IV SA/Wa 454/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej: "SKO" lub "Kolegium") z [...] grudnia 2015 r., Nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"). Decyzją tą Kolegium, po rozpoznaniu odwołania [...] od decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent") z [...] października 2015 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia wymagań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku magazynowo-warsztatowego z komorą lakierniczą, przewidzianej do realizacji przy ulicy [...] na działce o numerze ewidencyjnym gruntów [...] na rzecz [...] (dalej: "skarżący"), uchyliło wskazaną decyzję Prezydenta w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. II.1. Wskazaną wyżej decyzją Nr [...] z [...] października 2015 r. Prezydent, po rozpatrzeniu wniosku [...] ustalił wymagania dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku magazynowo-warsztatowego z komorą lakierniczą, przewidzianej do realizacji przy ulicy [...] na działce o numerze ewidencyjnym gruntów [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że w niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest w związku z postanowieniem Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] października 2014 r. wydanym w postępowaniu w sprawie legalizacji, w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 290; dalej: "Prawo budowlane"), zrealizowanej już budowy. W wyniku przeprowadzonej analizy stanu faktycznego i prawnego Prezydent ustalił, że możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż spełnione zostały wymogi art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 199; dalej: "p.z.p."). Równocześnie Prezydent wskazał, że w sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 353; dalej: "o.o.ś"), albowiem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może dotyczyć tylko przedsięwzięć planowanych, a nie przedsięwzięć istniejących. II.2. Odwołanie od wskazanej wyżej decyzji Prezydenta wniósł [...]. II.3. Kolegium uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazało, że decyzja Prezydenta została wydana z uchybieniem przepisów proceduralnych i materialnych, co skutkuje koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. SKO podniosło, że z treści art. 60 ust. 1 p.z.p. wynika m.in., że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzyskaniu "decyzji wymaganych przepisami odrębnymi". Stosując odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy przepisy ustawy dotyczące decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy stwierdzić, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz "dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko" (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. art. 64 ust. 1 p.z.p.). Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska (por. art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p.) i wiąże organ wydający pozwolenie na budowę (art. 55 w z art. 64 ust. 1 p.z.p.). Skoro decyzja o warunkach zabudowy określać ma m.in. warunki zabudowy w zakresie ochrony środowiska, to ewentualna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach winna wyprzedzać wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Warunki zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach determinować mogą ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, ta z kolei będzie wiążąca dla organu udzielającego pozwolenie na budowę. W ocenie Kolegium decyzja Prezydenta została wydana również z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji całkowicie pominął kwestię oceny, czy w sprawie nie zachodzą prawne przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Ustalenie warunków zabudowy bez wcześniejszego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko jest przedwczesne i stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może mieć wpływ na wynik sprawy. Nadto należy wskazać, że skoro wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, to na orzekających w sprawie organach ciąży obowiązek zbadania sprawy pod tym kątem i podjęcia w tym zakresie rozstrzygnięcia. Zdaniem SKO nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem organu I instancji, iż przepis art. 71 ust. 2 o.o.ś dotyczy tylko planowanych przedsięwzięć i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie może być wydana dla istniejącej inwestycji, skoro przepis szczególny art. 49 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż jest ona właśnie wymagana. Zdaniem Kolegium, jakkolwiek z wykładni gramatycznej przepisu art. 71 ustawy wynika, że uzyskanie w/w decyzji dotyczy tylko przedsięwzięć planowanych, to trzeba podkreślić iż wykładnia gramatyczna nie jest jedyną metodą interpretacji prawa i bywa, że mimo iż brzmienie przepisu jest jasne to trzeba sięgać do innych rodzajów wykładni, w tym wykładni systemowej i celowościowej, tak aby wydobyć rzeczywiste znaczenie normy prawnej. Zdaniem Kolegium, w przypadku legalizacji istniejącego obiektu budowlanego należy żądać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, bowiem brak żądania dawałaby możliwość zniweczenia celu ustawodawcy. Wystarczyłoby bowiem zrealizować samowolnie inwestycję, a następnie ją zalegalizować aby uniknąć obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. Taka sytuacja przeczyłaby zasadzie racjonalnego ustawodawcy i dlatego wykładnia gramatyczna przepisu musi ustąpić wykładni celowościowej i systemowej. Zdaniem SKO, organ I instancji nie wypowiedział się w sposób rzetelny, czy przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne zawsze znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziałuje na środowisko i czy wymagane jest sporządzenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Swoje rozważania w tym zakresie Prezydent ograniczył jedynie do stwierdzenia iż przepisów ustawy nie stosuje się do przedsięwzięć zrealizowanych, co jak wykazano wyżej nie zasługuje na aprobatę. Kolegium zwróciło uwagę, że wniosek inwestora nie zawierał charakterystyki inwestycji obejmującą dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, co stanowi naruszenie art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 p.z.p. Z kolei organ I instancji nie wykazał braku obowiązku wykonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zwrócić należy uwagę, że data powstania samowoli budowlanej ma znaczenie do określenia, które przepisy ustawy prawa budowlanego mają zastosowanie w sprawie. Z akt sprawy, a zwłaszcza z treści postanowienia Nr [...] Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...] wynika, że postępowanie w sprawie samowoli budowlanej prowadzonej jest w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, a zatem przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie zgodności budowy z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Obowiązujące przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagają oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a zatem winno się wezwać inwestora do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Zdaniem Kolegium, również uzasadnienie decyzji Prezydenta jest niezgodne z brzmieniem art. 107 § 3 k.p.a. który określa podstawowe części składowe, jakie powinna zawierać decyzja. W realiach niniejszej sprawy obowiązkiem organu I instancji jest wyjaśnienie stronom postępowania z jakich powodów uznano, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi oraz wyjaśnienie że w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a zwłaszcza, że zdaniem organu I instancji nie ma potrzeby wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast Kolegium wskazało, że chybiony jest zarzut odwołującego się o naruszeniu przepisu art. 8 i 10 § 1 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że strony postępowania były informowane o prowadzonym postępowaniu i miały możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. W końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji Prezydent podniósł, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji powinien wezwać inwestora do uzupełnienia wniosku o dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko, a w razie konieczności o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Dopiero po prawidłowo uzupełnionym wniosku należy przeprowadzić postępowanie w zakresie ustalenia warunków zabudowy. Przede wszystkim ponownego ustalenia wymaga okoliczność, czy w sprawie mamy do czynienia z przedsięwzięciem wymagającym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i okoliczność wpływu inwestycji na środowisko. Należy szczegółowo uzasadnić rozstrzygnięcie, w sposób jasny i dokładny przedstawić powody i przepisy prawne umożliwiające ustalenie warunków zabudowy. Należy podkreśli, iż w realiach niniejszej sprawy należy brać pod uwagę przepisy obowiązujące w dacie wydawania decyzji, a nie w dacie powstania – zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej - budynku magazynowo - warsztatowego z komorą lakierniczą. III.1. W skardze złożonej na wskazaną na wstępie decyzję Kolegium z 21 grudnia 2015 r. [...] wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Skarżący powołał się m. in. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego znak [...] z [...] marca 1999 r., którym uzgodniono przedmiotowe przedsięwzięcie w zakresie ochrony środowiska. Ponadto, zdaniem skarżącego według obowiązujących aktualnie przepisów inwestycja ta nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o i jego ochronie, udziale w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto, skarżący powołał się na pismo Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta [...] "z [...] grudnia 2014 r. nr. [...]" Dodatkowo skarżący podniósł, że zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami w zakresie ochrony środowiska powadzi ewidencję, wykazy zawierające dane o zakresie korzystania ze środowiska, wprowadza do Krajowej Bazy roczny raport o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji. Nie można zatem twierdzić, że naruszone zostały przepisy odrębne, a w szczególności dotyczące ochrony środowiska. III.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2. Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonywanie oceny pod kątem zgodności z prawem oznacza z kolei, że sąd administracyjny sprawując wymiar sprawiedliwości bada legalność, a nie celowość działalności administracji publicznej. Badanie to sprowadza się do oceny zgodności z prawem zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej w trzech płaszczyznach, a mianowicie: a) respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych, b) dochowania wymaganej prawem procedury c) zgodności działania z prawem materialnym (por. np. uzasadnienie uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). Uzupełniająco należy wskazać, że sąd administracyjny dokonuje rzeczonej oceny legalności działania administracji publicznej na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.). Oznacza to w szczególności, że sąd zasadniczo nie czyni własnych ustaleń faktycznych, a orzeka na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych (argumentum ex art. 106 § 3 p.p.s.a; por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2014 r., II OSK 2546/12, CBOSA; J. Jagielski, M. Jagielska, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 3 wyd., Warszawa 2015, s. 567). W aspekcie ustaleń faktycznych obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest natomiast przede wszystkim dokonanie oceny, czy materiał dowodowy został przez organ prawidłowo zebrany i oceniony (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2015 r., II GSK 789/14, CBOSA). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). IV.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do zagadnienia, czy w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wszczętym w związku z procedurą legalizacji samowoli budowalnej należy badać, czy w sprawie zachodzą prawne przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia (art. 71 ust. 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 o.o.ś. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. art. 64 ust. 1 p.z.p.). Źródłem wątpliwości jest przede wszystkim brzmienie art. 71 ust. 2 o.o.ś in principio, zgodnie z którym, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla przedsięwzięć planowanych. Prezydent, kierując się wykładnią językową stwierdził, że skoro ustawa mówi o przedsięwzięciach "planowanych", to wspomniany przepis nie może dotyczyć przedsięwzięć (inwestycji) istniejących. Sąd w niniejszym składzie nie podziela tego poglądu. Zdaniem Sądu, obowiązek zbadania, czy zachodzą prawne przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia jest aktualny również w odniesieniu do inwestycji zrealizowanych, co do których prowadzone jest postępowanie dotyczące legalizacji samowoli budowalnej. Stanowisko takie było już wielokrotnie reprezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. Postępowanie w sprawie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Analiza orzecznictwa, Biuro Orzecznictwa NSA, grudzień 2015, s. 8-12). Przykładowo, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 470/13 (CBOSA) wskazano, że ustawa z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o i jego ochronie, udziale w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie wyklucza wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w stosunku do inwestycji rozpoczętych w warunkach samowoli budowlanej, czy nawet już zrealizowanych. Podstawą takiego stanowiska jest m. in. brzmienie art. 72 ust. 1 pkt 1 o.o.ś., zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem nie tylko decyzji o pozwoleniu na budowę czy decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, ale także decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, wydawanych na podstawie Prawa budowlanego. Wydanie decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych ma miejsce w sytuacjach usuwania samowoli budowlanej i dotyczy przypadków określonych w art. 49 ust. 4 pkt 1 i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Należy podkreślić, że zgodnie z powołanymi przepisami prawa budowlanego, wydanie decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót może mieć miejsce w przypadku, gdy budowa nie została zakończona. W przypadku, gdy budowa została zakończona, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego (art. 49 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego) lub zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego (art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 49 ust. 4a Prawa budowlanego decyzje, o których mowa w ust. 4, mogą być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami o.o.ś. Przedstawiona regulacja nie wyklucza zatem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w stosunku do przedsięwzięć już zrealizowanych. W powoływanym orzeczeniu podkreślono, że kwestia dopuszczenia możliwości przeprowadzenia procedury środowiskowej w stosunku do przedsięwzięcia już zrealizowanego lub będącego w trakcie realizacji, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w innych sprawach (zob. np. wyroki z 6 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2147/11, z 26 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1820/11 oraz z 3 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 6/10) i we wszystkich tych orzeczeniach NSA wyraził pogląd, że możliwość taka istnieje w związku z postępowaniami dotyczącymi legalizacji samowoli budowlanej. Sąd w niniejszym składzie podziela również stanowisko, że w praktyce przyjęcie odmiennego poglądu (tj. ograniczającego możliwość prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tylko do inwestycji planowanych) mogłoby oznaczać, że inwestor może pominąć wykonanie oceny wpływu inwestycji na środowisko, pomimo, że gdyby ją przeprowadzono, to nie doszłoby do wykonania zamierzenia inwestycyjnego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 3013/12, CBOSA). Reasumując, Kolegium trafnie przyjęło, że w sprawie konieczne jest zbadanie, czy przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odmienne stanowisko Prezydenta wyrażone w decyzji z 5 października 2015 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Bez znaczenia jest tutaj również pozytywna opinia wewnętrznej jednostki Urzędu Miasta [...] (Wydziału Kształtowania Środowiska) wyrażona w piśmie z [...] grudnia 2014 r., stanowiącym odpowiedź na zapytanie z [...] grudnia 2014 r. – z pismem takim obowiązujące przepisy nie wiążą bowiem konsekwencji w postaci uchylenia obowiązku zbadania, czy przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia ocena oddziaływania na środowisko. IV.4. Analiza konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dokonywane jest według przepisów obowiązujących w dacie dokonywania takiej analizy, a nie przepisów obowiązujących w chwili realizacji przedsięwzięcia w warunkach samowoli budowlanej. Stąd też bez znaczenia dla rozstrzygnięcia są powoływane w skardze dokumenty z 1999 i 2000 r. związane z realizacją przedmiotowej lakierni. IV.5. Niniejsza sprawa nie dotyczy odpowiedzialności za naruszenie przepisów z zakresu ochrony środowiska przez skarżącego, a procedury związanej z uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Stąd też nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy oświadczenia skarżącego zawarte w skardze, a dotyczące realizacji przez niego obowiązków ewidencyjnych i sprawozdawczych związanych z ochroną środowiska. IV.6. Sąd nie może odnieść się do argumentów skarżącego związanych z prezentowaną przez niego wykładnią przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Kwestia kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia prowadzonego przez skarżącego (tj. budynku magazynowo - warsztatowego z komorą lakierniczą) w świetle powołanego rozporządzenie winna być bowiem – zgodnie z zaleceniami zawartymi w zaskarżonej decyzji – zbadana przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji. Powodem uchylenia decyzji Prezydenta przez SKO nie była bowiem odmienna ocena tego przedsięwzięcia w aspekcie rozporządzenia wykonawczego do o.o.ś, ale błędne stanowisko Prezydenta, że w sprawie nie zachodzi w ogóle potrzeba zbadanie, czy przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. IV.7. Sąd nie stwierdził z urzędu innych uchybień niż wskazane w skardze, a które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. IV.8. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.