IV SA/Wa 612/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 19 stycznia 2018 r. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości o pow. 1654 m2 oznaczonej hipotecznie "[...]" położonej w [...] przy ul. [...] (w rejonie ul.[...]). Wraz ze skargą M. W. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący wskazał, że cofnął umocowanie dla radcy prawnego działającego w jego imieniu w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2018 r. wezwano skarżącego do udzielenia informacji, kiedy dowiedział się o wydaniu zaskarżonej decyzji oraz w jakiej dacie wypowiedział pełnomocnictwo radcy prawnemu. W odpowiedzi skarżący w piśmie z dnia 15 czerwca 2018 r. (k. 44 akt sądowych) wskazał, że zapoznał się z treścią zaskarżonej decyzji dzień lub dwa dni po rozmowie telefonicznej z pełnomocnikiem, tj. po dniu 10 stycznia 2018 r., natomiast pełnomocnictwo wypowiedział telefonicznie w dniu 18 stycznia 2018 r. Jednocześnie skarżący ponowił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy m.in. uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; jednocześnie z wnioskiem dopełniona została czynność, dla której określony był termin; uchybienie terminu wywoła ujemne dla strony skutki. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu (postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GZ 129/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została doręczona prawidłowo umocowanemu pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 grudnia 2017 r. Ostatni dzień 30-dniowego terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., przypadł zatem na dzień 15 stycznia 2018 r. W tych okolicznościach, skarga nadana w urzędzie pocztowym w dniu 19 stycznia 2018 r. została bezspornie wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. W ocenie Sądu, należy przyjąć, że został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż przyczyna uchybienia terminu ustała według oświadczenia skarżącego najpóźniej dwa dni po rozmowie z pełnomocnikiem przeprowadzonej w dniu 10 stycznia 2018 r., tj. w dniu 12 stycznia 2018 r. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony wraz ze skargą w dniu 19 stycznia 2018 r., zatem z zachowaniem terminu do jego wniesienia oraz przy dopełnieniu obowiązku dokonania czynności, której strona nie dokonała w terminie, wynikającego z art. 87 § 4 p.p.s.a. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie, czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne czy klęski żywiołowe (postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OZ 295/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe kryteria do rozpoznawanego wniosku, należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w niedochowaniu terminu. W przypadku badania przesłanki braku winy, o której mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a., poprzez ocenę wywiązania się przez stronę z obowiązku szczególnej staranności w dokonywaniu czynności procesowych, przyjąć trzeba, iż wyjaśnieniem przyczyn złożenia wniosku po terminie nie mogą być błędy czy pomyłki popełnione przez pełnomocnika strony, ponieważ są one traktowane jako działania skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FZ 704/13, Lex nr 1361485). W tych okolicznościach argumentacja skarżącego nie może świadczyć o braku winy strony, bowiem ustanawiając pełnomocnika strona powinna mieć na uwadze konsekwencje jego działań lub zaniedbań. Dochowując należytej staranności, przy braku informacji od pełnomocnika, skarżący mógł osobiście dowiedzieć się o stanie sprawy, w tym również zapoznać się z aktami sprawy w celu ustalenia, na jakim etapie znajdowało się postępowania administracyjne. Jednocześnie podkreślić trzeba, że nie wystąpiła w sprawie okoliczność tego rodzaju, aby z uwagi na sytuację nadzwyczajną, np. nagłą chorobę, pełnomocnik skarżącego bądź skarżący nie mógł podjąć stosownych czynności w celu wywiedzenia skargi do sądu administracyjnego z zachowaniem ustawowego terminu. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanej sprawie należy przyjąć, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślić trzeba, że niezbędną przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest brak winy strony w uchybieniu terminu, zatem wobec braku uprawdopodobnienia tej przesłanki wniosek o przywrócenie terminu nie może zostać uwzględniony. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.