziora [...]. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, w [...] Parku Krajobrazowym obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Organ II instancji po dokonaniu analizy akt sprawy jest zdania, że niemożliwym jest zastosowanie w stosunku do planowanego "obiektu służącego do przechowywania sprzętu pływającego służącego turystyce wodnej" wyjątku dotyczącego "obiektów służących turystyce wodnej". Zdaniem Organu II instancji, Regionalny Dyrektor w sposób właściwy dokonał wykładni pojęcia "obiektów służących turystyce wodnej', dla których ustanowiono wyjątek od zakazu. Wyjątek ten należy wykładać w sposób ścisły. Przez "turystkę wodną" należy rozumieć ruch turystyczny (przemieszczanie się) na rzekach, jeziorach i ich szlakach wodnych przy pomocy różnego rodzaju sprzętu wodnego, począwszy od statków żeglugi pasażerskiej przez łodzie żaglowe, barki przystosowane do wędrówek wodnych, tramwaje wodne, tratwy, kajaki czy też łodzie wiosłowe. Choć jak wskazuje Skarżący, uprawianie turystyki wodnej możliwe jest także bez obiektów budowalnych, to jednak celem wprowadzonego odstępstwa było wprowadzenie takich obiektów, które będą służyły przemieszczaniu się po akwenach i drogach wodnych. Oczywistym jest bowiem, że do samego poruszania się po wodzie nie jest potrzebny żaden obiekt budowalny, a wyłącznie stosowny sprzęt, zauważyć jednak trzeba, że bez określonej infrastruktury trudnym jest uprawianie turystyki wodnej. W ramach odstępstwa od zakazu określonego § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia - w zależności od rodzaju turystyki wodnej - mogą być realizowane różne obiekty budowlane - od prostych poprzez bardziej złożoną obszarowo i technicznie infrastrukturę, która służy kotwiczeniu, cumowaniu, holowaniu, opuszczaniu i wyciąganiu na wodę jednostek pływających (np. pochylnie, wyciągi). Jako przykład obiektów związanych z turystką wodną może posłużyć załącznik do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2016 r. poz. 290, z późn zm.), gdzie w kategorii XXI wyróżniono obiekty związane z transportem wodnym takie jak: porty, przystanie, sztuczne wyspy, baseny, doki, falochrony, nabrzeża, mola, pirsy, pomosty, pochylnie. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, zdaniem Organu II instancji, zakres planowej inwestycji - "obiekt do przechowywania sprzętu pływającego służącego turystyce wodnej" wykracza poza zakres obiektów budowlanych związanych z turystyką wodną. Różnego rodzaju obiekty budowalne do przechowywania sprzętu pływającego nie są użyteczne podczas przemieszczania się po jeziorach i rzekach, lecz służą wyłącznie (bezpiecznemu, dogodnemu) przetrzymywaniu sprzętu pływającego. Pamiętając, że turystyka wodna to przemieszczenie się po rzekach i jeziorach, Organ II instancji zauważył, że dla pływania kajakami nie ma znaczenia lokalizacja budynku do przechowywania sprzętu w strefie 100 metrowej rzeki. Nie stanowi to czynnika służącego wykorzystaniu wód do pływania kajakami. Podobnie jest z jachtami żaglowymi. Przeważnie jachty żaglowe po zwodowaniu wiosną są na wodzie przez cały sezon żeglarski do momentu ich przemieszczenia do hangarów lub na place i parkingi w celu ich przezimowania. W opinii Organu II instancji obiekt zlokalizowany poza strefą 100 metrów od rzeki, w którym jest przechowywany jacht żaglowy poza sezonem żeglarskim nie uniemożliwi żeglowania po jeziorach w sezonie. Wskazany w projekcie decyzji, "obiekt służący do przechowywania sprzętu pływającego", chroniąc i przetrzymując sprzęt wodny, należy do obiektów, które są tylko pośrednio związane z turystyką wodną, a nie bezpośrednio jak np. pomost do umocowania niedużych jednostek pływających lub pomost, który służy do uprawiania wędkarstwa i umocowania łodzi. "Obiekt służący do przechowywania sprzętu pływającego" nie służy uprawianiu turystyki wodnej, zatem nie mieści się w odstępie § 3 ust. 1 pkt 7, ww. rozporządzenia dotyczącym obiektów służących turystyce wodnej. W ramach pojęcia "obiektów służących turystyce wodnej" umożliwiających odstępstwo od ww. zakazu nie mieszczą się obiekty budowlane związane zarówno z usługami uzupełniającymi (wypożyczalnie sprzętu, miejsca noclegowe, kluby żeglarskie), jak również z usługami technicznymi (takimi jak przechowywanie kajaków, łodzi i jachtów). Zamierzony obiekt, pomimo planowanej powierzchni zabudowy 30 m2, z uwagi na swoją funkcję, służącą przechowywaniu sprzętu pływającego, stanowi obiekt typu hangar. Obiekty typu hangar, nie są związane z turystyką wodną, nie wchodzą w zakres wyjątku (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1659/14 oraz z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2419/15). Zdaniem Organu II instancji, ustawodawca uwzględniając potrzebę realizacji turystyki wodnej (w ramach popularyzacji wartości przyrodniczych, krajobrazowych parku krajobrazowego) z równoczesną potrzebą poszanowania zasad zrównoważonego rozwoju, wprowadził odstępstwo od zakazu dotyczące realizacji obiektów służących turystyce wodnej w pasie 100 metrów od rzek i zbiorników wodnych. Nie wydaje się, by celem ustawodawcy w ramach odstępstwa od zakazu dotyczącego turystyki wodnej była realizacja magazynów, bazy noclegowej czy zabudowy mieszkaniowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2015 r" sygn. akt IV SA/Wa 2734/15). Omówione powyżej odstępstwo od zakazu zabudowy w strefie 100 metrów od brzegów rzek, jezior i zbiorników wodnych nie jest jedynym obowiązującym na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Prawodawca lokalny przewidział kolejne odstępstwa, które w pewnych przypadkach pozwalają na wprowadzenie zabudowy (§ 3 ust. 2 ww. rozporządzenia). Zgodnie z nimi przedmiotowy ww. zakaz nie dotyczy: 1) obszarów zwartej zabudowy wsi, określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, gdzie dopuszcza się uzupełnianie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód zgodnie z linią występującą na przylegających działkach, 2) istniejących siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód; 3) istniejących ośrodków wypoczynkowych, dla których miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc z dniem 1 stycznia 2004 r. - gdzie dopuszcza się przebudowę i modernizację istniejącego zainwestowania w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem nie zwiększania powierzchni zabudowy, ilości miejsc pobytowych a także nie przybliżania zabudowy do brzegów wód. Przeprowadzona analiza wykazała, że wskazane odstępstwa w przedmiotowej sprawie nie zachodzą. Jak wynika z załącznika graficznego do projektu decyzji, brak jest dwóch, zabudowanych działek, przylegających do działki nr ew. [...]. Nie ma możliwości wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód zgodnie z linią występującą na przylegających działkach. W tej sytuacji bez znaczenia pozostają zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] odnoszące się do przedmiotowego obszaru. Odstępstwo zawarte w § 3 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia nie zachodzi. Zamierzona inwestycja polega na realizacji nowego obiektu budowalnego na działce niezabudowanej, a zatem nie dotyczy jej zarówno odstępstwo uzupełnienia zabudowy w istniejących siedliskach rolniczych (§ 3 ust. 2 ww. rozporządzenia), jak również istniejących obiektów budowalnych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r. (§3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia). "Obiektu do przechowywania sprzętu pływającego służącego turystyce wodnej' nie dotyczą także wyjątki od zakazu określone w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody (tj. wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; realizacji inwestycji celu publicznego; wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych). W ocenie organu odwoławczego projekt decyzji, który umożliwia realizację obiektu do przechowywania sprzętu pływającego w strefie ochronnej jeziora [...] nie może zostać pozytywnie uzgodniony ze względu na naruszenie § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Choć w zaskarżonym postanowieniu Regionalny Dyrektor, jako cześć uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, zacytował treść postanowienia innego organu, z innej sprawy, rozstrzygnięcie Organu I instancji było prawidłowe. Organ odwoławczy wskazał, że uzgadniany projekt decyzji dotyczy dwóch obiektów budowalnych, z których drugi stanowi budynek rekreacji indywidualnej. Obiekt ten, usytuowany poza strefą ochronną jeziora [...], może naruszać zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu (§ 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia). W sytuacji braku możliwości uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji ze względu na niezgodność z § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, Organ II instancji odstąpił od badania, czy określona w projekcie inwestycja, w tym budynek rekreacji indywidualnej, nie narusza pozostałych zakazów określonych w [...] Parku Krajobrazowym. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. F., zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc uchylenie postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. § 3 pkt 7 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) i art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody poprzez bezpodstawną odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie całorocznego budynku rekreacji indywidualnej oraz budowie obiektu służącego do przechowywania sprzętu pływającego służącego turystyce wodnej, z uwagi na błędne przyjęcie, że planowany obiekt służący do przechowywania sprzętu pływającego nie służy turystyce wodnej, w sytuacji w której Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 2083/13 - w analogicznej sprawie - dokonał już na zasadzie art. 170 PPSA wiążącej organy GDOŚ i RDOŚ w [...] wykładni tego pojęcia, wskazując odmiennie do nich, że obiekty służące turystyce wodnej to nie tylko obiekty techniczne służące bezpośrednio do uprawiania tej turystyki np. pomosty do cumowania łodzi lub uprawiania wędkarstwa, lecz również obiekty służące obsłudze turystów, np. sanitariaty, wypożyczalnie i przechowalnie sprzętu wodnego itp., a więc obiekty zapewniające bezpieczne i dogodne korzystanie przez turystów z wód. W skardze podniesiono, że budynek służący przechowywaniu sprzętu pływającego bez wątpienia ma związek z turystyką wodną i uzasadnione jest, aby tego rodzaju budynek znajdował się w pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora, aby nie było konieczności przenoszenia tego sprzętu na dalsze odległości. Przedstawiona zatem przez GDOŚ i RDOŚ w [...] w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień interpretacja pojęcia "obiektu służącego turystyce wodnej" jest zbyt wąska. Co więcej GDOŚ w swoim uzasadnieniu przyznał, że "obiekt służący do przechowywania sprzętu pływającego" należy do obiektu związanego z turystyką wodną (str. 4 postanowienia). Wbrew jednak dokonanej przez niego oceny, ustawodawca przy określeniu zwolnień z zakazów, o których mowa w art. 17 ustawy o ochronie przyrody nie posłużył się kategorią obiektów "bezpośrednio" czy też "pośrednio" związanych z turystyką wodną a jedynie "służących" tej turystyce. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do stosowania takiego rozróżnienia. Innymi słowy każdy obiekt "służący" turystyce wodnej, korzysta ze zwolnień, o których mowa w przywołanym przepisie. Nie stoi to przy tym w opozycji z zastosowaną przez GDOŚ ścisłą wykładnią tego pojęcia skoro do kategorii "obiektów służących turystyce wodnej" zaliczył on w niniejszej sprawie, jak i w innych sprawach [sygn. akt IV SA/Wa 932/11) m.in. takie obiekty jak "stanice wodne", "kąpieliska", "przystanie", "porty", a zatem pojęcia szersze znaczeniowo niż przechowalnia sprzętu pływającego, tj. zawierające w sobie zespoły budynków i urządzeń niezbędnych z punktu widzenia pełnionej przez nich funkcji. Dla przykładu wskazać tylko można, że przez "stanicę wodną" rozumie się schronisko turystyczne przy szlaku wodnym, wyposażone w przechowalnie łodzi, warsztaty naprawcze i inne urządzenia (Uniwersalny słownik języka polskiego PWN pod red. prof. Stanisława Dubisza, Warszawa 2008, tom III, s. 1373-1374). To właśnie na tej kanwie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 70/13, wskazując, że "jeżeli w budynku ma mieścić się stanica o gabarytach budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 25 m2 do przechowywania sprzętu pływającego, wędkarskiego i narzędzi do utrzymania czystości i porządku na działce, czyli schronisko turystyczne przy szlaku wodnym, to z istoty ma ona służyć turystyce wodnej. Sposób zaprezentowanej przez organy wykładni należy odrzucić w całości, albowiem stoi ona w opozycji zarówno z literalnym brzmieniem jak i samą funkcją omawianego przepisu (contra legem), a także powoduje przyjęcie rozwiązań prowadzących do absurdalnych wniosków - dysfunkcji omawianego przepisu (ad absurdum). Sprowadzając bowiem rozumienie pojęcia "służenia" (rozumianego powszechnie jako wspieranie, związanie, wpływanie, ułatwianie lub bycie użytecznym) do "niezbędności" (rozumianej jako konieczność, bezwzględna potrzeba, przymus), należałoby odrzucić również możliwość lokalizacji wskazanych przez GDOŚ obiektów takich jak choćby pomosty, bez których wszakże również możliwe jest uprawianie turystyki wodnej. Zarówno zaś wskazywany przez GDOŚ pomost, jak i przechowalnia sprzętu pływającego, wpływa i ułatwia uprawienie rzeczonej turystyki, a zatem służy tej turystyce i osobom ją uprawiających. Skarżący podkreślił, że obiekt służący do przechowywania sprzętu pływającego niewątpliwie przeznaczony jest jedynie dla osób uprawiających turystykę wodną i z pewnością umożliwia takim osobom realizację aktywności związanej z wodą. Nie może on bowiem służyć do innych celów niż związanych z turystyką wodną (być użytkowany w inny sposób) jak i nie może służyć innym osobom niż uprawiających turystykę wodną. Wszakże to jedynie uprawiający turystykę wodna korzystają ze sprzętu pływającego, a zatem przechowalnia takiego sprzętu im jedynie ma służyć jak i do tego tylko celu. Na marginesie skarżący wskazał również, że GDOŚ i RDOŚ w [...] nie rozpatrzyli całości sprawy. Pominięto zupełnie w treści zaskarżonych postanowień kwestię całorocznego budynku rekreacji indywidualnej, czym uchybiono przepisom art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80, a także art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak oceny możliwości uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w tej części. Zdaniem skarżącego skoro zawarte we wniosku obiekty budowalne mogą zostać zrealizowane niezależnie, nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że uzgodnienia decyzji dotyczyć może zarówno cały zakres zamierzenia inwestycyjnego jak i poszczególne jego części (niezależne od siebie). Organy odstąpiły jednak od uzgodnienia decyzji w części dot. całorocznego budynku rekreacji indywidualnej nie badając przy tym w ogóle możliwości jego lokalizacji poza strefą ochronną jeziora [...]. Skarżący wskazał także, że za wadę postępowania uznać należy powołanie się przez GDOŚ na nieobowiązujące w dacie orzekania przepisy rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), z uwagi na ich uchylenie stosownie do § 6 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Zastosowanie przez Organ nieobowiązujących przepisów prawa stanowi wadę postępowania i dowodzi nieprawidłowo ustalonego stanu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć tylko niektóre z podniesionych w niej zarzutów sąd uznał za trafne. W niniejszej sprawie organy I i II instancji dokonały wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego, co doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania tych przepisów i miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji rozpoznając przedmiotową sprawę prawidłowo ustalił stan faktyczny. Działka przeznaczona pod zainwestowanie o nr ew. [...] położona w obrębie [...], w miejscowości [...] znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne dotyczy budowy całorocznego budynku rekreacji indywidualnej oraz budowy obiektu służącego do przechowywania sprzętu pływającego służącego turystyce wodnej. Dla tego drugiego obiektu (o powierzchni 30 m2, szerokości elewacji frontowej 7 m i wysokości maksymalnej 6 m) nie została zgodnie z projektem decyzji określona nieprzekraczalna linia zabudowy co oznacza, że może być zrealizowany w strefie 100 metrów od brzegów jeziora [...]. Tak ustalony stan faktyczny nie jest sporny. Organ odwoławczy powołując się na obowiązujący dla [...] Parku Krajobrazowego akt prawa miejscowego nieprawidłowo wskazał i odnosił swoje stanowisko w sprawie do rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, gdyż obowiązującym w dacie wydania decyzji zarówno w I instancji (organ I instancji tego błędu nie popełnił), jak też w postępowaniu odwoławczym aktem była uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]). Naruszenie to jednak nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia, bowiem wskazywana nieprawidłowo norma prawna stanowiła o takim samym zakazie dotyczącym budowy obiektów, jak też wyjątku i odstępstw od tego zakazu, jak norma wynikająca z aktualnego aktu prawnego tj. § 3 pkt 7, § 4 uchwały). Skoro zaś w obrocie prawnym istnieje norma prawna, która znalazła zastosowanie nie można ocenić wydanej decyzji jako nieposiadającej podstawy prawnej. Organ odwoławczy odmowę uzgodnienia warunków zabudowy planowanej inwestycji oparł na zakazie wynikającym z prawa miejscowego ustanowionym w § 3 pkt 7 (przywołanego Rozporządzenia Wojewody [...], który jest tożsamy z § 3 pkt 7 wskazanej uchwały). Dokonując analizy powyższych przepisu uznał, że planowana inwestycja naruszy wskazany w przepisie zakaz bowiem projektowany obiekt dla którego nie określono nieprzekraczalnej linii zabudowy wykracza poza zakres obiektów budowlanych związanych z turystyką wodną. Stosownie do treści § 3 obowiązującej uchwały na terenie parku wprowadza się m.in. zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej (pkt 7). Kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie dla obowiązywania zakazu budowy ma więc charakter planowanego obiektu, który ma być usytuowany w pasie ochronnym obejmującym szerokość 100 m od linii jeziora. Organy w związku ze wskazaniem w projekcie decyzji, że obiekt ma służyć turystyce wodnej zobowiązane były ocenić czy charakter obiektu wynikający z jego funkcji uzasadnia zwolnienie od zakazu. W ocenie sądu organy dokonały wadliwej interpretacji wskazanego w tym przepisie wyjątku od zakazu. Stanęły bowiem na stanowisku, że obiekt którego zadaniem jest przechowywanie sprzętu pływającego, tylko pośrednio związany jest z turystyką wodną, a zatem nie służy w istocie uprawianiu turystyki wodnej. Podstawą takiego stanowiska jest założenie, że obiekt służący turystyce wodnej, to taki obiekt, który bezpośrednio służy uprawianiu turystyki wodnej, a więc chodzi o infrastrukturę bez której uprawianie jej byłoby utrudnione. Zdaniem organu nie są takimi obiektami te, które nie są użyteczne podczas przemieszczania się po jeziorach i rzekach. Jako przykład obiektów związanych z turystyką wodną organ odwoławczy przytoczył obiekty związane z transportem wodnym, wymienione w załączniku do ustawy prawo budowlane, w którym w kategorii XXI wskazano takie obiekty jak: porty, przystanie, sztuczne wyspy, baseny, doki, falochrony, nabrzeża, mola, pirsy, pomosty, pochylnie. Zdaniem sądu organy niesłusznie zawężają pojęcie "służące turystyce wodnej" do infrastruktury koniecznej, rzekomo niezbędnej do uprawiania turystyki wodnej, bez której funkcjonowanie turystyki nie byłoby możliwe. Tymczasem zdaniem sądu taka niezbędna, konieczna infrastruktura do realizacji turystyki wodnej w rzeczywistości nie jest wymagana. Zgodzić się należy z organem odwoławczym co do definicji turystyki wodnej, a więc ruchu turystycznego opartego na idei przemieszczania się po rzekach, jeziorach i innych zbiornikach wodnych przy pomocy różnego rodzaju sprzętu wodnego. Dla realizacji jednak takiej formy turystyki istnienie infrastruktury technicznej w istocie nie jest konieczne, bo wystarczające jest istnienie szlaku wodnego i sprzętu wodnego. Dlatego wszelkie obiekty budowlane służące turystyce wodnej będą tak naprawdę zawsze tylko obiektami przydatnymi, ułatwiającymi jej realizację w sposób zapewniający bezpieczeństwo i wygodę, nie zaś umożliwiającymi uprawianie tej turystyki. W ocenie sądu organ odwoławczy ma rację, że wyjątku od zakazu budowy w pasie ochronnym nie można interpretować w sposób rozszerzający, by z wyjątku nie uczynić zasady. Dlatego w każdym przypadku projektowanej zabudowy konieczna jest ocena charakteru planowanego obiektu z punktu widzenia jego faktycznego, a więc ścisłego jednak związku z turystyką wodną. Cele transportu wodnego są jednak inne aniżeli cele turystyczne, dlatego wskazywanie obiektów związanych z transportem wodnym, które mają umożliwić jego wykonywanie przez stworzenie bezpiecznej infrastruktury jako odpowiedników obiektów służących do turystyki wodnej nie jest zasadne. Wskazywane przez organ przykłady obiektów służących turystyce jako tych, które służą kotwiczeniu, cumowaniu, holowaniu, opuszczaniu i wyciąganiu na wodę właściwie są przykładami obiektów, które nie są użyteczne do przemieszczania się po jeziorach i rzekach, a raczej do zapewnienia bezpieczeństwa i wygody zatrzymania się czy postoju turystom korzystającym z wód. Tymczasem w odniesieniu do nich organ nie ma wątpliwości, że służą turystyce wodnej. W ocenie sądu ścisła interpretacja wskazanego w omawianym przepisie wyjątku od zakazu nowej zabudowy powinna opierać się na ustaleniu czy podstawową funkcją projektowanego obiektu jest zaspokajanie potrzeb osób uprawiających turystykę wodną, a więc czy istnieje oczywisty związek obiektu z tą formą aktywności społecznej, czy też takiego związku nie ma. Oczywistego związku z turystyką wodną projektowanego obiektu nie będzie, gdy jego funkcja nakazuje przyjąć, że tylko przypadkowo zaspokajać będzie także potrzeby osób uprawiających ten rodzaj turystyki. Należy wziąć pod uwagę, że prawodawca wprowadzając wyjątek właśnie dla obiektów służących turystyce wodnej, miał na uwadze potrzebę lokalizowania obiektów ułatwiających jej bezpieczne i wygodne wykonywanie w bliskiej odległości od wody. Taką właśnie ideę realizuje planowany obiekt, który ma służyć przechowywaniu sprzętu wodnego, wykorzystywanego do uprawiania turystyki wodnej, w którym to celu musi być najpierw dostarczony na brzeg, ale też po wykorzystaniu odstawiony na miejsce przechowania. W ocenie sądu słuszne jest stanowisko strony skarżącej, iż planowany obiekt służy turystyce wodnej, gdyż jego funkcja wiąże się w sposób oczywisty z dogodnym uprawianiem tej turystyki. W ocenie Sądu przyjęta przez organ wykładnia pojęcia obiektu służącego turystyce wodnej na tle ustalonego stanu faktycznego jest nieprawidłowa i organ nieprawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego co do braku spełnienia innych przewidzianych przez prawodawcę lokalnego odstępstw w związku z zamiarem lokalizacji obiektu do przechowywania sprzętu w strefie 100 m. W ocenie sądu strona skarżąca nie ma racji co do tego, że organ odmawiając uzgodnienia w tej części projektu decyzji, powinien jednak wypowiedzieć się czy dokonuje uzgodnienia w odniesieniu do budynku całorocznego objętego wnioskiem i projektem decyzji. W sytuacji, gdy wniosek, a w konsekwencji tego również projekt decyzji o warunkach zabudowy obejmował dwa obiekty, odmowa uzgodnienia dotyczy projektu decyzji jako całości. Strona skarżąca bez zmiany żądania wniosku nie mogłaby uzyskać decyzji o warunkach zabudowy na jeden z obiektów objętych wnioskiem. Dlatego organ nie znajdując podstaw do uzgodnienia projektu decyzji z powyższych względów, nie był zobligowany do wypowiadania się co do możliwości uzgodnienia projektu w odniesieniu do drugiego z obiektów. W konsekwencji jednak w sytuacji, gdy sąd uznał dokonaną przez organ wykładnię za nieprawidłową, jak też nieprawidłowe zastosowanie normy stanowiącej zakaz zabudowy (§ 3 pkt 7 uchwały), z uwagi na potrzebę dokonania ustaleń, które zostały pominięte, zachodziła konieczność uchylenia także postanowienia organu I instancji. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy uwzględnią ocenę prawną wyrażoną powyżej, uwzględniając aktualny stan prawny, dokonają wszechstronnych ustaleń w zakresie zgodności projektu decyzji z przepisami o ochronie przyrody w odniesieniu do całego przedmiotu decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 a P.p.s.a. i 135 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a