IV SA/Wa 3885/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W piśmie z dnia 23 listopada 2015 r., J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012 r., wymierzającą karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów bez wymaganego zezwolenia i w zakresie zbierania odpadów z naruszeniem warunków zezwolenia na ich zbieranie. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do utraty płynności finansowej firmy, co za tym idzie do utraty finansowej firmy i jej automatycznego zamknięcia i do utraty pracy przez kilkunastu pracowników. Skarżący wskazał, że jego firma jest obecnie w nienajlepszej kondycji finansowej. Do wniosku załączył zestawienie spłat kredytów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że kwestię wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu uregulowano w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwaną dalej Ppsa). Zgodnie z § 3 tego przepisu wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednak dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podnoszono, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OZ 773/10, z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I OZ 99/09, z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09). Ponadto w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczącego nie ma obowiązku wzywania Skarżącego do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia, sygn. akt II GZ 455/12). Mając na względzie powyższe kryterium Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem uzasadnienie wniosku nie pozwala na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 Ppsa. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący co prawda podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do utraty płynności finansowej firmy, jednakże nie przedstawił żadnych wiarygodnych okoliczności, które wskazywałyby na taką możliwość. Brak jest jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby, że kondycja finansowa prowadzonej przez skarżącego jest na tyle zła, że nałożona przez organ kara może spowodować jej likwidację, lub w znacznym stopniu utrudnić normalne funkcjonowanie. Zauważyć należy, że skarżący dołączył do wniosku zestawienie kredytów, jakie spłaca. Z tego zestawienia wynika, że spłaca miesięcznie kwotę ponad 26 000 zł rat kredytów, ponadto z jego informacji wynika, że zatrudnia kilkunastu pracowników. Skarżący nie wskazał, że ma jakiekolwiek trudności w spłacaniu kredytów, czy wypłaty wynagrodzeń dla pracowników. Nie wykazał także w żaden sposób, że prowadzona przez niego firma ma kłopoty finansowe i nie może na bieżąco regulować swoich zobowiązań. Nie wskazał również, by prowadzona przez niego firma przynosiła straty. Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie wykazał, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji i konieczność uiszczenie kwoty 10 000 zł może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.