IV SA/Wa 750/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi I. J. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 158 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) - dalej zwanej "k.p.a.", utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]października 2017 r., nr [...]odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]z dnia [...]maja 2010 r., nr [...]w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]decyzją z dnia [...]maja 2010 r., nr [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na nadbudowie budynków [...]przy ul. [...] w [...]o dwie kondygnacje, dobudowie zewnętrznej widny dla osób niepełnosprawnych, przebudowie nawierzchni dziedzińca i realizacji parkingu naziemnego na działce nr [...], obr. [...], stanowiącej teren zamknięty. Wnioskiem z dnia [...]października 2016 r., uzupełnionym pismem z dnia [...]listopada 2016 r., I. J. wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...]maja 2010 r. na podstawie art. 156-159 k.p.a. wskazując na naruszenie § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) – dalej zwanego "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych" poprzez całkowite zaciemnienie jej mieszkania przy ul. [...]w [...]z uwagi na realizację inwestycji przy ul. [...]polegającej na nadbudowie istniejącego budynku. Postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2018 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wszczął na wniosek I. J. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...]maja 2010 r., w części dotyczącej nadbudowy budynków [...]o dwie kondygnacje przy ul. [...]w [...]. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...]października 2017 r., nr [...]odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu organ zaznaczył, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu weryfikację rozstrzygnięcia, które jest przedmiotem tego postępowania, jedynie pod kątem istnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. warunkujących stwierdzenie jego nieważności. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma natomiast na celu merytorycznej weryfikacji kontrolowanej decyzji. W pierwszej kolejności organ odniósł się do zarzutu dotyczącego utrudnienia w korzystaniu z własnej nieruchomości przez wnioskodawczynię, na skutek wykonania nadbudowy, co spowodowało - jej zdaniem - zaciemnienie mieszkania. Organ wyjaśnił, że przepisy ustalające warunki dla zapewnienia, że realizacja planowanej inwestycji nie pozbawi właściwego nasłonecznienia sąsiadujących z nią istniejących budynków, mają charakter architektoniczno-budowlany i z tego powodu, skonkretyzowanie warunków na jakich inwestycja zostanie zrealizowana powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Przepisy te ustanowione zostały w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Natomiast zdaniem organu na etapie orzekania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], tj. ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, należało ustalić warunki brzegowe inwestycji, co zostało w niej wypełnione poprzez ustalenie, że projektowana inwestycja powinna zapewniać dostęp do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Powyższe spełniło w tym zakresie wymagania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą, ustalając warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]powinien m.in. określić wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła I. J. zarzucając zaskarżonej decyzji nie rozpoznanie sprawy oraz pominięcie ustalenia czy inwestycja jest zgodna z prawem, czy powoduje zaciemnienie lokalu skarżącej czy też nie. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi błędne przyjęcie, że inwestycja stanowi realizację inwestycji celu publicznego. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...]stycznia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...]października 2017 r. Na wstępie organ wyjaśnił, że weryfikacja spornej decyzji z dnia [...]maja 2010 r. zostanie przeprowadzona w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu jej wydania. Organ zaznaczył, że zgodnie z obowiązującym wówczas art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych organem właściwym był regionalny dyrektor ochrony środowiska. Nieruchomość, na której zrealizowano omawianą inwestycję, tj. działce nr ew. [...]w obrębie [...], nadano status terenu zamkniętego, na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]kwietnia 2008 r. nr [...]. Z uwagi na powyższe stwierdził, że sporna decyzja została wydana przez właściwy organ. Zdaniem organu w sprawie nie zachodzi również przypadek wydania decyzji bez podstawy prawnej, ponieważ powyższy przepis stanowi o możliwości działania w takim zakresie. Odnosząc się do kwestii rażącego naruszenia prawa przepisów dotyczących "oświetlenia i nasłonecznienia" organ wskazał, że wymagania, jakie ustalane są dla projektowanej zabudowy w zakresie właściwej odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów zapewniającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych powinny być szczegółowo określone na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem właśnie organ wydający tę decyzję zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ma uprawnienia organu architektoniczno-budowlanego. W postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany ocenia zgodność robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego (zob. wyroki: NSA z dnia 7 sierpnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1584/96; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt II SA/Go 281/16). Generalny Dyrektor Ochrona Środowiska wskazał, że ochrona interesów osób trzecich, o której mowa w art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, której zapewnienie należało do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, powinna zatem być ustalona tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Zdaniem organu Regionalny Dyrektor wypełnił powyższy obowiązek, wskazując, że projektowana inwestycja powinna zapewniać dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Skarżąca zakwestionowała również fakt, iż przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Organ uznał ten zarzut za bezzasadny wskazując, że w dniu wydania decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], tj. [...]maja 2010 r., katalog celów publicznych określony był w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W pkt 6 ww. przepisu wymieniono budowę i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych. Z uwagi na powyższe stwierdził, że skoro [...]w [...]jest urzędem realizującym wypłaty świadczeń pieniężnych żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin, to nadbudowa na cele tego urzędu jest celem publicznym jako budowa pomieszczeń dla urzędów administracji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. J. zarzuciła naruszenie: 1) art. 156 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności lub wydania z naruszeniem prawa decyzji z dnia [...]maja 2010 r.; 2) § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...]kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazując, że poprzez inwestycję na sąsiedniej nieruchomości, tj. przy ul. [...]w [...]doszło do całkowitego zaciemnienia mieszkania skarżącej przy ul. [...]; 3) prawa poprzez nie zasadne przyjęcie, że inwestycja ma charakter publiczny, mimo że nie wynika to z żadnej decyzji lub postanowienia, ani innego dokumentu, oraz że był to teren publiczny zamknięty, a także wydanie przez niewłaściwy organ decyzji z 2010 r. w oparciu o niewłaściwe przepisy tj. z 2010 r. a nie daty rozpoczęcia postępowania w tym zakresie. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji oraz wyjaśniła, że nie została powiadomiona o wydaniu decyzji lokalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten zgodny jest z prawem, a zatem skarga nie mogła zostać uwzględniona. Na wstępie należy wyjaśnić, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucyjną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji (art. 16 k.p.a.) i może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. i stanowią katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową służącą eliminacji z obrotu prawnego aktów administracyjnych dotkniętych jedną z kwalifikowanych wad z art. 156 § 1 k.p.a., dopuszczalne jest ono więc jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego. Organ nadzoru nie rozpatruje sprawy co do jej istoty, ale wyłącznie w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Ponieważ celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji obarczonej najcięższymi wadami uprawnienia decyzyjne organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mają zatem charakter wyłącznie kasacyjny. Organ władny jest jedynie dlatego do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.) albo jej niezgodności z prawem (art. 158 § 2 k.p.a.) w przypadkach wskazanych w art. 156 § 2 k.p.a. bądź w przypadkach określonych w odrębnych przepisach. Nie ma zatem w tym postępowaniu proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym, ani możliwości ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a zatem rozstrzygania o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danej sytuacji prawnej. W ramach tego postępowania dokonywana jest wyłącznie ocena danej decyzji pod kątem jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, co sprawia, że w badanej sprawie kontrola ta mogła ograniczać się jedynie do oceny, czy decyzja z dnia [...]maja 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego rażąco naruszyła przepisy prawa. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji "rażącego naruszenia prawa", chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, wymieniona w powołanym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Treść tego pojęcia ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W piśmiennictwie prawniczym podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (zobacz: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006, str. 743). W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy naruszenie prawa jest oczywiste, co oznacza, iż istnieje sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia a przepisem stanowiącym jego podstawę prawną, czyli decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionym w powyższym przepisie, wbrew przesłankom określonym w przepisie, gdy naruszony przepis może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, nie wymaga wykładni, nie jest ocenny (treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu poprzez proste ich zestawienie z sobą) oraz gdy skutki wywołane przez decyzję (dla strony oraz społeczne, gospodarcze), nie są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wystąpienie tych skutków powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa). W tym miejscu można odwołać się do przykładów podanych w orzecznictwie, gdzie wskazuje się, że traktowanie naruszenia prawa jako rażące może mieć miejsce tylko wyjątkowo – gdy jego wada jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji, gdy treść decyzji stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy – obowiązującej regulacji prawnej (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 1996 roku, w spr. II SA 1621/91, z 31 stycznia 1994 roku, w spr. II SA 771/93, z 13 czerwca 2008 roku, w spr. II OSK 387/07, z 8 kwietnia 2008 roku, w spr. II OSK 368/07 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1987 roku, w spr. II CRN 314/87 i z dnia 16 lutego 1994 roku, w spr. III ARN 1/94). Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r. w sprawie I OSK 996/06 (publ. LEX nr 354687), stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych, a przekroczenie prawa musi być jasne i niedwuznaczne. Dokonując oceny pod tym kątem Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał, że zarzuty skarżącej nie wykazały kwalifikowanej wadliwości tego aktu. Podstawę prawną wydania kwestionowanej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowiła ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – dalej zwanej "u.p.z.p.". Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, ustalającego kompetencję organu do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w pierwszej kolejności nie można było uznać, że kwestionowana decyzja lokalizacyjna wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Na mocy powołanej regulacji organem uprawnionym do wydania spornej decyzji był bowiem bezsprzecznie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]. Natomiast teren lokalizacji inwestycji, jako status terenu zamkniętego, został określony w decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]kwietnia 2008 r. nr [...], co wynika ze złożonego wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego. Z tego też względu, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, w sprawie objętej postępowaniem nieważnościowym nie zaistniała przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Podstawę prawną podjęcia rozstrzygnięcia o lokalizacji inwestycji, stanowił z kolei art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 54 u.p.z.p., które to regulacje przesądzały o uznaniu braku podstaw do przyjęcia wydania decyzji bez podstawy prawnej. Odnosząc się do kwestii czy nadbudowa budynków [...]w [...]o dwie kondygnacje jest inwestycją celu publicznego wskazać należy, że zgodnie z art. 6 pkt 7 ustawy z dni 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) – dalej zwanej "u.g.n.", celem publicznym jest budowa i utrzymywanie obiektów oraz urządzeń niezbędnych na potrzeby obronności państwa i ochrony granicy państwowej, a także do zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, w tym budowa i utrzymywanie aresztów śledczych, zakładów karnych oraz zakładów dla nieletnich. Wobec powyższego należało uznać, że skoro z wniosku wynika, że inwestycja będzie realizowana na terenie zamkniętym resortu obrony narodowej zgodnie z ww. decyzją Ministra Obrony Narodowej z [...]kwietnia 2008 r. nadającej mu taki status, to spełniona została przesłanka celu publicznego określona ww. przepisem. Należy również pokreślić, że zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) przez tereny zamknięte należy rozumieć treny o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określone przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. Poza sporem pozostaje fakt, że decyzja z dnia [...]maja 2010 r. jest decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wynika to nie tylko z tytułu tej decyzji oraz powołanych przepisów 4 ust. 2 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 54 u.p.z.p. (wówczas obowiązujących) jako podstawy prawnej, lecz także z przyjętej przez ten organ procedury właściwej dla inwestycji celu publicznego. W szczególności jak wynika z akt administracyjnych, o wszczęciu postępowania administracyjnego odnośnie zamierzonej inwestycji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]dokonał publicznego ogłoszenia zgodnie z przepisem art. 53 ust 1 u.p.z.p. Podobnie zgodnie z powołanym przepisem dokonał ogłoszenia o wydanej decyzji. Tryb taki właściwy jest dla postępowania inwestycji celu publicznego. Należy również wskazać na ochronę interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p., którą należy oceniać kategoriami obiektywnymi, tzn. organ ma obowiązek zapewnić tę ochronę o tyle tylko, gdy wynika ona z konkretnych przepisów ustawowych. W tej kwestii określenie warunków ochrony przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) w § 13 stosownie do § 4 i 5 tego rozporządzenia. W decyzji lokalizacyjnej odnośnie warunków w zakresie infrastruktury technicznej jednoznacznie wskazano, że należy zachować wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, w tym obejmujące ochronę przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej o prowadzeniu postępowania bez jej udziału należy wskazać, że w tym przypadku mogą one jedynie być przesłanką do wznowienia postępowania stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i stanowić przesłankę weryfikacji decyzji w tym trybie, zatem w ramach tego postępowania mogą być zbadane. Sąd zwraca również uwagę, iż zgodnie z art. 53 ust. 7 u.p.z.p. nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (przewidujący stwierdzenie nieważności decyzji z naruszeniem prawa). W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny we wyroku z dnia 18 maja 2011 r., II OSK 899/10, stwierdzając między innymi, że po upływie 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żadne wady prawne tej decyzji, nawet tak poważne jak wydanie decyzji przez niewłaściwy organ, czy z rażącym naruszeniem przepisów ustawy, nie uprawniają do stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 156 k.p.a. W takim przypadku, czyli po stwierdzeniu, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z naruszeniem prawa, strona może jedynie dochodzić w procesie cywilnym odszkodowania na zasadach określonych w art. 417 i art. 4171 Kodeksu cywilnego. Ratio legis unormowania zawartego w powołanych przepisach zmierza do zwiększenia stabilności takich decyzji. Z akt administracyjnych wynika, że o wydaniu kwestionowanej decyzji powiadomiono przez umieszczenie jej na tablicy ogłoszeń Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]w dniu [...]maja 2010 r., doręczono także inwestorowi. Skutek doręczenia nastąpił z dniem 31 maja 2010 r., zatem od dnia następnego należy obliczać upływ 12 miesięcznego terminu o jakim mowa w art. 53 ust. 7 u.p.z.p. Biorąc pod uwagę przywołaną wyżej datę powiadomienia o wydaniu kwestionowanej decyzji, Sąd stwierdza, że uchylenie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie było możliwe już po dniu 31 maja 2011 r., z uwagi na jednoznaczną w swej treści normę prawną zawartą w art. 53 ust 7 u.p.z.p. Wobec powyższego w ocenie Sądu organ zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji niestwierdzając wystąpienia przesłanek w tym zakresie, bowiem nawet w przypadku ich stwierdzenia art. 53 ust. 7 u.p.z.p. ogranicza czasowo możliwość wyeliminowania wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził również, aby kontrolowane orzeczenie w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Niezasadne okazały się tym samym zarzuty skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę.