IV SA/Wa 480/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] listopada 2011 roku nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego R. O. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] listopada 2011 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 24 marca 2010 r., Burmistrz Miasta M. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego w postaci wypożyczalni sprzętu wodnego na działce [...] w obrębie [...], gmina M. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., Dyrektor Regionalny odmówił uzgodnienia realizacji powyższej inwestycji wskazując, że przedmiotowa działka znajduje się w strefie 100 m od jeziora [...]. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ pierwszej instancji podniósł, że planowana inwestycja położona jest w granicach [...], utworzonego rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia [...], na którym obowiązują zapisy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Organ zważył, że w myśl art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U.2012.647) decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Fakt usytuowania przedmiotowej inwestycji w granicach powyższej formy ochrony przyrody stanowi podstawę do dokonania uzgodnienia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art 53 ust.4 pkt 8 upzp). Analiza sprawy doprowadziła organ do wniosku, że planowana inwestycja koliduje z § 4 ust. 5 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie [...] (Dz. Urz. Województwa [...] nr [...] poz. [...], dalej cytowane jako Rozporządzenie), w myśl którego zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Na podstawie § 4 ust.5 pkt 1) Rozporządzenia, zakaz ten nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych, pkt 2) siedlisk rolniczych, w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nieprzekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu oraz pkt 3) wyznaczanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych- w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaży, kąpielisk i przystani. Organ stwierdził, że analizowana działka nie leży w granicach zwartej zabudowy miast i wsi. Inwestycja nie stanowiłaby również uzupełnienia istniejącej zabudowy, gdyż tylko jedna działka przyległa jest zabudowana, a odstępstwo od wskazanego zakazu jest możliwe tylko wtedy, gdy obie działki przyległe są zabudowane. W konsekwencji powyższych ustaleń organ pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zastosowania odstępstw od zakazu zabudowy w odległości 100 m od linii brzegu jeziora i uznał, że aktualnie obowiązujące przepisy nie dopuszczają budowy wypożyczalni sprzętu wodnego na działce [...] w obrębie [...], gmina M. Zastosowanie zakazu w przedmiotowej sprawie jest więc obligatoryjne. Na powyższe postanowienie Dyrektora Regionalnego, inwestor wniósł zażalenie do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] listopada 2011 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 77 i 80 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego; brak uwzględnienia słusznego interesu obywatela oraz nierzetelną argumentację. Ponadto wskazał na naruszenie § 4 ust. 5 pkt 8) Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. poprzez niezastosowanie wyjątku od zakazu lokalizowania urządzeń wodnych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów oraz poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie § 4 ust. 5 pkt 1) Rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1424/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że nie budzi wątpliwości, że planowana inwestycja miałaby zostać zlokalizowana w odległości mniejszej niż 100 m od jeziora Tałty. Fakt ten nie był kwestionowany przez skarżącego, który skupił się wyłącznie na zarzutach nie zastosowania odstępstw od tego zakazu. W myśl § 4 ust.1 pkt 8 Rozporządzenia, zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie 100 m od linii brzegów rzek i jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Cytowany wyjątek w sprawie nie zachodzi, gdyż planowana inwestycja nie jest urządzeniem wodnym ani obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Sąd wskazał, że niezasadny jest zarzut naruszenia przepisu § 4 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię pojęcia zwartej zabudowy wsi oraz uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej. Sąd nie stwierdził wadliwego zastosowania tego przepisu polegającego, według skarżącego, na wadliwej jego subsumpcji do stanu faktycznego sprawy bez uwzględnienia okoliczności faktycznych, dotyczących położenia nieruchomości skarżącego. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ pierwszej instancji szczegółowo wyjaśnił, że planowana inwestycja nie mieści się również w kolejnym wyjątku od zakazu zabudowy, przewidzianym w § 4 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia. W myśl tego przepisu zakaz zabudowy nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. W myśl § 4 ust. 5 pkt 2 Rozporządzenia zakaz nie dotyczy siedlisk rolniczych, w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nieprzekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu oraz (w myśl § 4 ust.5 pkt 3 Rozporządzenia) wyznaczanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych - w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaży, kąpielisk i przystani. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, z analizy akt sprawy organ wywiódł słuszny wniosek, że działka inwestora nie leży w granicach zwartej zabudowy miast i wsi. Sąd wskazał również, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, jakoby inwestycja stanowiła uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej przebiegającej zgodnie z linią zabudowy występującą na działkach przyległych, gdyż tylko jedna z działek przyległych do działki inwestora jest zabudowana, pozostałe działki są niezabudowane. Powyższe wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z załączonej mapy. Zatem organ należycie ustalił, że skoro tylko jedna działka przyległa jest zabudowana, uniemożliwia to zastosowanie drugiego z odstępstw od zakazu ("wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych"). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła pełnomocnik skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1316/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, "(...) organ pierwszej instancji, na ustalenia którego powołał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o pismo Burmistrza Miasta M. z dnia 3 listopada 2011r. uznał, iż zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. uchwalonym przez Radę Miejską w M. uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., działka nr [...] znajdująca się w obrębie [...] gmina M., położona jest poza terenem zwartej zabudowy miejscowości S. Organ odwoławczy przyjął również w oparciu o ww. studium, że nie przewiduje ono na terenie działki strony "obszaru zwartej zabudowy". Stąd też uznano w tej sprawie, że działka inwestora nie leży w granicach zwartej zabudowy miast i wsi, a tym samym w sprawie nie może mieć zastosowania wyjątek od zakazu zabudowy, wskazany w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]. Stanowisko to, co wyżej już wykazano, w pełni podzielił Sąd pierwszej instancji, gdy tymczasem w chwili podejmowania przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia w dniu [...] listopada 2011 r., jak i rozstrzygnięcia ostatecznego z dnia [...] maja 2012 r. przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, uchwała Rady Miejskiej w M. nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, została wyeliminowana z obrotu prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Uchwała Rady Miejskiej w M. nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, została na skutek skargi uprawnionej strony poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i ten prawomocnym wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 r. (sygn. akt II SA/Ol 827/11) stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Takie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w kontekście art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) powoduje, iż uchwała Rady Miejskiej w M. z dnia [...] czerwca 2010 r., w oparciu o którą rozstrzygano o zaistnieniu wyjątku z § 4 ust. 5 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia nr [...] Wojewody [...], utraciła moc prawną z dniem orzeczenia o jej niezgodności z prawem, a więc z dniem 22 listopada 2011 r. i w konsekwencji nie mogła stanowić w takim kształcie podstawy ustalenia zaistnienia bądź nie wyjątku od zakazu zabudowy na spornym terenie. W opisanej sytuacji utraty mocy prawnej z dniem 22 listopada 2011 r. ww. uchwały Rady Miejskiej w M. nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., podstawą wszelkich ustaleń w przedmiocie kierunków zagospodarowania przestrzennego mogła być wyłącznie uchwała organu gminy sprzed zmiany wprowadzonej uchwałą z dnia [...] czerwca 2010 r., tj. uchwała nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] lutego 1999 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. Takiej jednak analizy w rozpoznawanej sprawie brak. Nie ustalono również, jaki jest zakres zmian kierunków zagospodarowania przestrzennego wprowadzony uchwałą z dnia [...] czerwca 2010 r. w odniesieniu do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] lutego 1999 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. i jaki to ma wpływ na wynik sprawy, w tym czy ww. studium przewiduje na terenie działki strony "obszar zwartej zabudowy" i czy tym samym w sprawie może mieć zastosowanie wyjątek od zakazu zabudowy, wskazany w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 268). W pozostałym zakresie ocena wyrażona przez NSA wiąże sąd rozpoznający sprawy ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] listopada 2011 r., którym nie uzgodniono w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego w postaci wypożyczalni sprzętu wodnego na działce nr [...] w obrębie [...], gmina M. Powyższa działka położona jest na terenie [...]. Reżim prawny dla przedmiotowej formy ochrony przyrody określony został w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie [...]. Na obszarze tym zakazano lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów jezior (§ 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...]), zaś przedmiotowa inwestycja określona w projekcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jako wypożyczalnia sprzętu wodnego niewątpliwie narusza ten zakaz. Niemniej jednak zakaz ten nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) - co statuuje § 4 ust. 5 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] i podstawowe znaczenie dla ewentualnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy miała kwestia ustalenia w oparciu o obowiązujące studium czy treść tego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przewiduje na obszarze, na którym znajduje się przedmiotowa działka strony, teren zwartej zabudowy. Organ pierwszej instancji w oparciu o pismo Burmistrza Miasta M. z dnia 3 listopada 2011 r. uznał, iż zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. uchwalonym przez Radę Miejską w M. uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., działka nr [...] znajdująca się w obrębie [...] gmina M., położona jest poza terenem zwartej zabudowy miejscowości S., a tym samym w sprawie nie może mieć zastosowania wyjątek od zakazu zabudowy, wskazany w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]. Tymczasem w chwili podejmowania przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia w dniu [...] listopada 2011 r., jak i rozstrzygnięcia ostatecznego z dnia [...] maja 2012 r. przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, uchwała Rady Miejskiej w M. nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego została wyeliminowana z obrotu prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który prawomocnym obecnie wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 r. (sygn. akt II SA/Ol 827/11) stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w kontekście art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) powoduje, iż uchwała Rady Miejskiej w M. z dnia [...] czerwca 2010 r., w oparciu o którą rozstrzygano o zaistnieniu wyjątku z § 4 ust. 5 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia nr [...] Wojewody [...], utraciła moc prawną z dniem orzeczenia o jej niezgodności z prawem, a więc z dniem 22 listopada 2011 r. i w konsekwencji nie mogła stanowić w takim kształcie podstawy ustalenia zaistnienia bądź nie wyjątku od zakazu zabudowy na spornym terenie. Zatem w opisanej sytuacji podstawą wszelkich ustaleń w przedmiocie kierunków zagospodarowania przestrzennego mogła być wyłącznie uchwała organu gminy sprzed zmiany wprowadzonej uchwałą z dnia [...] czerwca 2010 r., tj. uchwała nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] lutego 1999 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. Takiej jednak analizy w rozpoznawanej sprawie brak. Nie ustalono również, jaki jest zakres zmian kierunków zagospodarowania przestrzennego wprowadzony uchwałą z dnia [...] czerwca 2010 r. w odniesieniu do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] lutego 1999 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. i jaki to ma wpływ na wynik sprawy, w tym czy ww. studium przewiduje na terenie działki strony "obszar zwartej zabudowy" i czy tym samym w sprawie może mieć zastosowanie wyjątek od zakazu zabudowy, wskazany w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]. Organ ponownie rozpoznana sprawę z uwzględnieniem okoliczności, iż uchwała Rady Miejskiej w M. z dnia [...] czerwca 2010 r., w oparciu o którą rozstrzygano dopuszczalność zastosowania § 4 ust. 5 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia nr [...] Wojewody [...], jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, utraciła moc prawną z dniem 22 listopada 2011 r. i w konsekwencji nie mogła stanowić w takim kształcie podstawy ustalenia zaistnienia bądź nie wyjątku od zakazu zabudowy na spornym terenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że planowana inwestycja została prawidłowo określona w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, który to projekt jest przedmiotem postępowania uzgodnieniowego. Organ uzgadniający w żadnym wypadku nie może modyfikować zakresu inwestycji wskazanej w projekcie decyzji, którą ma uzgodnić. Natomiast w projekcie decyzji wyraźnie wskazano, że warunki zabudowy opracowywane są dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego w postaci wypożyczalni sprzętu wodnego na dz. nr [...] w obrębie [...]. Organ uzgadniający tylko w takim zakresie jak to przewidziano w projekcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy może procedować dokonując bądź nie przedmiotowego uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1lit. a) i art. 200 ppsa orzekł, jak w sentencji.