IV SA/Wa 545/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, sprawy ze skargi K. N. i M. N. na uchwałę Rady W. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę M. N. i K. N. wnieśli skargę na uchwałę Rady W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Przedmiotową uchwałę zaskarżyli w zakresie § 76 ust. 1 pkt 34 i części graficznej odpowiadającej treści wymienionego przepisu, w części dotyczącej przeznaczenia działki nr [...] pod drogę dojazdową oznaczoną w planie jako 36 KUD od ulicy oznaczonej w planie jako 7 KUL do ulicy oznaczonej w planie jako 5 KUL i wnieśli o stwierdzenie jej nieważności w zaskarżonym zakresie. Skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 2 Konstytucji RP w zw. z § 12 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z § 143 w zw. z § 131 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" przez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia do zaskarżonej uchwały, skutkujące brakiem szczegółowego wyjaśnienia przyczyn, dla których działka nr [...] została przeznaczona na drogę oznaczoną jako 36 KUD. Naruszenie to spowodowało brak należytego poinformowania skarżących o zasadności oraz racjonalności przyjętych w planie rozwiązań, a w szczególności o powodach, dla których działka nr [...] została przeznaczona pod drogę; 2) art. 1 ust 2 pkt 5 i art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji RP przez pominięcie zasady poszanowania prawa własności wyrażające się w nieuwzględnieniu zasady proporcjonalności w zastosowaniu ograniczenia w korzystaniu przez skarżących i prawa własności przysługującego im w stosunku do działki nr [...], skutkujące przeznaczeniem na mocy § 76 ust 1 pkt 34 zaskarżonej uchwały działki nr [...] pod wskazaną wyżej drogę pomimo, że nie było to konieczne dla poprawy bezpieczeństwa, utrzymania porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia, moralności publicznej albo wolności i prawa innych podmiotów, a nadto nie leżało w istotnym interesie publicznym; 3) art. 4 ust. 1 ww ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez przekroczenie władztwa planistycznego we wskazanym wyżej zakresie w sytuacji, gdy dojazd od ulicy 7 KUL do ulicy 5 KUL był już zapewniony wcześniej pobudowaną infrastrukturą drogową. Wykazane naruszenia spowodowały, że w uchwale przeznaczono całą działkę nr [...] na drogę dojazdową oznaczoną jako 36 KUD w sytuacji, gdy nie było to konieczne do zapewnienia połączenia komunikacyjnego pomiędzy ulicami oznaczonymi jako 7 KUL oraz 5 KUL. Całkowite wyłączenie możliwości wykorzystania działki nr [...] w sposób inny niż wskazany w przedmiotowej uchwale naruszyło istotę prawa własności skarżących, a co za tym idzie zablokowało wszelkie możliwości inwestycyjne na nieruchomości. W motywach skargi podniesiono, że uzasadnienie pozwoliłoby zweryfikować skarżącym zasadność przeznaczenia w zaskarżonej uchwale działki nr [...] stanowiącej ich własność pod drogę dojazdową (36 KUD) jako, że uchwała w § 76 ust. 1 pkt 34 odnosząc się do przeznaczenia działki nr [...] zawiera lakoniczną treść. Nie uzasadnia jakie racjonalne powody kierowały prawodawcą przy określaniu przeznaczenia działki skarżących, zwłaszcza w sytuacji, gdy w pobliżu istnieją już drogi dojazdowe (oznaczone w planie jako KUD) o podobnych gabarytach technicznych stanowiące komunikacyjne połączenie pomiędzy ulicami [...] (5 KUL) oraz 7 KUL. W orzecznictwie (wyrok NSA z 1.12.2009 r., sygn. akt II OSK 1431/09; wyrok NSA z 5.03.2009 r., sygn. akt Il OS K 1431/09 i II OSK 400/09) funkcjonuje pogląd, że co prawda ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie formułuje obowiązku sporządzenia uzasadnienia uchwały, niemniej o potrzebie uzasadnienia projektu aktu prawa miejscowego stanowią bezpośrednio inne przepisy, tj. § 143 w zw. z § 131 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", a także § 12 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaniechanie uzasadnienia jest sprzeczne z określoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawa. W konsekwencji pominięcie uzasadnienia powinno prowadzić do nieważności wadliwej podjętej w ten sposób uchwały. Skarżący zwrócili uwagę na brzmienie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i podkreślili, że zasada proporcjonalności wynikająca z tego przepisu wyraża się zakazem nadmierne ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Wymaga, by środki prawne wynikające z zastosowania przepisów prawa były odpowiednie do realizacji zamierzonego celu i nie wykraczały poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia. Zasadę tę należy uwzględnić przy sporządzaniu planu miejscowego. W przedmiotowej sprawie można zarzucić Radzie arbitralność w przyjęciu zaskarżonego rozwiązania planistycznego i tym samym uznać, że w sprawie została naruszona zasada proporcjonalności w ważeniu interesu skarżących i interesu publicznego. Skarżący stoją na stanowisku, że przeznaczenie działki nr [...] pod drogę dojazdową nie było konieczne do osiągnięcia celu, tj. zapewnienia komunikacji między ulicą oznaczoną jako 5 KUL a ulicą oznaczoną jako 7 KUL. Ulica 7 KUL jest ulicą projektowaną, natomiast ulica oznaczona 5 KUL (ul. [...]) jest ulicą istniejącą. Obecnie z miejsca, gdzie według uchwały miałaby powstać ulica 7 KUL, dojazd do ulicy [...] (5 KUL) w sposób niezakłócony odbywa się: 1) przez ulicę [...] (36 KUD), następnie na skrzyżowaniu w prawo można skręcić w ulicę [...] (27 KUD), następnie ok. 90 metrów prosto i na skrzyżowaniu w lewo skręt w ulicę [...] (5 KUL); 2) przez ulicę [...] (36 KUD), następnie na skrzyżowaniu kierując się w lewo można skręcić w ulicę [...] (27 KUD), następnie ok. 200 metrów prosto i na skrzyżowaniu skręt w prawo w ulicę [...] (24 KUD), ok. 40 metrów prosto do ulicy [...] (5 KUL); 3) przez ulicę [...] (36 KUD), następnie na skrzyżowaniu można skręcić w lewo w ulicę [...] (27 KUD), ok. 60 metrów prosto i w prawo w ulice [...] (28 KUD) oraz ok. 110 metrów prosto i w prawo w ulicę 55 KUD, ostatecznie ok.30 metrów prosto do ulicy [...] (5 KUL). Powyższa analiza dowodzi, iż przedłużenie ulicy [...] przez przeznaczenie należącej do skarżących działki nr [...] pod działkę drogową powoduje jedynie skrócenie trasy dojazdowej między ulicą 7 KUL i ulicą [...] (5 KUL) o ok. 90 metrów (w stosunku do wariantu nr 1), o ok. 240 metrów (w stosunku do wariantu nr 2) oraz o ok. 90 metrów (w stosunku do wariantu nr 3). Wydaje się zatem, że zasadniczą przyczyną przeznaczenia działki nr [...] pod przedłużenie ul. [...] jest jedynie skrócenie czasu dojazdu z jednego punktu [...] do innego punktu. Ruch komunikacyjny między ulicą [...] (36 KUD) a ulicą [...] (5 KUL) od lat odbywa się bez zakłóceń w sposób wskazany powyżej. W ocenie skarżących nie istniała zatem uzasadniona potrzeba realizowania kolejnej drogi dojazdowej do ulicy [...]. Doszło do naruszenia wspomnianej wyżej zasady proporcjonalności. Faktyczne odebranie skarżącym prawa własności działki nr [...] przez zablokowanie wszelkich możliwości inwestycyjnych nie było proporcjonalne (współmierne) do celu jaki zamierzano tym osiągnąć. Trudno uznać, iż prawo innych osób do skrócenia drogi dojazdowej z ulicy 7 KUL do ulicy [...] (5 KUL) mogło stać wyżej w hierarchii niż przynależne każdemu człowiekowi podstawowe prawo ekonomiczne, tj. prawo własności. Zaskarżona uchwała wbrew zakazowi wynikającemu z art. 31 ust 3 Konstytucji RP naruszyła istotę przysługującego skarżącym prawa własności działki nr [...], gdyż nieruchomość skarżących przed wejściem w życie zaskarżonej uchwały stanowiła grunt przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe, posiadała wszelkie cechy, które stosownie do treści art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozwalały uzyskać dla niej warunki zabudowy, a przeznaczenie jej pod działkę drogową całkowicie uniemożliwiło skarżącym wykorzystanie zgodnie z jej inwestycyjnym przeznaczeniem. Konkludując w ocenie skarżących przeznaczenie ich własności pod drogę okazało się nieproporcjonalne do celu jaki zamierzano osiągnąć. Nie zaistniała bowiem żadna z przesłanek określonych w art. 31 ust 3 Konstytucji RP, która upoważniałaby Radę do wprowadzenia ograniczeń, które w konsekwencji naruszyły istotę przysługującemu skarżącym prawa własności działki nr [...]. Powyższe powinno skutkować stwierdzeniem przez Sąd nieważności zaskarżonej części uchwały. Według skarżących arbitralne posunięcia organu w kwestii dokonywania przeznaczenia terenów objętych planem miejscowym są wadliwe pod względem prawnym nie tylko w przypadku, gdy naruszają konkretny przepisy prawa, ale także w przypadku, gdy stanowią nadużycie przysługującego gminie władztwa pianistycznego (wyrok NSA z 15.02.2006 r., sygn. akt II OSK 1063/05). Uprawnienie gminy określone w art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym traktowane jako władztwo planistyczne, nie jest prawem absolutnym, niczym nieograniczonym. W ocenie skarżących w sprawie niewątpliwie doszło do nadużycia władztwa planistycznego przez gminę. Przeznaczenie działki nr [...] pod drogę dojazdową pomimo istnienia w chwili podejmowania uchwały trzech innych dróg dojazdowych do ulicy [...] stanowiło wyraz nadużycia tzw. samodzielności planistycznej gminy. Do ustalenia przeznaczenia terenu powinno się bowiem przystępować wtedy, gdy istnieją racjonalne i realne potrzeby takiego rozstrzygnięcia. Oderwanie się od stanu prawnego i faktycznego nieruchomości objętych postępowaniem planistycznym należy traktować jako przekroczenie granic władztwa planistycznego (por. wyrok NSA z 11.06.2010 r., sygn. akt II OSK 588/10). Dalej skarżący zauważyli, że skutkiem powziętej przez Radę uchwały jest zablokowanie wszelkich możliwości inwestycyjnych na działce nr [...]. Pomimo upływu już blisko ośmiu lat od wejścia w życie uchwały nie zostały podjęte jakiekolwiek czynności celem realizacji jej zapisów. Dowodzi to pośrednio tego, iż przeznaczenie działki nr [...] pod drogę nie było konieczne. Rada W. - w odpowiedzi na skargę – wniosła o oddalenie skargi. Uznała, że postawione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się, oprócz innych wartości w tym wymienionego w pkt 5 waloru ekonomicznego przestrzeni i prawa własności, również wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jak niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane z przekroczeniem granic władztwa planistycznego. Prawo własności mimo, iż jest najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z gwarancji ustawowych i ponadustawowych, nie ma charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia te dopuszcza Konstytucja RP w art 64 ust. 3. w zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem ingerencji w sferę praw i wolności jednostki nadmiernej w stosunku do chronionej wartości. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Koncepcja władztwa planistycznego zakłada więc nie tylko samodzielność gminy, ale i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197 - 198). Dalej Rada wskazała, że projektowana ulica 36 KUD jest częścią całego układu komunikacyjnego niezbędnego do szybkiej i wygodnej obsługi mieszkańców [...]. Kwestionowany przez skarżących odcinek drogi 36 KUD jest faktycznie przedłużeniem ulicy [...] i jednocześnie elementem dłuższego ciągu dróg (42 KUD, 36 KUD, 10 KUL) stanowiących połączenie ulicy [...] (3 KUZ - zbiorcza) z terenami znajdującymi się po południowej stronie [...], tzw. [...] oraz ze znajdującymi się po południowej stronie [...] ulicami [...] i [...]. Rezygnacja z realizacji kwestionowanego odcinka drogi 36 KUD naruszyłaby cały racjonalny system komunikacyjny będący wynikiem wcześniejszych wnikliwych analiz urbanistycznych i komunikacyjnych dla całego [...]. Obszar [...], który stanowią: [...],[...], rejon ulicy [...] jest obszarem, który przekształca się dopiero z całkowicie otwartego obszaru w obszar zurbanizowany. Taka sytuacja wymaga ustalenia w planach miejscowych racjonalnych, dalekowzrocznych i nowoczesnych rozwiązań urbanistycznych odnoszących się z szacunkiem do przyszłych mieszkańców, z jednoczesnym umożliwieniem im dogodnej komunikacji. Na uwagę zasługuje również fakt, że przy skrzyżowaniu ulic: [...] (27 KUD i 29 KUD), [...] (6 KXJL) i [...] (5 KUL i 7 KUL) jest zaprojektowany nowy rejon przystanków autobusowych, co ma dodatkowo usprawnić komunikację na tym terenie. Trudno jest sobie wyobrazić, aby właściciele działek położonych w obrębie [...], przy drodze dojazdowej 36 KUD chodzili naokoło, np. przez ulicę [...] (28 KUD) i ulicę [...] (5 KUL), aby dotrzeć z zaprojektowanego nowego rejonu przystanków autobusowych do swoich nieruchomości. Taki przepływ ludności w tym obrębie zapewnia m. in. nowo utworzona ulica 36 KUD. Ulica ta również dzieli duży obręb [...], który łącznie ma powierzchnię około 3,5 hektara, na dwie w miarę równe części (około 1,5 hektara obszar na zachód od ulicy 36 KUD i około 2 hektary na wschód od ulicy 36 KUD) jednocześnie umożliwiając mieszkańcom łatwy dostęp do działek położonych w głębi tego obrębu. Wobec powyższej argumentacji – zdaniem Rady - brak jest podstaw do uznania zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, że skarżona uchwała narusza bezprawnie interes prawny skarżących. Skarżący ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, w piśmie procesowym uzupełniającym skargę podnieśli, iż gdyby teren objęty działką nr [...] stanowił tak istotny element przyszłego rozwoju obszaru [...] - jak wskazuje organ, to powody przeznaczenia przedmiotowej działki pod drogę powinny zostać szczegółowo objaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, którego brak. Brak uzasadnienia uchwały skłania do stwierdzenia, iż podnoszone w odpowiedzi na skargę argumenty o tym jak istotne znaczenie ma teren działki nr [...] dla przyszłości [...] są nieprawdziwe i stanowią jedynie element taktyki organu przyjętej na potrzeby niniejszego postępowania. Organ nie określa chociażby przybliżonego terminu, w którym miałaby rozpocząć się urbanizacja obszaru [...]. Z kolei na rozprawie: - skarżący K. N. wyjaśnił, że na terenie objętym planem działka nr [...] stanowi jedyną własność skarżących. Jest to działka o powierzchni 1107 m², niezabudowana. Sporna droga została zaprojektowana na całej jej szerokości, - pełnomocnik skarżących podkreślił, że projektowana droga nie skróci drogi mieszkańców do projektowanych przystanków, nadto w bliskiej okolicy są projektowane inne przystanki; plan powinien wymiary projektowanych dróg określać precyzyjne, tzn. wskazywać minimalną i maksymalną szerokość drogi; w trakcie procedury planistycznej skarżący składali zarzut, który nie został uwzględniony; uchwała rozpatrująca zarzut nie została zaskarżona do sądu administracyjnego, - pełnomocnik organu wskazał, że nie ma żadnych podstaw prawnych do uzasadniania uchwały planistycznej. W załączniku do protokołu z rozprawy skarżący jeszcze podnieśli, że zaskarżony § 76 ust 1 pkt 34 uchwały Nr [...] wskazuje jedynie minimalną szerokości ulicy dojazdowej 36 KUD i określa ją w liniach rozgraniczających na 12,5 metra. W ocenie skarżących przyjęta szerokość powinna zostać doprecyzowana przez wskazanie maksymalnej szerokości linii rozgraniczających. W orzecznictwie (np. wyrok WSA w Krakowie z 8.04.2014 r., II SA/Kr 253/14; wyrok WSA w Gliwicach z 2.07.2008 r., II SA/GI 99/08; wyrok NSA z 29.04.2009 r., II OSK 1560/08) podkreśla się, iż w planie szerokość dróg powinna być szczegółowo doprecyzowana. Zdaniem skarżących przepis art. 10 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym formułuje wymóg wskazania w części tekstowej planu zarówno minimalnych, jak i maksymalnych szerokości linii rozgraniczających drogi ujętej w planie. Samo wytyczenie drogi w załączniku graficznym do uchwały jest niewystarczające. Rysunek planu w procesie stosowania prawa może być uwzględniony tylko w takim zakresie, w jakim jest "opisany" w tekście planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej uchwały w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Prawo dla skarżących do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynikało z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013, poz. 594, ze zm.). Przepis ten stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę będącą aktem prawa miejscowego, oprócz wezwania do usunięcia naruszenia (co w sprawie miało miejsce), jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest norma prawa materialnego (najczęściej prawa cywilnego lub administracyjnego). Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok NSA z 19.06.2009r., sygn. akt II OSK 205/09). W orzecznictwie sądowym wyrażono także pogląd, że interes prawny w postępowaniu planistycznym ma niewątpliwie właściciel nieruchomości, a interes ten może znajdować ochronę w przepisach prawa cywilnego i innych gałęziach prawa (wyrok NSA z 29 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1501/99). Bez wątpienia źródłem interesu prawnego skarżących są przepisy prawa materialnego – cywilnego dotyczące prawa własności. M. N. i K. N. są bowiem właścicielami działki ewidencyjnej nr [...] (obręb [...]) położonej przy ul. [...] w Warszawie, która leży na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą. Skarżący wykazali, iż uchwała Rady W. z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w zakresie § 76 ust. 1 pkt 34 dotyczącym ustaleń w odniesieniu do ich działki nr [...], na mocy których zarezerwowano na tej działce pas terenu wyznaczony liniami rozgraniczającymi dla ulicy dojazdowej 36 KUD, narusza posiadany przez nich interes prawny. Niemniej - w ocenie Sądu - naruszenie interesu prawnego skarżących zaskarżonym planem nastąpiło zgodnie z prawem i nie było wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień, czyli tzw. władztwa planistycznego. Odparcia zatem wymagają w pierwszej kolejności zarzuty skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 1 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 33 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139, ze zm.) – zwanej dalej: "ustawą z 1994 r."]. Przechodząc więc do rozważań mających na celu wykazanie bezzasadności zarzutów skargi, na wstępie trzeba podkreślić, że w dniu 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(obecnie t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 199) – zwanej dalej: "ustawą z 2003 r."], która w art. 85 ust. 2 stanowi, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego [...], w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z akt sprawy wynika, że podjęcie uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu Rada i zawiadomienie o terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu miało miejsce przed 11 lipca 2003 r. Oznacza to, że procedura planistyczna poprzedzająca zaskarżony plan toczyła się według przepisów dotychczasowych, czyli ustawy z 1994 r., obowiązującej do dnia 10 lipca 2003 r. i aktów wykonawczych do niej. Dalej, z kolei należy powtórzyć za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyrokach z 22 lutego 2008r. (sygn. akt II OSK 1498/07, publ. Lex nr 464179) i z 9 września 2008r. (sygn. akt II OSK 135/08, niepubl.), że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, przepisy art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Stosownie też do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Prawo własności doznaje ograniczeń na gruncie ustawy z 2003 r. i doznawało ograniczeń na gruncie ustawy z 1994 r., a ich przejawem jest plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt wykonujący ustawę. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie rozszerzają uprawnień właścicielskich, wręcz przeciwnie stanowią one ograniczenie prawa własności. Mieszczą się w pojęciu tzw. władztwa planistycznego, które jest pojęciem doktrynalnym. Nie należy jednak tego pojęcia rozumieć jako pełnej swobody w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów przez normy zawarte w poszczególnych aktach administracyjnych prawa materialnego, ale również przez normy materialne zawarte w samej ustawie o planowaniu przestrzennym. Uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane i niezależnie od legalności jest oceniane pod kątem ewentualnego nadużywania uprawnień. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. To zaś oznacza, że każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi mieścić się w granicach wyznaczonych interesem publicznym (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2004, str. 39, 40, 42, 43, 57). Powyższe dowodzi, iż na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy, co także rozumieją skarżący. Wynika to wprost z art. 6 ust. 1 z 2003 r. i wynikało z art. 33 ustawy z 1994 r., zgodnie z którymi ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądów administracyjnych i poglądami doktryny, gmina mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego może, pod warunkiem że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu (np. wyrok NSA z 9.06.1995r., sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125). W tej sytuacji zainteresowane podmioty nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień i będzie związana wyłącznie żądaniami właścicieli z obrębu objętego planem. Niewątpliwym jest fakt, iż tworzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujawnia wielokrotnie istnienie sprzecznych interesów różnych podmiotów jak i kolizje interesów między poszczególnymi członkami wspólnoty samorządowej a samą wspólnotą i w procesie stanowienia tego planu gmina musi te konflikty rozstrzygać w granicach obowiązujących przepisów (wyrok NSA z 13.11.1999r., sygn. akt IV SA 1678/98, publ. Lex nr 48263). Zgodnie z art. 4 ustawy z 1994 r., pod rządami której uchwalono zaskarżony plan zagospodarowania przestrzennego, gmina w ramach zadań własnych ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu, a uprawnienie to realizuje między innymi przez uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To uprawnienie gminy, jak wyżej podkreślono, określane w doktrynie jako władztwo planistyczne oznacza, że gmina samodzielnie rozstrzyga o zasadach zagospodarowania na swoim terenie. Nie może jednak ono nosić cech dowolność działania. Wszelkie rozstrzygnięcia planistyczne, które ograniczają właściciela w sposobie korzystania z niej, muszą być dokonywane z uwzględnieniem obowiązującego prawa. Oznacza to, że ograniczenie prawa własności musi mieć oparcie w normie ustawowej uprawniającej gminę do takiego działania. I tak stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1994 r., w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się w zależności od potrzeb, linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi. Wymieniony przepis art. 10 ust. 1 pkt 2 zezwala na przeznaczenie w miejscowym planie terenów pod realizację ulic, placów i dróg publicznych. Przewiduje zatem wyznaczanie w planie miejscowym dróg, które mają charakter publiczny. Uregulowanie powyższe w zakresie przeznaczenia w planie miejscowym terenów na cele komunikacyjne stanowi wyliczenie wyczerpujące (zamknięte), a nie przykładowe. Przeznaczenie w projekcie planu terenu pod drogę dojazdową nie pozostaje zatem w sprzeczności z zapisem powołanego przepisu art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1994 r. Droga dojazdowa oznaczana symbolem "D" zaliczana jest do kategorii drogi gminnej, stanowi także drogę publiczną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 460) w zw. z § 4 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 maja 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430, ze zm.). Z § 8 ust. 1 zaskarżonej uchwały wynika, że układ drogowo – uliczny [...] stanowią ulice zbiorcze, lokalne, dojazdowe oraz ciągi pieszo – jezdne wyznaczone liniami rozgraniczającymi na rysunku planu. Z kolei w § 9 ust. 1 pkt 5 planu uchwalono, że "dla realizacji wyznaczonego planem układu komunikacyjnego rezerwuje się pasy terenu wyznaczone liniami rozgraniczającymi uwzględniającymi dla poszczególnych funkcji ulic odpowiednie przekroje komunikacyjne (umożliwiające realizację jezdni, chodników, przystanków autobusowych, ścieżek rowerowych) zgodnie z rysunkiem planu: ulice dojazdowe KUD [od 11 KUD do 42 KUD] – minimalna szerokość w liniach rozgraniczających – 12 m, z wyjątkiem odstępstw określonych w "Ustaleniach szczegółowych dla ulic" (§ 76)" (§ 9 ust. 1 pkt 5 planu). Przywołany § 76, w ust. 1 pkt 34 ustala ulicę [...] i jej przedłużenie na północny – wschód 36 KUD – jako ulicę dojazdową (D) (od ulicy 7 KUL do ulicy 5 KUL) o minimalnej szerokości w liniach rozgraniczających 12,5 m. Sąd, na podstawie dokumentacji planistycznej, w tym rysunku planu, potwierdza i podziela stanowisko Rady, że projektowana ulica 36 KUD jest częścią całego układu komunikacyjnego niezbędnego do szybkiej i wygodnej obsługi mieszkańców obszaru - [...], który stanowią [...],[...] i rejon ulicy [...]. Kwestionowany przez skarżących odcinek drogi 36 KUD został zaplanowany pomiędzy ulicą [...] a ulicą [...] i stanowi - od strony południowej - przedłużenie ulicy [...], a od strony północnej - przedłużenie ulicy 42 KUD. Jednocześnie jest – jak wskazał organ - elementem dłuższego ciągu dróg stanowiących połączenie ulicy [...] z terenami znajdującymi się po południowej stronie [...], tzw. [...] oraz ze znajdującymi się po południowej stronie [...] ulicami [...] i [...]. Ustalona ulica dzieli także duży obręb 1-07-08, który łącznie ma powierzchnię około 3,5 hektara, na dwie w miarę równe części (około 1,5 hektara obszar na zachód od ulicy 36 KUD i około 2 hektary na wschód od ulicy 36 KUD), umożliwiając tym samym okolicznym mieszkańcom łatwy dostęp do nieruchomości położonych w głębi tego obrębu. Słusznie Rada zwróciła równię uwagę na fakt, że przy skrzyżowaniu ulic: [...] (27 KUD i 29 KUD), [...] (6 KUL) i [...] (5 KUL i 7 KUL) został zaprojektowany nowy rejon przystanków autobusowych, co ma dodatkowo usprawnić komunikację na tym terenie i przez sporną drogę zapewnić łatwiejszy i bliższy dostęp do tego regionu. Skarżący jednak stoją na stanowisku, że przeznaczenie działki ewidencyjnej nr [...] pod drogę dojazdową oznaczoną jako 36 KUD nie było konieczne, gdyż dojazd od ulicy 7 KUL do ulicy 5 KUL został zapewniony wcześniej pobudowaną infrastrukturą drogową. Ruch komunikacyjny między ul. [...] (36 KUD) a ulicą [...] (5 KUL) od lat odbywa się bez zakłóceń. Obecnie z miejsca gdzie według uchwały miałaby powstać ulica 7 KUL dojazd do ulicy [...] (5 KUL) odbywa się bezproblemowo na trzy sposoby przedstawione w skardze. Przedłużenie ulicy [...] kosztem własności skarżących powoduje jedynie skrócenie trasy dojazdowej miedzy ulicą 7 KUL a ulicą [...] (5KUL). W ocenie skarżących nie istnieje zatem uzasadniona potrzeba realizowania kolejnej drogi dojazdowej do ulicy [...]. Prawo innych osób do skrócenia drogi dojazdowej, udogodnienia komunikacyjnego nie może stać wyżej w hierarchii wartości niż jedno z fundamentalnych praw jednostki - jakim jest prawo własności. W ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom skarżących – należy stwierdzić, że przyjęte, a zarazem kwestionowane przez skarżących, rozwiązanie planistyczne nie jest rozwiązaniem dowolnym, oderwanym od realiów i potrzeb komunikacyjnych opisanego wyżej terenu, ale racjonalnym i optymalnym w zastanych warunkach terenowych i w sferze ingerencji w prawo własność skarżących. Oczywistym jest fakt, że tereny znajdujące się w mieście nie mogą być przeznaczane wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową. Mieszkańcy miasta potrzebują trenów o różnym przeznaczeniu, dlatego w pewnych przypadkach istnieje konieczność przeznaczenia pod określone funkcje służące społeczeństwu nieruchomości, które są przedmiotem własności prywatnej. Nie ma bowiem wystarczającej ilości nieruchomości należących do gminy lub Skarbu Państwa, które mogłyby być przeznaczone pod realizację potrzeb wynikających z interesu społecznego. Bez wątpienia jednym z elementów zagospodarowania obszaru jakim jest [...], służącym nie tylko społeczności lokalnej, ale i ogółowi społeczeństwa, czyli dobru publicznemu, było wyznaczenie terenu oznaczonego symbolem 34 KUD - obejmującego realizację drogi dojazdowej. Analiza treści planu oraz załącznika graficznego (mapy) pozwala stwierdzić, że sporna droga wkomponowuje się zarówno w układ mieszkaniowy, jak i komunikacyjny zagospodarowywanego terenu. Wśród terenów, w szczególności przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe i usługowe (M,U), muszą być usytuowane tereny komunikacyjne. W przypadku sprawy, należy zgodzić się z organem, że rezygnacja z realizacji kwestionowanego odcinka drogi 36 KUD naruszyłaby cały racjonalny system komunikacyjny będący wynikiem wcześniejszych wnikliwych analiz urbanistycznych i komunikacyjnych dla całego obszaru [...]. Na uwagę zasługuje także fakt, że ów obszar dopiero co przekształca się z całkowicie otwartego obszaru w obszar zurbanizowany, zatem wymaga racjonalnego zagospodarowania komunikacyjnego, w zakres którego wchodzi odpowiednia sieć dróg określonych kategorii i klasy. Taka sytuacja wymusza również na organie uchwałodawczym podejmowanie działań perspektywicznych, nowoczesnych rozwiązań urbanistycznych służących społeczności, choć kosztem właścicieli nieruchomości, do których należą skarżący i to nawet, jeżeli w chwili obecnej, jak podnoszą skarżący, nie istnieje uzasadniona potrzeba realizowania kolejnej drogi. W świetle przedstawionych okoliczności działanie organu oceniono jako zgodne z prawem. Następnie nie można podzielić kolejnego zarzutu skarżących, że plan powinien wymiary projektowanych dróg określać w sposób precyzyjny, tzn. wskazywać na minimalną i maksymalną ich szerokość. Wymóg wskazania w części tekstowej planu zarówno minimalnych jak i maksymalnych szerokości linii rozgraniczających drogi – według skarżących – wynika z art. 10 ust.1 pkt 2 ustawy z 1994 r. Z powyższym twierdzeniem nie sposób się zgodzić, gdyż art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1994 r. jedynie stanowi, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi, a także tereny niezbędne do wytyczenia ścieżek rowerowych. Również takiego wymogu nie można wyprowadzić z wymienianych już wcześniej aktów prawnych, tj. ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Usytuowanie drogi - stosownie do § 5 rozporządzenia - oznacza umieszczenie jej elementów w pasie terenu wyznaczonym liniami rozgraniczającymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym. Szerokość drogi w liniach rozgraniczających – zgodnie z § 6 rozporządzenia - powinna zapewniać możliwość umieszczenia elementów drogi i urządzeń z nią związanych wynikających z ustalonych docelowych transportowych i innych funkcji drogi oraz uwarunkowań terenowych. Zasadniczo według § 7 ust. 1 rozporządzenia - szerokość ulicy klasy D w liniach rozgraniczających, jednojezdniowej, nie powinna być mniejsza niż 10 m; informacje o jednostce orzeczenia sądów orzeczenia administracji |§ 8 ust. 1 rozporządzenia - szerokość drogi klasy D w liniach rozgraniczających, jednojezdniowej, poza terenem zabudowy i nie | | | | | | |przeznaczonym pod zabudowę nie powinna być mniejsza niż 15 m. Przywołane § 7 ust. 1 i § 8 ust. 2 rozporządzenia stanowią jedynie o | | | | | | |wymogu dotyczącym minimalnej szerokości jezdni, tj. drogi na terenie zabudowy, czyli terenie leżącym w otoczeniu drogi, na którym | | | | | | |dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, wymagające urządzeń infrastruktury technicznej lub obszary przeznaczone pod | | | | | | |takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o | | | | | | |zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych i § 3 pkt 2 rozporządzenia) oraz drogi poza terenem zabudowy| | | | | | |i nie przeznaczonym pod zabudowę. Zatem określenie w kwestionowanym przez skarżących § 76 ust. 1 pkt 34 planu wyłącznie minimalnej | | | | | | |szerokości ulicy w liniach rozgraniczających (12,5 m) nie narusza ani postanowień ustawy z 1994 r., ani ustawy o drogach publicznych i| | | | | | |rozporządzenia wykonawczego do niej. Po pierwsze to ustalenie planistyczne zawiera wymagane przepisami określenie minimalnej | | | | | | |szerokości ulicy, po drugie określa szerokości na 12,5 m, czyli nie mniej niż 10 m jak wymaga § 7 ust. ww rozporządzenia. | | | | | | |Skarżący w postawionych zarzutach wskazali także na brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały, które pozwoliłoby im zweryfikować zasadność| | | | | | |przeznaczenia działki ewidencyjnej nr [...] pod drogę dojazdową oznaczoną symbolem 36 KUD, tym samym naruszenie art. 2 Konstytucji RP w | | | | | | |zw. z § 12 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego | | | | | | |planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587, z 2003 r.) w zw. z § 143 w zw. z § 131 ust. 1 załącznika do | | | | | | |rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908, z | | | | | | |2002 r.). Zdaniem Sądu również jest to zarzut nietrafny. Według § 12 pkt 19 ww rozporządzenia, wykonanie czynności, o których mowa w | | | | | | |art. 17 ustawy (z 2003 r.), dokumentuje się poprzez sporządzenie dokumentacji prac planistycznych, składającej się z uchwały rady | | | | | | |gminy o uchwaleniu planu miejscowego, o której mowa w art., 20 ust. 1 ustawy (z 2003 r.), wraz z załącznikami i uzasadnieniem. Z kolei| | | | | | |zgodnie z § 143 drugiego z wymienionych rozporządzeń, do aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone [...], w dziale| | | | | | |V, z wyjątkiem § 132, czyli i § 131 ust. 1, który stanowi, że do projektu rozporządzenia dołącza się uzasadnienie. Wbrew twierdzeniu | | | | | | |skarżących nie doszło do naruszenia przytoczonych regulacji, jako że nie miały one zastosowania w sprawie. Po pierwsze we | | | | | | |wcześniejszych rozważaniach podkreślono, że proces tworzenia i uchwalania planu przebiegał pod rządami poprzednio obowiązującego aktu | | | | | | |prawnego, tj. ustawy z 1994 r. i zastosowanie miały przepisy tej ustawy oraz akty wykonawcze do niej. Tymczasem przywołane | | | | | | |rozporządzenie w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest rozporządzeniem | | | | | | |wykonawczym do ustawy z 2003 r. i weszło w życie w tym samym roku co wspomniana ustawa, tj. w 2003 r. Zatem wymogu uzasadnienia | | | | | | |uchwały rady gminy o uchwaleniu planu miejscowego wynikającego z § 12 pkt 19 nie można przekładać na zaskarżoną uchwałę. Po drugie | | | | | | |należy powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z 27.06.2012 r., sygn. akt II OSK 933/12, publ. Lex nr 1217452), że nawet | | | | | | |zaistnienie naruszeń postanowień "Zasad techniki prawodawczej" nie mogłoby prowadzić do stwierdzenia naruszenia prawa skutkującego | | | | | | |wadliwością zaskarżonej uchwały. Do tego, tylko odpowiednio te przepisy mają zastosowanie do aktów prawa miejscowego. Skoro przepisy | | | | | | |ustawy z 1994 r. i przepisów wykonawczych do niej nie stawiały wymogu uzasadnienia uchwały o uchwaleniu planu miejscowego to także nie| | | | | | |można mówić, że doszło do naruszenia zasad techniki prawodawczej. W kontekście omawianego zarzutu nie można podzielić argumentu | | | | | | |skargi, że brak uzasadnienia uchwały pozbawił skarżących możliwości zapoznania się z motywami jakie kierowały Radą przy przeznaczaniu | | | | | | |ich nieruchomości na drogę dojazdową – 36 KUD. Z akt procedury planistycznej wynika bowiem, że skarżący podczas uchwalania planu | | | | | | |skorzystali z uprawnienia jakie ówcześnie przewidywał art. 24 ust. 1 ustawy z 1994 r., tzn. wnieśli w dniu 30 lipca 2002 r. zarzut | | | | | | |dotyczący zagospodarowania m. in. działki ewidencyjnej nr [...]. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu – stosownie do art. 24 ust. 3 | | | | | | |ustawy z 1994 r. - rozstrzygała rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Zarzut skarżących został | | | | | | |rozpatrzony uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] października2002 r. Nr [...], która rozstrzygnęła o jego odrzuceniu. Uchwałę, zawierającą | | | | | | |uzasadnienie, przesłano skarżącym 11 grudnia 2002 r. Według oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie przedmiotowa uchwała nie | | | | | | |została zaskarżona do sądu administracyjnego, do czego uprawniał art. 24 ust. 4 ustawy z 1994 r. | | | | | | |Mając za podstawę powyższe uznano, że wyznaczenie w zaskarżonej uchwale obszaru oznaczonego symbolem 36 KUD, jako obejmującego | | | | | | |realizację drogi dojazdowej, na nieruchomości skarżących, jakkolwiek narusza interes skarżących, to nie stanowi przekroczenia | | | | | | |planistycznych uprawnień gminy i nie narusza przepisów prawa. Brak podstaw do uznania, że sporna ingerencja w prawo własności | | | | | | |skarżących była nierzeczywista lub też nieproporcjonalna do użytych środków. Ingerencja w sferę prawa własności skarżących pozostała w| | | | | | |racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celu społecznego. | | | | | | |W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę. | | | | | | | | | | | | | | | |