IV SA/Wa 626/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. sprawy ze skargi Z. S. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję nr [...] Burmistrza Gminy B. z dnia [...] grudnia 2011 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011r. Burmistrz Gminy B. po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa [...] "Z." ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą techniczną na działkach ewidencyjnych nr [...] w miejscowości B. Wskazano następujące warunki i wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: nieprzekraczalna linia zabudowy: - 16 m od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej nr [...] (działka nr ew. [...]) - 6 m od krawędzi jezdni drogi oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu objętego wnioskiem – max. 48 % wysokość zabudowy max. 2 kondygnacje naziemne, w tym poddasze użytkowe wysokość elewacji frontowej do gzymsu i attyki: 3,0m do 6.0m geometria dachu: o nachyleniu do 45 stopni, wysokość budynku w kalenicy max. 9m szerokość elewacji frontowej: do 20,3m Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] lutego 2012r., po rozpatrzeniu odwołania Z. S. i A. S. od powyższej decyzji ustalającej warunki zabudowy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...] znajdują się na terenie, gdzie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z tego względu znalazł zastosowanie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w tym przepisie. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej zwane "rozporządzeniem"). Zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 1 i ust. 2 powołanego rozporządzenia wykonawczego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ administracji przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy zobligowany jest wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek inwestora, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (warunków dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy). Dalej Kolegium wyjaśniło, iż kontynuacja funkcji oznacza, iż nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy zatem traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która nakazuje rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności w zagospodarowaniu terenu. "Kontynuacja funkcji" nie oznacza nakazu czy konieczności mechanicznego kopiowania istniejącej zabudowy. Wystarczającym jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i możną ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy. W ocenie Kolegium analiza urbanistyczna, sporządzona przez uprawnionego architekta pozwala na pozytywne przesądzenie, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały wszelkie prawem przewidziane przesłanki (art. 61 ust. 1 ustawy) umożliwiające organowi I instancji ustalenie warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji. Organ stwierdził, że sposób użytkowania obiektów budowlanych, czy też konkretne cechy istniejącej zabudowy (np. gabaryty, forma architektoniczna obiektów budowlanych) winny być analizowane nie tylko w odniesieniu do działek bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Dalej w przypadku ustalania warunków zabudowy nie jest istotna wielkość nieruchomości sąsiednich, a sposób ich zagospodarowania i zabudowy. Działki skarżących natomiast zabudowane nie są, planują oni dopiero ich zagospodarowanie. Odnośnie zarzutu jakoby działka nr [...] nie posiadała dostępu do drogi wojewódzkiej nr [...] to organ stwierdził, iż pod pojęciem "dostępu do drogi publicznej" rozumie się bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 ustawy). Z akt sprawy wynika, iż w istocie działka [...] nie przylega do drogi wojewódzkiej nr [...] ([...]) co jednak nie oznacza, iż co do zasady dostęp do tej drogi nie może odbywać się przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej na działce nr [...]. Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie, jak wynika z treści samej decyzji, jak i dokonanych uzgodnień, obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji ma odbywać się z innej drogi - poprzez działkę nr [...]. W ocenie Kolegium rozstrzygnięcie spełnia wymogi określone przez ustawodawcę w art. 54 powoływanej ustawy, mianowicie określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, jak również określa wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu. Ponadto przedmiotową decyzję wydano po uprzednim uzgodnieniu z właściwymi organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, iż nie ma znaczenia dla ustalenia warunków dla nowej zabudowy fakt, iż na mapach służących analizie brak jest takich elementów jak skarpa ziemna. Nie ma również wpływu na prawidłowość przedmiotowej decyzji podnoszona okoliczność, iż działka nr [...] nie jest własnością inwestora, a stanowi mienie gminne. Jak stanowi wprost art. 63 ust. 2 powoływanej ustawy, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Powyższe oznacza, że o ustalenie warunków zabudowy ubiegać się może nawet taki inwestor, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której obiekt ma powstać. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wnieśli Z. S. i A. S. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazują, że w 1996r. zakupili cztery działki od Urzędu Gminy B. z myślą o przeznaczeniu ich na cele mieszkalne dla swoich dzieci. Sąsiednia działka [...] przez ponad 70 lat była zabudowana budynkiem mieszkalnym i gospodarczym. W 2010r. działka została zakupiona przez Z. N., który planuje wybudowanie na niej stacji paliw. Skarżący nie zgadzają się z takim sposobem zagospodarowania i twierdzą, że nie następuje kontynuacja funkcji na zasadzie dobrego sąsiedztwa. Skarżący w styczniu 2012r. złożyli wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego bliźniaka na działkach stanowiących ich własność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej jako p.p.s.a., wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zaskarżonego aktu mając na uwadze wszelkie aspekty sprawy, nie zaś jedynie argumentację podniesioną przez stronę skarżącą. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, iż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również procesowego co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a.. Na wstępie należy podkreślić, że niniejszym wyrokiem Sąd nie przesądza, że dla wnioskowanej inwestycji co do zasady nie może zostać wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy. Sąd jedynie stwierdza, że zaproponowane przez inwestora i zatwierdzone przez organ niektóre cechy zabudowy nie znajdują oparcia w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) – dalej "rozporządzenie". W pierwszej kolejności Sąd podkreśla – wbrew stanowisku strony skarżącej - że wniosek zawarty w analizie, że planowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji na zasadach dobrego sąsiedztwa jest usprawiedliwiony. Jako funkcję zabudowy stosownie do § 2 pkt 2) rozporządzenia rozumie się sposób użytkowania obiektów budowlanych. Jednocześnie w tym miejscu konieczne jest odniesienie do przepisów rangi ustawowej tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Przepis ten wymaga aby, co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Zdaniem Sądu, ani wykładnia literalna ani celowościowa nie wskazują, że ustawodawca użył wyrażenia "działka sąsiednia" w wąskim znaczeniu odnoszącym się do konieczności sąsiedztwa bezpośredniego opartego na wspólnej granicy pomiędzy działką, na której powstanie inwestycja. Ratio legis art. 61 ustawy, a w szczególności ust. 1 pkt 1 tego przepisu było zagwarantowanie ładu przestrzennego, co przemawia za szerokim pojęciem sąsiedztwa uwzględniającego wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Powyższe stanowisko dominuje w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia sąsiedztwa zastosowanego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, poprzez przyjęcie stanowiska, iż pojęcie to należy odnieść do obszaru tworzącego urbanistyczną całość, co winno podlegać indywidualnej ocenie w każdym wypadku (vide cytowany przez SKO wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2009r. sygn. akt II OSK 582/08, a także przykładowo por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1520/07, wyrok NSA z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 860/09 i wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 496/10). Zaaprobowana przez organy wykładnia pojęcia "działka sąsiednia" uzasadnia proponowaną przez inwestora funkcję planowanego obiektu, która znajduje potwierdzenie w rodzajach obiektów budowlanych występujących w obszarze analizowanym. Na obszarze tym bowiem występuje funkcja mieszkaniowa jednorodzinna, zagrodowa i usługowa o szerokim spektrum. Jednocześnie jak wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 7 czerwca 2011r. (sygn. akt II OSK 952/10) ustanowiona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju, oczywiście uwzględniając wymogi ładu przestrzennego. Z tego względu okoliczność, że w sąsiedztwie nie występuje stacja paliw płynnych nie oznacza, że tego rodzaju funkcja nie może zostać ulokowana na działkach objętych wnioskiem. W ocenie Sądu natomiast parametry (cechy) wskazane w zaskarżonej decyzji pozostają w sprzeczności z przepisami prawa materialnego. Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Jako obszar analizowany należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia warunków zabudowy (§ 2 pkt 4) rozporządzenia). Wokół terenu inwestycyjnego został wyznaczony obszar analizowany, którego granice wyznaczono na kopii mapy według wymagań określonych w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli w skali 1:1000. Oznacza to, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy ustala się w oparciu o wszystkie zabudowane nieruchomości objęte granicami obszaru analizowanego. Według załączonej do akt mapy teren ten został zaznaczony żółtą linią. Natomiast z wyników analizy zagospodarowania obszaru, stanowiącej załącznik do decyzji nr [...] wynika, że wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki są zróżnicowane i wynoszą od 3% do 48%. Tak samo kształtuje się ten wskaźnik przy nieruchomościach analogicznych do wnioskowanej. Organ w decyzji przyjął wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy na maksymalnie 48%, co oznacza, że może on wynieść także docelowe 48%. Tymczasem § 5 ust. 1 rozporządzenia przewiduje, że wskaźnik ten wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości. W ocenie Sądu należy uznać taki sposób wyznaczania tego wskaźnika za zasadę, od której przewidziany został wyjątek w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Mianowicie dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy. Tymczasem w analizie nie został wyznaczony średni wskaźnik, a przyjęto maksymalny. Jeżeli już został przyjęty ten maksymalny wskaźnik w analizie musi zostać wyjaśnione z jakich względów autor analizy zdecydował się na zastosowanie odstępstwa przewidzianego w § 5 ust. 2 rozporządzenia. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy część tekstowa i graficzna analizy stanowi podstawowy dowód w sprawie. Oznacza to, że organ administracji winien ze szczególną wnikliwością dokonać oceny tego dowodu przy zachowaniu wszelkich reguł wynikających z kpa. Nie może zatem w sposób bierny dokonać transkrypcji wskaźników i parametrów wyznaczonych w tej analizie, lecz powinien przy zachowaniu zasady logicznego rozumowania przeanalizować ten dokument co do jego spójności z wymienianym rozporządzeniem. W przypadku podjęcia wątpliwości nie ma przeszkód, aby przeprowadzić uzupełniającą analizę, polegająca na korekcie owych parametrów. Przyjmując natomiast bezkrytycznie, bez dokonania analizy przepisów rozporządzenia, wnioski wynikające z analizy dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego. Co prawda rozporządzenie nie wymienia co dokładnie ma zawierać owa analiza, jednakże orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowało stanowisko, że analiza musi obrazować stan faktyczny z podaniem niezbędnych danych, aby możliwe było sprawdzenie zarówno przez organ wydający decyzję, jak również strony postępowania, prawidłowości wyliczeń poczynionych przez osobę sporządzającą taki dokument. I tak w wypadku linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu analiza powinna wskazywać jakie działki oraz zabudowania zostały wzięte pod uwagę przy wyznaczeniu tych wskaźników. Tymczasem zarówno odnośnie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, jak również pozostałych parametrów brak tego rodzaju ustaleń. Dalej przepis § 7 rozporządzenia stanowi, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Jednocześnie rozporządzenie dopuszcza wyznaczenie innej wartości tego parametru, jeżeli wynika to z analizy. Wysokość górnej krawędzi elewacji przyszłej inwestycji budowlanej (podobnie jak szerokość elewacji frontowej) jest jednym z parametrów nowej zabudowy, które określane w decyzjach o warunkach zabudowy, powinny mieć konkretną wielkość. Zachowanie ładu architektonicznego, co jest nadrzędnym celem decyzji o warunkach zabudowy (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) wymaga bowiem konkretnego określenia wysokości przyszłej inwestycji budowlanej. Stąd też za nie odpowiadający prawu należało uznać zabieg organu polegający na nieprecyzyjnym określeniu wysokości elewacji frontowej: 3,0m do 6,0m. Dopuszczona różnica 3,0m to jedna kondygnacja. Dalej należy podkreślić, że rozporządzenie jako zasadę przyjmuje, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Tożsame kryterium tj. nawiązanie do zabudowy sąsiedniej zostało przyjęte przy ustalaniu obowiązującej linii zabudowy. Natomiast w wypadku wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej i geometrii dachu rozporządzenie przewiduje odniesienie do średniego wskaźnika dla obszaru analizowanego. Pojęciu "obszaru analizowanego" nadano legalną definicję i w § 2 pkt 4) rozporządzenia określono je jako teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Oznacza to, że co do części parametrów należy wziąć pod uwagę działki z całego obszaru analizowanego, natomiast w wypadku m. in. wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jedynie zabudowę w najbliższym sąsiedztwie. Jak wskazał WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 3 listopada 2010r. (sygn. akt II SA/Go 611/10) oraz WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 6 października 2010r. (sygn. akt II SA/Sz 566/10) wykładnia językowa sformułowania zwrotu "przedłużenie" prowadzi wprost do wniosku, że chodzi o kontynuację istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich. Zatem jako działki sąsiednie należy uznać działki zabudowane położone najbliżej nieruchomości, wobec której mają być ustalone warunki zabudowy. Sąd podziela przedstawioną wyżej wykładnię, co oznacza, że przy ustalaniu wysokości górnej krawędzi elewacji należy nawiązać do działek najbliższych, tymczasem z wielkości wskaźnika przyjętego w decyzji (3-6 m) właściwie nie wynika do jakiej zabudowy nawiązano. Analiza twierdzi, że wysokość elewacji frontowej budynków wynosi od 3m do 8m, ale jakich konkretnie budynków nie jest wiadome. Tymczasem chodzi o to jakiej wielkości jest ten parametr w wypadku zabudowy najbliższej, aby ustalić jaką można dopuścić wysokość górnej krawędzi, aby nawiązywała do istniejącej zabudowy sąsiedniej. Na zakończenie należy stwierdzić, że nie może zostać zaakceptowane nieprecyzyjne określenie szerokości elewacji frontowej. Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że szerokość elewacji frontowej wyznacza się na podstawie średniej szerokości elewacji istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. W analizie została wyliczona ta średnia na poziomie 17m. Zaproponowany wskaźnik na poziomie 20,5m mieści się w tej średniej przy przyjęciu tolerancji 20%. Nie mniej jednak decyzja organu pierwszej instancji określiła ten wskaźnik na poziomie do 20,3m. Oznacza to, że będzie się mieścił w tych granicach również wskaźnik na poziomie np. 5 m, a już wówczas nie będzie on zgodny z § 6 ust. 1 rozporządzenia przewidującym ustalenie na podstawie średniej szerokości z tolerancją do 20%. Z tych względów konieczne jest precyzyjne określenie także tego parametru, aby nie było wątpliwości, iż przyjęty w konsekwencji wskaźnik na etapie sporządzania projektu budowlanego będzie zgodny z rozporządzeniem. Na marginesie należy zauważyć, że wnioskodawcą w niniejszej sprawie jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą tj. Z. N., nie zaś przedsiębiorstwo, które prowadzi tenże. Zdolność do czynności prawnych ma bowiem osoba fizyczna, nie zaś przedsiębiorstwo, które prowadzi. Uznając zatem, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a., orzekł jak na wstępie. O kosztach nie orzeczono ze względu, iż skarżący zostali zwolnieni od kosztów sądowych. Pkt 2. wyroku znajduje uzasadnienie w brzmieniu art. 152 p.p.s.a.