IV SA/Wa 446/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat A. B. o przyznanie adwokat P. K. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi E. K. i małoletniej K. K. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego E. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 27 kwietnia 2014 r. ustanowiono dla E. K. i K. K. adwokata z urzędu w sprawie ze skargi wymienionych na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania. Okręgowa Rada Adwokacka w W. pełnomocnikiem stron wyznaczyła adwokat K. K. W dniu 26 czerwca 2012 r. do akt sprawy złożono pełnomocnictwo substytucyjne z dnia 25 czerwca 2012 r. udzielone przez wyznaczoną pełnomocnik adwokat A. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 446/12 oddalił skargę E. K. i K. K. na powołaną decyzje Wojewody [...]. Adwokat A. B. wniosła o sporządzenie uzasadnienia powołanego wyroku, a po doręczeniu odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, sporządziła i wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej pełnomocnik substytucyjna zawarła wniosek o przyznanie na rzecz adwokat P. K. kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone nawet w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 38/13 oddalił skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Treść powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że wynagrodzenie ze pomoc prawną udzieloną z urzędu otrzymuje wyznaczony adwokat. Przez wyznaczonego należy zaś rozumieć adwokata wskazanego przez właściwą okręgową radę adwokacką. Jak wskazano, w przedmiotowej sprawie Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła dla skarżących pełnomocnika w osobie adwokat P. K. Udzielone adwokat A. B. pełnomocnictwo substytucyjnie nie daje podstawy do uznania, że pełnomocnik substytucyjny stała się pełnomocnikiem pełnomocnika, który został wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w W. Nie może tu mieć zatem zastosowania art. 39 pkt 4 ppsa, zgodnie z którym pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do odbioru kosztów postępowania. Przepis ten dotyczy bowiem kosztów należnych stornie postępowania, a nie pełnomocnikowi działającemu w ramach prawa pomocy. Udzielenie substytucji przez wyznaczonego pełnomocnika nie zwalnia go od udzielenia pomocy prawnej i nie oznacza, że substytut może wystąpić w jego imieniu o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje powstanie określonego stosunku jedynie pomiędzy substytutem i stroną. Przyznanie wynagrodzenia wyznaczonemu pełnomocnikowi w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków następuje zatem wyłącznie na wniosek tego pełnomocnika. Zgodnie z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Także więc wymagane powołanym przepisem oświadczenie musi być złożone przez adwokat wyznaczoną przez Okręgową Radę Adwokacką w W. Należy wskazać, że podobne stanowisko zajmował Naczelny Sąd Administracyjny np. w postanowieniach z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt I OZ 184/10 (niepublikowane, dostępne: Lex nr 604418, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) i z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II OZ 1288/10 (niepublikowane, dostępne: Lex nr 743771, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.