IV SA/Wa 660/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi F. K. i E. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. W piśmie z dnia 16 lutego 2017 r. F. K. i E. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania współwłaścicieli nieruchomości F. K. i E. K. do udostępnienia [...] S.A. z siedzibą w [...], części nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...], stanowiącej działki: nr [...] o pow. 0,3300 ha oraz nr [...] o pow. 0,3500 ha w celu wykonania czynności związanych z konserwacją urządzeń do przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej w zakresie przycięcia drzew i krzewów w sposób zapewniający swobodną przestrzeń w promieniu co najmniej 1,5 m od sieci przesyłowej na pełnej długości jej przebiegu przez wymienione działki. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, z argumentacją, że wykonanie obu decyzji może doprowadzić do wyrządzenia szkody po stronie skarżących poprzez doprowadzenie [...] S.A. do wycięcia drzew i krzewów. W ocenie pełnomocnika skarżących, zamierzone działania Przedsiębiorcy nie stanowią odzwierciedlenia treści art. 124b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz zmierzają do ingerencji w prawo własności, a nie konserwację, naprawę czy usunięcie awarii elementów infrastruktury [...] S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 tej ustawy i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu można wyprowadzić wniosek, że na podstawie tej normy prawnej sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zaistnienie przynajmniej jednej z wymienionych przesłanek uzasadniających wstrzymanie. Każda bowiem decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Istotą ochrony tymczasowej, o której mowa w tym przepisie jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub też trudnym do odwrócenia skutkom wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi na tę decyzję przez sąd administracyjny. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym znaczną szkodę należy interpretować jako taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 330/11; z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 819/11; z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OZ 358/11; z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II GZ 796/14 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających ziszczenie się wyżej wymienionych przesłanek z art. 61 § 3 powołanej ustawy. W treści wniosku winno się wskazać konkretne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania. Choć ustawa nie nakłada obowiązku udowodnienia przesłanek wstrzymania wykonania, na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia ich istnienia. Sąd nie jest zobowiązany do poszukiwania we własnym zakresie okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazali, że wykonanie kwestionowanych decyzji objętych wnioskiem narazi ich na szkodę w znacznej wysokości lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jako cel udostępnienia nieruchomości wskazano wykonanie czynności służących konserwacji urządzeń do przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej w zakresie przycięcia (a nie jak wskazuje pełnomocnik skarżących wycięcia) dorastających drzew i krzewów sięgających linii wysokiego napięcia. W ocenie Sądu prace te nie spowodują szkody w majątku skarżących i nie doprowadzą do zmiany stanu działki nr [...] i nr [...] stanowiącej współwłasność skarżących. Dokonanie czynności przycięcia drzew i krzewów ma za zadanie jedynie zapobiec iskrzeniu i ewentualnemu pożarowi, skutkiem czego mogłoby być bezpośrednie zagrożenie osób i mienia znajdujących się w pobliżu, jak również przerwa w dostawie prądu dla odbiorców obsługiwanych przez [...] S.A. z siedzibą w [...]. Pełnomocnik skarżących nie wykazał, że przycinka drzew i krzewów może doprowadzić do powstania nieodwracalnych szkód na nieruchomości objętej wnioskiem, a co za tym idzie w majątku skarżących. Wskazać należy, że ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 z późn. zm.) przewiduje za udostępnienie nieruchomości oraz ewentualne szkody powstałe na skutek czynności związanych z konserwacją, odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania (art. 124b ust. 4). Poza tym ustawa o gospodarce nieruchomościami przewiduje obowiązek przywrócenia przez inwestora nieruchomości objętej ograniczeniem sposobu korzystania do stanu poprzedniego, a jeśli takie przywrócenie jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności, organ zobligowany jest do ustalenia odszkodowania za powstałe szkody (art. 124 ust.4). Zatem wszelkie niedogodności związane z pracami konserwacyjnymi sieci elektrycznej zostaną wnioskodawcy w pełni zrekompensowane. W sprawie należy mieć również na uwadze to, że wstrzymanie wykonania może naruszyć ważny interes społeczny, opóźniając realizację inwestycji służącej mieszkańcom Gminy [...]. Ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może również w znacznym stopniu naruszyć interes inwestora – [...] S.A. w [...], powodując opóźnienia w pracach konserwacyjnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.