IV SA/Wa 581/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata D. P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art.-127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (D.U. z 2000 r. Nr. 98, poz. 1071 ze zm.), dalej K.p.a. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia przez A. O. odwołania od decyzji Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu organ, powołując się na art. 58 § 1 i 2 K.p.a. wskazał, że Skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek o jakich mowa w tym przepisie tj. nie uprawdopodobnił, że do uchybienia terminu nastąpiło bez jego winy a wniosek o jego przywrócenie złożył po upływie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Decyzja Burmistrza W. nr [...]. została doręczona Skarżącemu 2 czerwca 2010 r. Skarżący złożył odwołanie pismem z 21 czerwca 2010 r. w urzędzie Gminy, podczas gdy termin do jego wniesienia upłynął 16 czerwca 2010 r. Skarżący o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, jak twierdził, dowiedział się z postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, które to rozstrzygnięcie zostało mu doręczone 4 maja 2011r. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony 11 maja 2011 r. Jak wynikało z wniosku o przywrócenie terminu Skarżący nie zaprzeczał, że odwołanie złożył po terminie. W ocenie organu Skarżący nie uprawdopodobnił, że do uchybienia terminu nie doszło z jego winy. Powoływanie się na ogólnie zły stan zdrowia wynikający z wieku Skarżącego, nie uprawdopodabnia spełniania tej przesłanki. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł Skarżący. Zarzucił naruszenie art. 7 i 35 K.p.a. i wniósł o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu Skargi skarżący wskazał, że w ogóle nie doszło do naruszenia terminu do wniesienia odwołania – co wynika z pisma SKO z 23 sierpnia 2010 r. Poza tym organ bezzasadnie przyjął, że choroba 73 letniego Skarżącego mogła uniemożliwić mu złożenie odwołania. W pozostałej części skarga zawiera polemikę z ustaleniami organu zawartymi w postanowieniu o odmowie wydania warunków zabudowy. Uzupełniająco na rozprawie na pytania Sądu, co do przyczyn uchybienia terminowi, Skarżący oświadczył, że ma 76 lat, jest przewlekle chory i bierze leki. Są to leki przepisywanie na bieżąco więc nie ma potrzeby aby chodził do lekarza gdy się źle czuje – bo "nic to nie zmieni". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w tym przypadku nie ocenia decyzji merytorycznej w której odmówiono skarżącemu wydania warunków zabudowy. W związku z tym wszystkie zarzuty skargi sprowadzające się do kwestionowania tej decyzji nie podlegają ocenie Sądu jako nie mające znaczenia przy rozstrzyganiu o zgodności z prawem postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. Przedmiotem oceny organu a w konsekwencji sądu było przede wszystkim ustalenie, czy przyczyny wskazane przez Skarżącego uzasadniają przekonanie, że skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy – art. 58 § 1 k.p.a. i czy został dochowany 7 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że bez swej winy nie wniósł odwołania, co było wystarczające do odmowy przywrócenia terminu. Strona która wnosi o przywrócenie terminu, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 k.p.a. ma obowiązek uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Poza tym wniosek ten musi zostać wniesiony w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi z jednoczesnym dopełnieniem uchybionej czynności, w tym wypadku wraz z odwołaniem. Wcześniejsze wniesienie odwołania – co miało miejsce w tym wypadku, nie wypełnia tej dyspozycji art. 58 § 2 K.p.a. Co do zasady z brakiem winy mamy do czynienia wtedy gdy strona wykaże, że dołożyła wszelkiej należytej staranności w dochowaniu terminu a przyczyna która była powodem nie zachowania terminu była obiektywnie nie do przezwyciężenia. To na osobie która wnosi o przywrócenie terminu ciąży obowiązek uprawdopodobnienia tych okoliczności. W niniejszej sprawie decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy z [...] maja 2010 r. została doręczona Skarżącemu 2 czerwca 2010 r. z uwagi na błąd w dacie na potwierdzeniu odebrania jej przez Skarżącego. 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 16 czerwca 2010r, co prawidłowo ustalił organ. Wniosek o przywrócenie terminu (bez odwołania) został wniesiony 11 maja 2011 r., co potwierdza prezentata biura SKO. (kopia potwierdzeń odbioru w aktach administracyjnych złożona przez organ przy piśmie z 24 lipca 2013 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela ustalenia organu oraz wnioski jakie z tych ustaleń wywiódł organ, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że do uchybienia terminu doszło bez jego winy. Jak wynika z akt administracyjnych Skarżący złożył odwołanie 21 czerwca 2010 r. a zatem zasadne jest przyjęcie, że ta data była datą w której mogła ustać przyczyna uchybienia terminu. Bez znaczenia jest w tym wypadku to, że o uchybieniu terminu do wniesienia terminu Skarżący dowiedział się dopiero z postanowienia z [...] kwietnia 2011 r. gdyż skuteczność wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia pisma nie wiąże się z faktem dowiedzenia o uchybieniu terminu ale z momentem ustania przyczyny uchybienia terminu. Strona nie uprawdopodobniła, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy. W toku tego postępowania, Skarżący nie złożył żadnego wiarygodnego dowodu ani przekonywujących twierdzeń uprawdopodabniających, iż mimo dołożenia należytej staranności, ze względu na swój stan zdrowia, nie mógł obiektywnie dochować terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że sam wiek nie może być podstawą do uprawdopodobnienia. Strona powinna we wniosku wskazać, że mimo starań z jej strony i dołożenia maksymalnej staranności nie mogła z przyczyn od niej niezależnych złożyć odwołania w terminie, nie mogła tego zrobić osobiście ani przy pomocy innej osoby (por wyroki: NSA z: 21 marca 2012, II GSK 278/11, Lex nr. 1137932, z 31 stycznia 2012 r. II OSK 2175/10, LEX nr 1138097 i wyroki WSA we Wrocławiu z 8 marca 2012 r. III SA/Wr 680/11, Lex 1139504, WSA w Warszawie z 6 marca 2012 r. VII SA/WA 2015/11 , Lex nr 1139821, WSA w Warszawie z 6 lipca 2012 r., VI SA/WA 449/12, Lex nr 1230745). Z orzeczeń tych wynika, że nawet w sytuacji gdy strona jest inwalidą lub osobą leżącą tylko wykazanie, że w danych okolicznościach nie mogła się posłużyć osobą trzecią uzasadnia uprawdopodobnienie przesłanki o jakiej mowa w art. 58 § 1 K.p.a. Trafnie przyjmuje się, że strona w tego rodzaju sytuacji nie musi działać sama a więc może posłużyć się inną osobą a dopiero brak takiej możliwości połączony z faktem niewątpliwej choroby uzasadnia przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uznanie zaprezentowanej przez Skarżącego argumentacji, że sam wiek uzasadnia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu stanowiłoby o poważnym naruszeniu art. 58 § 1 K.p.a. Przesłanką do zastosowania tego przepisu jest wykazania braku winy strony w niedochowaniu terminu, a więc związane są z określonym zachowaniem danej osoby powiązanym z okolicznościami których nie może przezwyciężyć podczas gdy wiek osoby i wynikające z tego konsekwencje zdrowotne, co do zasady są niezależne od strony. Sąd nie stwierdził aby organ prowadząc postępowanie i rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu działał z naruszeniem art. 7 i 35 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Istotnie organ opóźnił się z rozstrzygnięciem odwołania jednakże okoliczność ta nie miała istotnego wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zarzut wywodzony z art. 7 K.p.a., jak się wydaje miał być powiązany z treścią merytoryczną tj. decyzją o odmowie wydania warunków zabudowy i, tak jak to zostało wskazane na wstępnie, pozostaje poza kognicją sądu rozpoznającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.