IV SA/Wa 606/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska- Karczewska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant referent Katarzyna Matecka - Caban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2019 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych oddala skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją nr [...], z [...] stycznia 2019 r., wydaną na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161, dalej jako u.o.g.r.l.) i art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze. zm., dalej zwanej "k.p.a."): 1. wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze, zgodnie z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy Illb, o łącznej powierzchni 0,3523 ha, położonych w granicach działki ewidencyjnej nr [...], w obrębie ewidencyjnym [...] na terenie gminy [...], oznaczonych fioletową barwą na załączniku graficznym nr 2 w skali 1:2000, stanowiącym integralną część wniosku; 2. nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze, zgodnie z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy lllb, o łącznej powierzchni 0,5706 ha, położonych w granicach działki ewidencyjnej nr [...], w obrębie ewidencyjnym [...] na terenie gminy [...], oznaczonych fioletową barwą na załączniku graficznym nr 2 w skali 1:2000, stanowiącym integralną część wniosku. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Wójt Gminy [...] (dalej jako: Wójt) wystąpił, za pośrednictwem Marszałka Województwa [...], do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z wnioskiem o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze, gruntów rolnych klasy IIIb, o łącznej powierzchni 0, 9229 ha, położonych na terenie gminy [...] w obrębie ewidencyjnym [...]. Wniosek Wójta został pozytywnie zaopiniowany przez Marszałka Województwa [...] oraz Prezesa [...] Izby Rolniczej. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpatrując wniosek ustalił, że wnioskowane grunty rolne o powierzchni 0,3523 ha, o których mowa w pkt 1 sentencji decyzji, w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczono na cele zabudowy produkcyjnej, magazynowej, składowej oraz usługowej. Obszar ten sąsiaduje z zagospodarowanym już terenem produkcyjno-usługowym i będzie stanowił kontynuację istniejącej zabudowy przemysłowej. Zmiana przeznaczenia tego terenu na cele nierolnicze wynika z konieczności poszerzenia istniejących obszarów inwestycyjnych i stworzenia strefy gospodarczej, a realizacja zaplanowanego zainwestowania będzie stanowiła kontynuację funkcji nierolniczej na tym obszarze. Natomiast rozpatrując wniosek w pozostałym zakresie, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał, że nie znajduje uzasadnienia przeznaczenie na cele nierolnicze użytków rolnych klasy lllb, o których mowa w pkt 2 sentencji decyzji, o łącznej powierzchni 0,5706 ha. Grunty te w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidziane zostały pod tereny zabudowy produkcyjnej, magazynowej, składowej oraz usługowej. Z map załączonych do akt sprawy wynika, że wskazane grunty rolne wraz z terenami przyległymi klas III stanowią zwarty kompleks użytków rolnych o wysokim potencjale produkcyjnym. Tak ukształtowana struktura agrarna sprzyja produkcji rolniczej. Natomiast przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze spowodowałoby wkroczenie z zabudową nierolniczą w otwarte tereny rolne, a tym samym naruszenie zwartości rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Planując lokalizację funkcji o charakterze innym niż rolny, należy brać pod uwagę aktualny sposób użytkowania terenów położonych w bezpośrednim sąsiedztwie, aby dążyć do kontynuacji istniejącego już sposobu zagospodarowania, bez konieczności wkraczania w otwarte tereny rolne. Dalej organ podkreślił, że udział użytków rolnych klas IV-VI w skali wszystkich gruntów rolnych występujących na terenie gminy [...] wynosi 53%. W obrębie [...] grunty rolne klas IV-VI stanowią 57% wszystkich gruntów rolnych występujących w obrębie. Oznacza to, że istnieją możliwości do lokalizowania obiektów działalności nierolniczej na gruntach o niższej przydatności produkcyjnej. Na cele nierolnicze powinny być przeznaczane przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku grunty o najniższej przydatności produkcyjnej (zob. wyrok NSA z 25.11.2013 r., sygn. akt II OPS 1/13). Ponadto, na terenie gminy [...] na cele nierolnicze zostało przeznaczonych 824 ha gruntów rolnych. Z czego 20 ha na terenie obrębu [...]. Do dnia dzisiejszego ok. 11 ha z przeznaczonych gruntów w omawianym obrębie nie zostało zainwestowane. Opracowując miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego gmina ma obowiązek uwzględniać realne potrzeby inwestycyjne, analizując przebieg dotychczasowej urbanizacji - stopień wykorzystania gruntów rolnych już przeznaczonych na cele nierolnicze. Jeżeli na terenie gminy i obrębu występują rezerwy obszarów nadających się pod inwestycje, to w pierwszej kolejności należy zagospodarować te grunty i chronić użytki rolne wysokich klas bonitacyjnych (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 08.03.2012 roku, sygn. akt IV SA/Wa 179/12 i 29.02.2012 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2040/11). W ocenie Ministra, Wójt niezasadnie powołał się na ustalone przez gminę zapisy w studium, które na wnioskowanych gruntach klas III przewidują zabudowę nierolniczą, gdyż Minister nie uczestniczył w procedurze uchwalania studium, a ponadto studium nie jest aktem prawa miejscowego. Określa ono jedynie politykę przestrzenną gminy, której założenia nie mają charakteru wiążącego dla innych niż gmina podmiotów. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] stycznia 2019 r., wniósł Wójt Gminy [...]. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego w wyniku nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz oparcia rozstrzygnięcia na ogólnikowych stwierdzeniach nieadekwatnych do okoliczności, jak również brak należytego uzasadnienia decyzji, wyjaśniającego motywy rozstrzygnięcia w odniesieniu do rzeczywistych okoliczności sprawy. Wobec powyższych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie punktu 2 zaskarżonej decyzji, w którym organ nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów położonych w granicach działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] na terenie Gminy [...] i zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Minister wydając zaskarżoną decyzję, nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Skarżący wskazał, że teren, którego dotyczył wniosek objęty projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. działka nr [...], położony jest w północnej części obrębu [...], bezpośrednio przy granicy obrębu [...]. Działka nr [...] z jednej strony graniczy z działką nr [...], która w obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...].08.2004r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z dnia [...].10.2004r. Nr [...], poz. [...]) oznaczona jest symbolem KD1 przeznaczonym pod tereny publicznej komunikacji drogowej - droga kl. "D" dojazdowa (poza obszarami zainwestowanymi). Z drugiej zaś strony przebiega rów melioracyjny, który jednocześnie stanowi granicę między obrębem [...] a obrębem [...]. Trójkątny kształt działki nr [...], ograniczony terenem komunikacji drogowej, jak również przeszkodą fizjograficzną w postaci rowu, znacznie utrudniają wykorzystanie wskazanej dziatki na cele związane z produkcją rolniczą. Ponadto przedmiotowy teren objęty wnioskiem znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie istniejących zakładów przemysłowych - znajdujących się w sąsiednim obrębie [...] firmy "[...]", zajmującej się sprzedażą drewna kominkowego oraz czynnej betoniarni. Zakłady te oddziałują negatywnie na pobliskie tereny rolne, emitując zanieczyszczenia oraz pyły, co znacznie obniża rolniczą przydatność wskazanego obszaru. Za przeznaczeniem przedmiotowej działki na cele nierolnicze przemawia także fakt, iż na działkę sąsiednią tj. działkę nr [...] w obrębie [...] została wydana zgoda na przeznaczenie jej na cele nierolnicze (zgoda nr [...]). W tym przypadku uzasadniona wydaje się być kontynuacja funkcji terenu z przeznaczeniem pod aktywność gospodarczą, za czym przemawia także sąsiedztwo drogi gminnej. Działka nr [...] w powiązaniu z terenem działki nr [...] oraz funkcjonującymi w bezpośrednim sąsiedztwie zakładami produkcyjnymi, w kontekście rozwoju funkcji aktywności gospodarczej tworzyłaby spójną całość funkcjonalną. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ bardzo ogólnikowo odniósł się do istotnych z punktu widzenia wnioskodawcy przesłanek, które w jego ocenie uzasadniały zasadność wniesionego wniosku. Strona nie kwestionuje okoliczności, iż na obszarze gminy znajdują się nieruchomości rolne o najniższej przydatności produkcyjnej. We wniosku Gmina wskazała jednak, dlaczego akurat grunty wnioskowane chce przeznaczyć na cele nierolnicze. Podkreślenia wymaga przy tym, iż nie jest to duży obszar bowiem dotyczy niespełna 0,5706 ha, co stanowi jedynie ubytek około 0,03% gruntów rolnych klasy Rlllb w całej gminie. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] stycznia 2019 r. wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 2 pkt 1 cyt. przepisu przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2a nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191); 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Wójt Gminy [...] wnioskiem z 6 września 2018 r., wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy IIIb, o łącznej powierzchni 0, 9229 ha, położonych na terenie gminy [...] w obrębie ewidencyjnym [...], przewidzianych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na cele zabudowy produkcyjnej, magazynowej, składowej oraz usługowej. Do wniosku zostały dołączone pozytywne opinie Marszałka Województwa [...] oraz Prezesa [...] Izby Rolniczej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wypowiadająca się w kwestii możliwości przeznaczenia gruntów o charakterze rolnym na cele nierolnicze w toku procedury uchwalania planu miejscowego. Istotę sporu zaś stanowi kwestia nie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze użytków rolnych klasy lllb, o których mowa w pkt 2 sentencji decyzji, o łącznej powierzchni 0,5706 ha, położonych w granicach działki ewidencyjnej nr [...], w obrębie ewidencyjnym [...] na terenie gminy [...], określonych symbolem [...]. Tereny te planowane są do zabudowy produkcyjnej, magazynowej, składowej oraz zabudowy usługowej - inwestycji nieuciążliwych, za wyjątkiem usług chronionych. Decyzja wydawana przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w trybie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma charakter uznaniowy. W przypadku gdy - tak jak w niniejszej sprawie - postępowanie kończy decyzja o charakterze uznaniowym uzasadnienie stanowiska organu nabiera szczególnego znaczenia. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego, jak każde inne, jednakże zakres sprawowanej nad nimi kontroli sądowej jest inaczej ukształtowany. Sąd bada bowiem ich zgodność z prawem, ale nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierzą do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 k.p.a. ma obowiązek kierowania się słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno też zawierać odniesienie się do wszystkich okoliczności sprawy i zarzutów strony w celu realizacji zasady przekonywania (art. 8 k.p.a.). Sama ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazuje, że ochrona gruntów rolnych polega m.in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne (art. 3 ust. 1 pkt 1). Ograniczanie przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne przejawia się m.in. tym, że na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej (art. 6 ust. 1). Zatem Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jako organowi właściwemu do wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego na cele nierolnicze, pozostawiono ocenę każdej konkretnej sytuacji faktycznej, dokonanie pełnej analizy poczynionych ustaleń z punktu widzenia wiedzy specjalistycznej posiadanej przez ten organ i dopiero na tej podstawie wydanie rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie organ nie wyrażając zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy lllb, o łącznej powierzchni 0,5706 ha, położonych w granicach działki ewidencyjnej nr [...], w obrębie ewidencyjnym [...] na terenie gminy [...] wskazał, że stanowią one wraz z terenami przyległymi klas III zwarty kompleks użytków rolnych o wysokim potencjale produkcyjnym. Tak ukształtowana struktura agrarna sprzyja produkcji rolniczej. Przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze spowodowałoby wkroczenie z zabudową nierolniczą w otwarte tereny rolne, a tym samym naruszenie zwartości rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Na terenie gminy [...] udział gruntów rolnych klas IV-VI w ogólnej pow. gruntów rolnych wynosi 53%. W obrębie [...] grunty rolne klas 1V-VI stanowią zaś 57% wszystkich gruntów rolnych występujących w obrębie. Oznacza to, że istnieją możliwości lokalizowania obiektów działalności nierolniczej na gruntach rolnych niższych klas bonitacyjnych. Ponadto Minister wskazał, że na terenie gminy [...] na cele nierolnicze zostało przeznaczonych 824 ha gruntów rolnych. Z czego 20 ha na terenie obrębu [...]. Do dnia dzisiejszego ok. 11 ha z przeznaczonych gruntów w omawianym obrębie nie zostało zainwestowane. Opracowując miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego gmina ma obowiązek uwzględniać realne potrzeby inwestycyjne, analizując przebieg dotychczasowej urbanizacji - stopień wykorzystania gruntów rolnych już przeznaczonych na cele nierolnicze. Jeżeli na terenie gminy i obrębu występują rezerwy obszarów nadających się pod inwestycje, to w pierwszej kolejności należy zagospodarować te grunty i chronić użytki rolne wysokich klas bonitacyjnych. W ocenie Sądu, organ w sposób wyczerpujący ustalił stan faktyczny sprawy, omówił i uzasadnił swoje stanowisko. W szczególności wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się działając w granicach uznania administracyjnego do skorzystania ze swych uprawnień do odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. Organ wykazał, że w gminie [...] znajdują się grunty klas IV-VI, które mogą zostać wykorzystane na cele nierolnicze, bez wkraczania na grunty rolne o wysokim potencjale produkcyjnym. Stanowisko organu uzasadnione jest również tym, że teren planowany do zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze znajduje się w zwartej przestrzeni produkcji rolniczej i wkraczanie z tego rodzajem inwestycji nierolniczej może tę przestrzeń zakłócić. Struktura gruntów rolnych występujących na terenie gminy oraz zasób niższych klas bonitacyjnych nie uzasadnia w kontekście racjonalnego gospodarowania przestrzenią rolniczą zmiany przeznaczenia wnioskowanych gruntów. Ponadto, z wniosku wynika, że dla obrębu [...] w poprzednio uzyskanych zgodach na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze były tereny przeznaczone na cele aktywności gospodarczej, które nie zostały w całości zainwestowane. W ocenie Sądu, tok rozumowania zaprezentowany przez organ poddaje się regulacji zawartej w art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym na cele nierolnicze można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów, jako nieużytki, a w razie ich braku inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. W przedmiotowej sprawie, Minister kierował się wskazanymi przez ustawodawcę zasadami ochrony gruntów, jednocześnie wziął pod uwagę interes publiczny, jakim jest ochrona gruntów rolnych i interes wnioskującej gminy. W rozpatrywanej sprawie Minister nie naruszył granic uznania administracyjnego, wykonując nałożony na niego ustawowy obowiązek ochrony gruntów rolnych. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez Ministra w sposób prawidłowy. Organ wyjaśnił stan faktyczny niezbędny do załatwienia sprawy. Powinnością organu wydającego decyzję w ramach uznania administracyjnego jest uzasadnienie rozstrzygnięcia w sposób świadczący o wyjaśnieniu okoliczności faktycznych oraz zbadaniu i rozważeniu przesłanek przemawiających za zajętym stanowiskiem zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, zatem zadośćuczynił wskazanemu obowiązkowi. Ustalenia w zakresie braku przesłanek do wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, wynikających z powołanych przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zostały właściwie poczynione, ocenione i udowodnione w toku postępowania administracyjnego. Z powyższych względów, ocenę argumentacji Ministra dotyczącą braku podstaw do wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia terenów rolnych położonych w granicach dziełka ewidencyjnej nr [...] na cele nierolnicze, należało uznać za zasadną i zgodną z przepisami prawa. Skoro w gminie [...] i w samym obrębie [...], w ramach poprzednio uzyskanych zgód na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, w tym z przeznaczeniem na cele aktywności gospodarczej, które nie zostały jeszcze zrealizowane, to obecnie przewagę należy dać argumentom służącym ochronie nowych terenów gruntów rolnych poprzez ograniczanie przeznaczania ich na cele nierolnicze. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nie ma podstaw do uznania jako zasadnych zarzutów skargi. Podniesione argumenty, takie jak trójkątny kształt działki nr [...], ograniczony terenem komunikacji drogowej, jak również przeszkodą fizjograficzną w postaci rowu, które mają utrudniać wykorzystanie dziatki na cele związane z produkcją rolniczą oraz sąsiedztwo zakładów przemysłowych, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie są argumentami przemawiającymi za odmienną oceną niż ta, jakiej dokonał Minister Rolnictwa i Rozwoju wsi w zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.