IV SA/Wa 466/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie: Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lipca 2022 r. sprawy ze skargi R.K., D.B. i M.B. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia 30 grudnia 2021r. Nr DOOŚ-DŚII.4210.24.2017.mk.AW.38 Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej jako organ), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 22 sierpnia 2017 r., znak: DOOŚ-DŚIL4210.2.2016.PD.9, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji P. – W., Stan sprawy był następujący : Wnioskiem z dnia 24 października 2016r. D. B., M. B., A. K., R. K. (dalej jako skarżący), zwrócili się o stwierdzenie nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji P. – W.. Skarżący wskazali, że rażąco zostały naruszone przepisy: 1. art. 3 pkt 6 i 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.) w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy' z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, ze zm.), dalej ustawa ooś, poprzez wewnętrzną sprzeczność decyzji z jej sentencją bowiem z sentencji wynika, że przedsięwzięcie ma polegać na przebudowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji P. – W., natomiast z treści uzasadnienia i charakterystyki przedsięwzięcia wynika, że przedsięwzięcie ma polegać na budowie zupełnie nowej linii napowietrznej; 2. art. 80 ust. 2 ustawy7 ooś poprzez "sprzeczność przedsięwzięcia" z aktami prawa miejscowego przyjętymi: a) uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej P. z dnia [...] grudnia 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej z działalnością gospodarczą przy ul. [...], P.; b) uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej P. z dnia [...] lutego 2001 r. w sprawne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej w L., gmina P.; c) uchwałąNr [...] Rady Miejskiej P. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulic: [...],w P.; 3. art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy ooś poprzez niezasadne podzielenie jednego przedsięwzięcia na mniejsze etapy, co z kolei skutkowało orzeczeniem o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia 22 sierpnia 2017 r., znak: DOOŚ-DŚIL4210.2.2016.PD.9, załatwił wnioski odmownie. Skarżący zwrócili się o ponowne rozpatrzenie sprawy, powielając dotychczasową argumentację. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 grudnia 2021r. Nr DOOŚ-DŚII.4210.24.2017.mk.AW.38 organ utrzymał powyższą decyzję w mocy, ponownie stojąc na stanowisku, że w niniejszej sprawie nic zaistniała przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tzn. decyzja RDOS w [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co podniosły strony wnioskując o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wskazał, że unieważnienie decyzji na podstawie tego przepisu możliwe jest tylko wówczas, gdy naruszenie prawa stwierdzone przy jej wydawaniu jest jednocześnie naruszeniem rażącym. Organ administracji ma zatem obowiązek nie tylko zbadania, czy nastąpiło naruszenie prawa, ale również wykazania, że było to naruszenie rażące. W opinii organu zarzut, iż planowane przedsięwzięcie polega na przebudowie linii elektroenergetycznej wynika z odmiennej, w stosunku do RDOS w [...], oceny materiału dowodowego, w szczególności karty informacyjnej przedsięwzięcia, i ustalenia stanu faktycznego sprawy. Przywołane zarzuty nic stanowią o rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, a tym samym me mogą stanowić podstawy7 do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, bowiem zastosowania sankcji nieważności me można wyprowadzić z odmiennej oceny materiału dowodowego, na którego podstawie organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego. Oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej Zarówno budowa linii 110 kV, jak i przebudowa linii 110 kV, kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko: pierwsze jako przedsięwzięcie wymienione w § 3 ust. 1 pkt 7 (napowietrzne linie elektroenergetyczne o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6), drugie jako § 3 ust. 2 pkt 2 (do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w7 ust. 1) rozporządzenia Rady Ministrów7 z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 poz. 71). Dla obu, w myśl art. 80 ust. 2 ustawy ooś, organ wydąjąc decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w identycznej procedurze, po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Tym samym należy zaznaczyć, że procedura wydania przedmiotowej decyzji środowiskowej była prawidłowa, a podstawa prawna wydania decyzji istniała. Zgodnie z art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego linia elektroenergetyczna jest obiektem liniowym, tj. obiektem budowlanym, którego charakterystycznym parametrem jest długość. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego przez przebudowy należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów7, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy7, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Jak w7skazano wyżej dla obiektów liniowych jedynym parametrem charakterystycznym jest ich długość. W związku z powyższym w świetle zapisów Praw7a budowlanego oraz faktu, iż w ramach realizacji planowanego przedsięwzięcia nic zmieni się jego długość, przedmiotowe przedsięwzięcie należało zakwalifikować jako przebudowę. Analizując zapisy wskazanych przez skarżących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, organ podniósł, że nie można jednoznacznie stwierdzić, że lokalizacja przedmiotowej linii jest z nimi niezgodna, a tylko taka oczywista sprzeczność mogłaby być podstawią do stwierdzenia, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana z rażącym naruszeniem praw*a. Dodatkowo należy zauważyć, że brak jest podstaw do przyjęcia, że określona w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycja zmieni charakter funkcji przedmiotowego terenu, me tworzy bowiem nowych sposobów jej zagospodarowania. Decyzja nie zmierza do zmiany istniejącego zagospodarowania terenu, a zatem nie ingeruje w zapisy planu. Stanowi kontynuację dotychczas owego sposobu korzystania z przestrzeni. W ocenie organu objęcie linii odrębnymi wnioskami także nie spowodowało ominięcia przepisów prawa i procedury przeprowadzanej w celu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Obie linie uzyskały decyzje środowiskowe, a argumentacja skarżących dotycząca celowego podzielenia przedsięwzięcia nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Dlatego też powyższy zarzut należało odrzucić, i stwierdzić, że nie doszło do naruszenia prawa w związku z uzyskaniem przez inwestora dwóch odrębnych decyzji środowiskowych dla dwóch różnych przedsięwzięć. Konkludując organ analizując treść zaskarżonej decyzji nie stwierdził by w jakikolwiek sposób naruszała ona przepisy prawa. Tak więc przedmiotowa decyzja nie spełnia również przesłanki wyrażonej w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję , zarzucając jej naruszenie: 1. art. 7,8, 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, w szczególności ustalenia czy planowane przedsięwzięcie stanowi przebudowę istniejącej linii elektroenergetycznej czy też budowę nowej linii, jak również zweryfikowania parametrów technicznych planowanej inwestycji, co w istocie uniemożliwia dokonanie oceny czy decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2014, znak: [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2014, znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji P. – W. przy jednoczesnym zaniechaniu weryfikacji czy decyzja ta rażąco narusza prawo, w szczególności w zakresie konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko; 3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej również jako u.o.ś.) poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2014, znak: [...], w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 80 ust. 2 u.o.ś., albowiem planowana inwestycja jest sprzeczna z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, 1j.: - uchwałą Rady Miejskiej P. nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., - uchwałą Rady Miejskiej P. nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r., - uchwałą Rady Miejskiej P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r.; 4. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku art. 3 pkt 6 i 7a ustawy Prawo budowlane (dalej również pr.bud.) w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.ś. oraz art. 107 § 1 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2014, znak: [...], w sytuacji gdy decyzja rażąco narusza wyżej wskazane przepisy poprzez wewnętrzną niezgodność sentencji decyzji RDOŚ z jej uzasadnieniem polegającą na wskazaniu w sentencji, że przedsięwzięcie ma polegać na przebudowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji P.-W., podczas gdy z uzasadnienia decyzji wynika, że przedsięwzięcie ma polegać na budowie zupełnie nowej linii napowietrznej; 5. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 63 ust. 1 u.o.ś. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2014, znak: [...], w sytuacji gdy decyzja rażąco narusza wyżej wskazane przepisy, albowiem w sprawie konieczne było przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko; W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 22 sierpnia 2017 r., znak DOOŚ-DŚII.4210.2.2016.PD.9 i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, - zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że obowiązkiem GDOŚ zaniechanym w tej sprawie, było zweryfikowanie stanu faktycznego sprawy, a także dokonanie własnej oceny prawnej tak ustalonego stanu faktycznego. Tymczasem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - kwestionując zarzut skarżących dotyczący charakteru planowanej inwestycji - a priori przyjął, iż wynika on z odmiennej oceny materiału dowodowego, co - zdaniem organu - nie może uzasadniać zarzutu rażącego naruszenia prawa. Tymczasem, jak wykazano powyżej, w postępowaniu nadzwyczajnym organ winien dokonać weryfikacji czy w badanym postępowaniu właściwie ustalono stan faktyczny oraz czy dokonano właściwej wykładni i subsumpcji norm prawa materialnego. Tym samym zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy uznać za całkowicie uzasadniony, albowiem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zaniechał powyższych czynności uznając je za wykraczające poza ramy przedmiotowego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Jednocześnie - z opisanych powyżej przyczyn - trzeba zarzucić organowi naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących zarówno oceny dowodów, jak i zasad dokonywania ustaleń faktycznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, że w kontrolowanym postępowaniu zaskarżona decyzja z dnia 30 grudnia 2021r. Nr DOOŚ-DŚII.4210.24.2017.mk.AW.38 Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska została wydana zgodnie z prawem. Przede wszystkim należy podkreślić, że kontrolowana decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych, ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. oraz ma na celu ustalenie, czy decyzja obarczona jest kwalifikowaną wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., powodującą konieczność wyeliminowania orzeczenia z obrotu prawnego. W myśl art. 156 § 1 k.p.a., stwierdza się nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być bezsporne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 1999 r. sygn. akt I SA/8/98, Lex nr 47276). Stwierdzenie nieważności może mieć miejsce tylko wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty zawiera przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W orzecznictwie podkreśla się, że wykładnia tego przepisu nie może mieć charakteru rozszerzającego. W szczególności, w odniesieniu do wady wymienionej w § 1 pkt 2 tego przepisu, nie można utożsamiać pojęcia rażącego naruszenia prawa z każdym naruszeniem przepisów, lecz z obrazą oczywistą i niewątpliwie istotną dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Taką cechę ma jedynie naruszenie, które dotyczy przepisu mającego zastosowanie w bezpośrednim jego znaczeniu i które powoduje, że skutków decyzji nie można pogodzić z wymaganiami praworządności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt: II OSK 2573/13, II GSK 1933/13, I OSK 2010/13, I OSK 113/14, II OSK 400/14, I OSK 880/14 – dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki ekonomiczne lub gospodarcze decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04). Postępowanie nieważnościowe nie ma na celu ponownego całościowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, zakończonej kontrolowaną decyzją, a jego charakter nie jest tożsamy ze specyfiką innego rodzaju postępowań administracyjnych, w tym w szczególności z instytucją wznowienia postępowania administracyjnego. Zakres postępowania wyjaśniającego i orzekania jest w tym przypadku węższy i ogranicza się wyłącznie do skontrolowania prawidłowości decyzji administracyjnej pod kątem ściśle określonych wad prawnych. Katalog przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności zakreśla ramy powierzonej sądowi kontroli legalności decyzji wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. umożliwia uchylenie ostatecznej decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa, jeżeli mamy do czynienia z koniunkcją, tj. naruszenie normatywnego wzorca działania i brak realizacji wartości chronionych prawem. Przy czym najpierw należy ustalić naruszenie prawa i jeżeli takie naruszenie nastąpiło, ocenić je przez pryzmat skutków prawnych wywołanych przez naruszającą prawo decyzję. Jednocześnie należy mieć na uwadze zasadę trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, o której stanowi art. 16 kpa. Dlatego zastosowanie instytucji stwierdzenia nieważności decyzji będzie skuteczne jedynie w przypadku wykazania rażącego (a zatem nie zwykłego, lecz kwalifikowanego) naruszenia prawa przy podejmowaniu danej decyzji. Stąd też nie każde naruszenie prawa może skutkować nieważnością ostatecznej decyzji, bowiem inne rozumienie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. prowadziłoby do uczynienia z tej instytucji dodatkowej instancji, co jest niedopuszczalne. Zatem wspomniany przepis ma charakter wyjątkowy i należy do kategorii trybów nadzwyczajnych uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W kontrolowanym postępowaniu taka sytuacja nie miała miejsca. Zgodnie z art. 3 ust. 7 a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (tj. Dz.U.2021.2351) przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Odnośnie spornych w niniejszym postępowaniu cech charakterystycznych pojęcia budowy i przebudowy przyjmuje się, że zasadniczą różnicę pomiędzy tymi pojęciami z zakresu prawa budowlanego stanowi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Dla kwalifikacji prowadzonych robót nie bez znaczenia pozostaje charakter obiektu budowlanego, którego roboty te dotyczą, zwłaszcza jak w niniejszej sprawie dotyczą obiektu liniowego, jakim niewątpliwie jest linia elektroenergetyczna. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela reprezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym roboty budowlane prowadzone w stosunku do całego obiektu liniowego lub znacznego jego odcinka, realizowane etapami w stosunku do poszczególnych jego fragmentów, a których efektem jest demontaż całej linii przesyłowej (lub znacznej jej części) i zastąpienie jej nową substancją, tj. nową linią przesyłową, nowymi słupami zwłaszcza o odmiennej konstrukcji, posiadających większą powierzchnię zabudowy u podstawy, bez zmiany wielkości napięcia, długości linii napowietrznej i zmiany pola elektromagnetycznego należy zakwalifikować jako przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, a nie jako budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 wskazanej ustawy. Zmiana lokalizacji słupa tej linii, która nie powoduje zmiany samej trasy, nie skutkująca ponadto zmianą jej długości, oznacza że prawidłowa była kwalifikacja zamierzenia inwestycyjnego jako przebudowy, nie zaś budowy. Roboty budowlane prowadzone w stosunku do całego obiektu, realizowane etapami w stosunku do poszczególnych jego fragmentów a których efektem jest demontaż całej linii przesyłowej (lub znacznej jej części) i zastąpienie jej nową substancją, wskazuje na przebudowę obiektu budowlanego. Reasumując: w odniesieniu do obiektów linowych przyjmuje się, że roboty budowlane polegające na zmianie parametrów technicznych takich jak m.in. zmiana wysokości, miejsca lub sposobu posadowienia poszczególnych słupów, zwiększenie mocy lub zwiększenie pola elektromagnetycznego należy traktować jako przebudowę obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. W kontrolowanej sprawie nie wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa, ponadto, kwestionowane orzeczenie nie zawiera jakiejkolwiek innej wady, skutkującej koniecznością stwierdzenia jego nieważności. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.