IV SA/Wa 675/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprzeciwu N. sp. z o. o. z siedzibą w L. od decyzji Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala sprzeciw Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] kwietnia Minister Klimatu i Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania N.sp. z o. o. z siedzibą w L. od decyzji od decyzji Marszałka Województwa P. z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Starosty P. z [...] listopada 2014 r., znak: [...] zmienionej decyzjami tego organu z [...] stycznia 2016 r., znak: [...], z [...] maja 2017 r., znak: [...] oraz z [...] sierpnia 20109 r., znak: [...] udzielającej P. C. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P. C. F.H.U. B. (obecnie: N. Sp. z o.o. L. [...], [...]) zezwolenia na przetwarzanie odpadów – na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchylił w całości zaskarżoną decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Marszałek Województwa P., dalej: "Marszałek", decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., stwierdził wygaśnięcie decyzji Starosty P. z dnia [...] listopada 2014 r. (zmienionej ww. decyzjami), udzielającej przedsiębiorcy zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że - posiłkując się dowodami w postaci dokumentów Starosty P. - co najmniej od 2015 r. instalacja prowadzona przez N. Sp. z o.o. wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a nie zezwolenia. Marszałek wskazał także, że z ustaleń pokontrolnych (kontrola P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska przeprowadzona w dniach [...]-[...] lutego 2020 r.) wynika, iż ilość przetworzonych w instalacji odpadów w 2019 r. znacznie przekracza wartość graniczną dla uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Przedmiotowa instalacja N. Sp. z o.o. posiadała w 2019 r. zdolność przerobową wymagającą uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Ponadto organ zwrócił uwagę, że świadomie w instalacji złamano warunki posiadanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Nie jest możliwa eksploatacja danej instalacji równocześnie na podstawie zezwolenia, jak i pozwolenia zintegrowanego. A o kwalifikacji, czy dana instalacja powinna funkcjonować w oparciu o jedną z wymienionych decyzji przesądza zawsze jej zdolność przetwarzania. W dalszej części uzasadnienia Marszałek jako podstawę swojej decyzji wskazał na art. 48 pkt 2 ustawy o odpadach, ze wskazaniem na bezprzedmiotowość wygaszanej decyzji Starosty P.. Ponadto organ przywołując art. 162 § 1 pkt 1 Kpa wyjaśnił, że z przepisu tego wynika obowiązek organu do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jednak bez konieczności ustalenia terminu, w którym decyzja wygasła. Strona w toku postępowania wniosła o przeprowadzenie dodatkowych dowodów w sprawie związanych z mocą przerobową instalacji. A ponadto podniesiono, że postępowanie jest bezprzedmiotowe ponieważ na dzień 22 grudnia 2020 r. instalacja posiadała tylko 5 bioreaktorów, a pozostałe zostały trwale wyłączone z eksploatacji. Organ I instancji nie przychylił się do tej argumentacji wyjaśniając, że instalacja już w 2015 r. wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a podawanie informacji o wyłączaniu bioreaktorów stanowi próbę ominięcia prawa. Natomiast – jak wskazał Marszałek - z pisma WIOŚ z dnia 6 marca 2020 r. wynika, że bioreaktory te wyłączone nie były. W podsumowaniu Marszałek stwierdził, że skoro spółka od 2017 r. stara się o udzielenie pozwolenia zintegrowanego, to oznacza, "że co najmniej od 2017 r. posiada moce przerobowe, które, kwalifikują ww. instalację do posiadania pozwolenia zintegrowanego". Nie ma więc potrzeby przesłuchiwania świadka na okoliczność wskazaną przez stronę w piśmie z dnia 22 grudnia 2020 r. W aktach sprawy znajduje się cytowane wyżej pismo WIOŚ z dnia 6 marca 2020 r. Wynika z niego, że organ kontrolny ustalił na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniach [...]-[...] lutego 2020 r., że gospodarowanie odpadami w N. Sp. z o.o. jest niezgodne z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów w kompostowni. Naruszenie polegało na przekroczeniu w 2019 r. ilości odpadów poddanych przetworzeniu w stosunku do maksymalnej ilości odpadów dopuszczonych do przetworzenia decyzją Starosty P. z dnia [...] listopada 2014 r. Jak ustalono na podstawie kart ewidencji odpadów, w 2019 r. przetworzono 40 331 Mg odpadów. Ponadto poinformowano, że do organu kontrolnego Delegatura w P. wpłynęła interwencja dotycząca nawożenia pól uprawnych Gospodarstwa Rolnego B. Sp. z o.o. substancją pochodzącą z kompostowni w L. przypominającą z wyglądu i zapachu osad ściekowy z oczyszczalni przemieszany jedynie ze słomą. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła N. sp. z o. o. Minister Klimatu i Środowiska po rozpatrzeniu odwołań strony, reprezentowanej przez pełnomocników, decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Na wstępie swojej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przed tutejszym organem toczyły się inne postępowania ściśle powiązane ze stanem faktycznym i prawnym instalacji będącej przedmiotem skarżonej decyzji. Postępowania te dotyczyły możliwości dokonania zmiany decyzji Starosty P. z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] z późniejszymi zmianami udzielającej stronie zezwolenia na przetwarzanie odpadów (postanowienie Ministra Klimatu z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...]) oraz postępowanie dotyczące udzielenia stronie pozwolenia zintegrowanego (decyzja Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...]). Obydwa te rozstrzygnięcia były przedmiotem skargi do WSA w Warszawie. Ustalenia stanu faktycznego sprawy są wspólne dla tych trzech postępowań dlatego wnioski z nich płynące nie mogły zostać pominięte przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W decyzji organ odniósł się do właściwości Marszałka wydającego rozstrzygnięcie w I instancji. Ponadto organ wyjaśnił również istnienie obowiązku inwestora do uzyskania pozwolenia zintegrowanego poprzez odniesienie się do wydajności instalacji. Przedmiotem skarżonego rozstrzygnięcia była także analiza art. 48 pkt 2 ustawy o odpadach. Organ wyjaśnił, że ustawodawca nie zobligował organu do wydania decyzji potwierdzającej zaistnienie tego faktu jednak trzeba mieć na uwadze brzmienie art. 162 § 1 pkt 1 Kpa, który mówi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Ten właśnie przepis znalazł zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, co Marszałek wyjaśnił w swojej decyzji, a organ odwoławczy stanowisko to podtrzymuje. Minister podkreślił, że w przypadku wystąpienia określonych przepisem art. 48 ustawy o odpadach przesłanek, zezwolenie wygasa z mocy prawa. Jednak dla porządku prawnego słuszne jest wydanie przez właściwy organ odpowiedniej decyzji o charakterze deklaratoryjnym, co potwierdzi zaistniały stan prawny. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt: II OSK 315/16. W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do możliwości zastosowania w sprawie art. 162 Kpa, a wręcz do konieczności jego zastosowania. Omówiono w tym kontekście zarówno interes społeczny, jak i interes strony, a także odniesiono się do zagadnienia bezprzedmiotowości. Minister Klimatu i Środowiska zdecydował jednak, że ze względu na niejednoznaczne stanowisko Marszałka dotyczące daty, w której zezwolenie wygasło, konieczne jest przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ ten bowiem w decyzji podał dwie różne odległe od siebie daty nie zajmując w tym zakresie jasnego stanowiska. Co więcej, ustalenia te stały częściowo w sprzeczności z ustaleniami zapadłymi we wcześniejszych postępowaniach opisanych na wstępie, a związanych ze sprawą, natomiast organ nie wyjaśnił czy te wcześniejsze wnioski uznał za błędne, a jeśli tak to z jakiego powodu. Z tego powodu Minister Klimatu i Środowiska wskazał, że Marszałek, ponownie prowadząc postępowanie, winien uwzględnić w nim ustalenia organów obu instancji w postępowaniach w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na przetwarzanie odpadów oraz w sprawie odmowy udzielenia pozwolenia zintegrowanego, a podważając te wcześniejsze ustalenia powinien jasno określić stan faktyczny i wyjaśnić z jakiego powodu wcześniejsze ustalenia straciły na aktualności. Organ odwoławczy podkreślił także, że wyjaśnienie kluczowych dla rozstrzygnięcia zagadnień dotyczących daty wygaśnięcia posiadanego przez stronę zezwolenia, powinno być przeprowadzone zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 Kpa) Pełnomocnik pismem z dnia 26 kwietnia 2021 r. wniósł sprzeciw od omówionej wyżej decyzji, wskazując na naruszenia: - art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania oraz poprzez nieprawidłowe ustalenie, że postępowanie prowadzone przez Marszałka znajduje oparcie w obowiązujących przepisach. Ponadto do naruszenia wskazanego przepisu doszło poprzez jego niezastosowanie w przypadku przyjęcia przez ustawodawcę konstrukcji wygaśnięcia decyzji z mocy ustawy o odpadach, co czyni niedopuszczalnym zastosowanie art. 162 § 1 pkt 1 Kpa; . - art. 138 § 2 Kpa poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja Marszalka została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia, zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w przypadku gdy postępowanie prowadzone przez Marszałka należało umorzyć. Pełnomocnik w uzasadnieniu do sprzeciwu odniósł się do instytucji wygaśnięcia decyzji wskazując, że może ona mieć dwojaką postać czyli polegać na utracie mocy obowiązującej decyzji z mocy prawa albo stanowić pewną sankcję za określone w przepisie zachowania czy też zaniechania podmiotu. Dlatego skarżący uważa, że nie można zastosować w sprawie art. 162 § 1 pkt 1 Kpa skoro decyzja wygasła z mocy prawa. Pełnomocnik kwestionuje również stanowisko organu odwoławczego dotyczące zagadnienia bezprzedmiotowości oraz interesu społecznego i słusznego interesu strony, o czym mowa w przywołanym wyżej przepisie. Skarżący podważa stanowisko organów, że fakt uzyskania przez instalację mocy wymagającej uzyskania pozwolenia zintegrowanego automatycznie spowoduje konieczność stwierdzenia z urzędu wygaśnięcia decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów. "Przyjęcie takiego modelu doprowadziłoby do niedopuszczalnych sytuacji - podmioty po rozbudowaniu instalacji musiałyby przestać w ogóle działać (bo ich zezwolenie na przetwarzanie odpadów by wygasło) do czasu uzyskania pozwolenia zintegrowanego". Skutki wydanej decyzji są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia gospodarczego, społecznego i ochrony środowiska. Spowoduje to bowiem zamknięcie zakładu, a to wpłynie na ponad pięćdziesiąt zakładów komunalnych. To z kolei wywoła negatywne oddziaływanie na środowisko o skali, którą trudno dziś oszacować. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa (art. 64e p.p.s.a.). Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z art. 138 § 2 Kpa. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym. Przywołany jako podstawa prawna decyzji będącej przedmiotem sprzeciwu art. 138 § 2 Kpa stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z przytoczonej normy prawnej zawartej w art. 138 § 2 Kpa stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania pozostaje w ścisłym związku z niewyjaśnieniem zakresu sprawy o istotnym znaczeniu dla jej rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 Kpa. W konsekwencji, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z art. 138 § 2 Kpa. Jak wskazuje się w orzecznictwie, sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest kierowany wyłącznie przeciwko uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, sprzeciw ten inicjuje postępowanie szczególne, w którym sąd powinien wyłącznie ocenić, czy organ odwoławczy zasadnie uchylił się od wydania rozstrzygnięcia merytorycznego co do istoty sprawy, nie powinien zaś, jak w przypadku spraw ze skarg, rozstrzygać w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola ta nie może zatem obejmować oceny materialnoprawnej co do istoty sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby niedopuszczalne i przedwczesne (vide np. wyroki: z 20 lutego 2018 r., II SA/Bk 940/17; z 8 sierpnia 2017 r., IV SA/Po 649/17; z 17 października 2017 r., II SA/Go 838/17; z 29 listopada 2017 r., II SA/Łd 654/17). Oczywiście należy uwzględnić, że zakres koniecznych w sprawie ustaleń faktycznych wyznaczają przepisy prawa materialnego, znajdujące zastosowanie w sprawie, to te przepisy bowiem określają przesłanki, od których uzależnione jest uwzględnienie wniosku strony i załatwienie sprawy. Bez odniesienia do przesłanek prawa materialnego, nie jest możliwe określenie koniecznego zakresu postępowania wyjaśniającego. Na etapie rozpoznania sprzeciwu odniesienie to następuje jednak nie przez pryzmat końcowego rozstrzygnięcia, lecz z uwzględnieniem, czy ze względu na przyjętą podstawę prawną, określony przez organ odwoławczy zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego znajduje uzasadnienie w przesłankach prawa materialnego (por. wyrok NSA z 13 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1734/20, CBOSA) Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie możliwe kroki w celu merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania, przekazując sprawę organowi pierwszej instancji. Jednocześnie ma prawo do tego, aby własne orzeczenie, którego nieodłączną częścią jest uzasadnienie, sformułować w taki sposób, który doprowadzi do usunięcia wad rozstrzygnięcia (wskazanego w osnowie) i uzasadnienia orzeczenia organu pierwszej instancji. Innymi słowy, decyzja kasacyjna może zapaść, jeśli wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 229/14, WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 44/13, czy WSA we Wrocławiu z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 349/13 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z treści kontrolowanej decyzji, przekazanie przez organ odwoławczy sprawy do jej ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji nastąpiło z uwagi na wątpliwości do daty, a właściwie brak określenia daty, z którą posiadane przez spółkę zezwolenie wygasło. Organ odwoławczy na podstawie analizy całokształtu akt sprawy uznał za słuszne stanowisko Marszałka Województwa P., że instalacja skarżącego posiada moc graniczną wykluczającą funkcjonowanie w oparciu o zezwolenie na przetwarzanie odpadów, oraz że decyzja starosty p. z [...] listopada 2014 r. (ze zmianami) stała się bezprzedmiotowa z chwilą gdy instalacja kompostowani odpadów eksploatowana przez skarżącego zwiększyła wydajność skutkującą obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego. W tej sytuacji jako podstawę materialnoprawną organy przyjęły art. 48 pkt 2 ustawy o odpadach, który stanowi, że zezwolenie na przetwarzanie odpadów wygasa, jeżeli podmiot objęty zezwoleniem zaprzestał działalności objętej zezwoleniem lub z innych powodów zezwolenie stało się bezprzedmiotowe. Ponadto powołały się na art. 162 § 1 pkt 1 Kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzje w I instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W ocenie Sądu zakres badania niniejszej skargi określony w przepisie art. 64 e p.p.s.a. nie pozwala na odniesienie się do meritum prowadzonej sprawy administracyjnej w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Zatem zarzuty podniesione w skardze odnośnie powołanych wyżej przepisów w zakresie, w jakim miałyby wpływ na meritum sprawy, wykraczają poza granicę kontroli sprzeciwu. W niniejszej sprawie – co należy jeszcze raz podkreślić, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., nie ocenia zatem istoty sprawy i nie przesądza w żadnym kierunku jej wyniku. Sąd nie weryfikuje też prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, w ramach których organ odwoławczy stwierdził potrzebę wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Odnosząc się zatem do kwestii prawidłowości wydania w niniejszej sprawie decyzji kasatoryjnej, Sąd uznał, że zaistniały podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 Kpa. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji bez określenia daty, w której to zdarzenie nastąpiło stanowiłoby o wadliwości decyzji. W ocenie Sądu brak określenia daty wygaśnięcia zezwolenia świadczy o tym, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego, niezbędnego dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia, czym naruszył zasady postępowania określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Organ drugiej instancji zasadnie zwrócił uwagę na niekonsekwencję organu pierwszej instancji, który w uzasadnieniu decyzji, w jednym miejscu (na str. 2 decyzji) stwierdza, że instalacja już co najmniej od 2015 r. wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a następnie (str. 7), że instalacja ta co najmniej od roku 2017 posiada moce przerobowe, które kwalifikują ją do posiadania pozwolenia zintegrowanego. Ponadto organ odwoławczy, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 138 § 2 k.pa. wskazał Marszałkowi, jakie okoliczności powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Otóż Minister wskazał, że Marszałek ponownie prowadząc postępowanie, winien uwzględnić w nim ustalenia organów obu instancji w postępowaniach związanych z niniejszym, tj. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na przetwarzanie odpadów oraz w sprawie odmowy udzielenia pozwolenia zintegrowanego, a podważając te wcześniejsze ustalenia powinien jasno określić stan faktyczny i wyjaśnić z jakiego powodu wcześniejsze ustalenia straciły na aktualności. Słusznie także wskazał, że wyjaśnienie kluczowych dat dla rozstrzygnięcia zagadnień dotyczących określenia daty wygaśnięcia posiadanego zezwolenia p; winno być przeprowadzone zgodnie z zasadą dwuinstancyjności. Sroko ustalenie tej daty zostało pominięte przez organ drugiej instancji – jako nieistotne dla rozstrzygnięcia, to brak jest przesłanek do zastosowania przez Ministra art. 136 Kpa, na podstawie którego organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające, ani nie może samodzielnie orzec w sprawie, bowiem godziłoby to w zasadę dwuinstancyjności postepowania administracyjnego. Strona zostałby pozbawiona bowiem możliwości zakwestionowania daty wygaśnięcia decyzji w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze powyżej opisane okoliczności sprawy Sąd stwierdza, że Minister w sposób prawidłowy zastosował w niniejszej sprawie art. 138 § 2 Kpa. Organ odwoławczy stwierdził brak ustaleń co do daty wygaśnięcia zezwolenia, wskazał jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy i wyjaśnił, dlaczego nie ma podstaw do zastosowania art. 136 Kpa. Z przedstawionych wyżej względów Sąd uznał, że sprzeciw od decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i działając stosownie do art. 151a § 2 w zw. z art. 64d § 1 p.p.s.a. orzekł o jego oddaleniu.