IV SA/Wa 699/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. E. S., reprezentowana przez radcę prawnego, w skardze na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w zakresie określonym w puntach 2 i 3 rozstrzygnięcia. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy w punkcie 1 uchylił w części własne postanowienie z dnia [...] maja 2013 r., którym zobowiązał skarżącą do oddania odpadów do podmiotu posiadającego zezwolenie na zbieranie lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów. Uchylenie dotyczyło wyłącznie terminu wykonania obowiązku nałożonego na skarżącą. W pozostałym zakresie Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] maja 2013 r. (punkt 2), określając zarazem nowy termin wykonania obowiązku (punkt 3). W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła obszerną argumentację, mającą przemawiać za jej uwzględnieniem. W ostatnim akapicie skargi stwierdziła, że "[...] z powyższych względów wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu znajduje uzasadnienie, gdyż jego wykonanie (aktu) może spowodować uzasadnione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu lub wykreować trudne do odwrócenia skutki [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wymieniony w powołanym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest bowiem stanem niepożądanym niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych, a prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Z art. 61 § 3 ppsa wynika, że to strona, która żąda zastosowania ochrony tymczasowej jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04, z dnia 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OZ 773/10, z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I OZ 99/09, z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt I OZ 8/09). Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienia) Sąd powinien oczywiście wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności wynikające z akt sprawy, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do "przerzucenia" w całości ciężaru wykazania tych przesłanek na sąd administracyjny (por. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II OZ 1097/13). W przedmiotowej sprawie, działający za skarżącą pełnomocnik przedstawił w uzasadnieniu skargi argumentację mającą przemawiać za jej uwzględnieniem, jednakże nie uzasadnił w jakikolwiek sposób wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia. Ograniczył się do wskazania, że przedstawione przez niego wywody mające świadczyć o wadliwości zaskarżonego postanowienia uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdził lakonicznie, że wykonanie zaskarżonego postanowienia grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, jednakże nie wskazał, na czym owa szkoda lub trudne do odwrócenia skutki miałyby polegać. Mając powyższe na uwadze, należy w pierwszej kolejności wskazać, że okoliczności mające przemawiać za uwzględnieniem skargi nie mogą stanowić uzasadnienia dla orzeczenia o wstrzymaniu wykonania decyzji (postanowienia). Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, na którym rozpoznawany jest wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienia) niedopuszczalne jest bowiem dokonywanie przez Sąd oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Pominięcie uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uniemożliwia więc dokonanie przez Sąd oceny zasadności tego wniosku. Strona, żądając zastosowania ochrony tymczasowej, nie wskazała bowiem jakiejkolwiek okoliczności, która w jej ocenie świadczyłaby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analizując zaś przedmiotowy wniosek w kontekście okoliczności wynikających z akt sprawy, należy stwierdzić, że w aktach zarówno administracyjnych, jak i sądowych, nie ma jakichkolwiek dokumentów, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku. Barak jest chociażby informacji dotyczących sytuacji rodzinnej, czy majątkowej wnioskodawczyni, czy też informacji dotyczących kondycji prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa, które to informacje mogłyby ewentualnie świadczyć o tym, że wykonanie zaskarżonego postanowienia grozi skarżącej konsekwencjami opisanymi w art. 61 § 3 ppsa. Mając powyższe na uwadze - wobec braku jakiejkolwiek argumentacji strony na uzasadnienie zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym - Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.