IV SA/Wa 469/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. E. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi T. E. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków postanawia: odrzucić wniosek. Postanowieniem z dnia 29 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 496/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. E. (dalej zwanego "skarżącym") na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. Skarżący pismem z 13 kwietnia 2016 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie z 29 marca 2016 r. odrzucające skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie skarżący wniosła dwa środki prawne w postaci zażalenia i wniosku o przywrócenie terminu. Natomiast w orzecznictwie sądowym ukształtowany jest pogląd, że czynności procesowe polegające na złożeniu środka zaskarżenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 61/04 (niepubl.) oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 15 listopada 1999 r., sygn. akt II CZ 120/02, LEX 110559). Złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Dopiero wówczas bowiem czynność taka staje się bezskuteczna w świetle art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej "P.p.s.a.", zaś zgodnie z art. 86 § 2 tej ustawy przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. W sytuacji, gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka zaskarżenia (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 17 grudnia 2009 r., sygn. akt I GZ 120/09, LEX 582456). Zatem taki wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej należy uznać za niedopuszczalny z mocy samej ustawy, w trybie art. 88 powołanej ustawy i z tej przyczyny za podlegający odrzuceniu. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W terminie otwartym do zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu skargi, u podstaw którego legło ustalenie o nieprawidłowym uzupełnieniu braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, skarżący wystąpił zarówno z zażaleniem przeciwko postanowieniu odrzucającemu skargę jak i z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, opierając jego żądanie o tezę, że naruszenie terminu nie było przez stronę zawinione. Konkurencyjność i sprzeczność podstaw obydwu tych środków prawnych jest oczywista. Z tej przyczyny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 P.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1347/10, LEX 743823 i z 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1347/10 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 266/13). Wniesienie zażalenia stworzyło procesową przeszkodę do merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Odrzucenie wniosku nie wyklucza jednak przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowienie o odrzuceniu wniosku dotyka bowiem jedynie prawomocność formalna i nie zamyka ono drogi do ponownego wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu. Termin do jego złożenia otworzy moment doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia rozstrzygającego środek zaskarżenia w przedmiocie odrzucenia skargi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 88 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.