IV SA/Wa 91/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (dalej: SKO w O., Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy, SKO) znak: [...] z [...] października 2014 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 3 ust 1 pkt 5, 8, 11, art. 61 ust 1 pkt 1 i ust 2, art. 63 ust 1, art. 64 ust 1, art. 66 , art. 71 ust 1 i ust 2 pkt 2, art 72 ust 1 pkt 1, art. 80 ust 1 pkt 1-3, art. 82 ust 1 pkt 1, art. 85 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.) oraz § 3 ust 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko -zwanego dalej rozporządzeniem (Dz. U. nr 213 poz. 1397.) oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B. P. (dalej: odwołująca, skarżąca) od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta O. (dalej; organ I instancji) nr [...] znak: [...] z [...] sierpnia 2014 r. określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbiórce i budowie [...] na dz. o nr ew. [...] przy ul. [...] w O. W decyzji z [...] października SKO w O. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Stan sprawy przestawiał się następująco: W decyzji nr [...] (dalej: decyzja środowiskowa) organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku z 10 stycznia 2013 r. [...] S.A. (dalej: inwestor), określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbiórce i budowie [...] na dz. o nr ew. [...] przy ul. [...] w O. W decyzji środowiskowej określono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Organ I instancji nakazał m.in. prace odwodnieniowe prowadzić w taki sposób, aby zasięg oddziaływania nie wykraczał poza teren, do którego inwestor ma tytuł prawny, a wodę z odwodnienia wykopów odprowadzić do sieci kanalizacyjnej, obowiązek, po demontażu starej instalacji, zbadania próbek gruntu, magazynować we wskazany sposób powstałe odpady, prowadzić monitoring szczelności zbiorników, pracę [...] prowadzić wyłącznie w ciągu dnia tj. w godzinach od 6.00 do 22.00, ścieki bytowe odprowadzać do kanalizacji sanitarnej, wody opadowe i roztopowe odprowadzać do kanalizacji deszczowej (część po podczyszczeniu w separatorze koalescencyjnym zintegrowanym z odszlamiaczem), dokonywać systematycznych przeglądów oraz konserwacji wewnętrznej sieci kanalizacyjnej oraz urządzeń podczyszczających ścieki. Odnośnie wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym to zezwolono na zaprojektowanie maksymalnie dwóch zbiorników do magazynowania [...] o pojemności do 50 m3 każdy, 1 podziemnego zbiornika do [...] o pojemności maksymalnej 10 m3, [...] o poziomie mocy akustycznej nie większej niż 67,4 dB każdy, zaprojektowanie monitoringu wód podziemnych. W uzasadnieniu decyzji opisano przebieg postępowania, toczącego się od momentu złożenia wniosku w dniu 10 stycznia 2013 r. Przeprowadzono, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, procedurę udziału społeczeństwa i dokonano oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uzyskano odpowiednie uzgodnienia z innymi organami. Odnośnie uwag i wniosków wniesionych w ramach konsultacji społecznych to organ odniósł się do nich szczegółowo w decyzji. Organ I instancji stwierdził też, że przedłożony raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia przeszedł pozytywną weryfikację w organach niezależnych od inwestora. W decyzji zawarto również ustosunkowanie się do uwag i wniosków zgłoszonych przez społeczeństwo. Finalnie organ stwierdził, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że realizacja przedsięwzięcia wiązać się będzie z emisją hałasu i substancji do powietrza, powstawaniem ścieków oraz odpadów, nie będzie jednak źródłem ponadnormatywnego oddziaływania na otoczenie w zakresie żadnego z omówionych w raporcie komponentów środowiska, a ewentualna uciążliwość przez zastosowanie odpowiednich zabezpieczeń zamknie się w granicach działki do której inwestor posiada tytuł prawny. Od decyzji organu I instancji odwołanie złożyła R. P. Zarzuca jej naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne i nieobiektywne wyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnieniu w toku postępowania słusznego interesu obywateli oraz naruszenie przepisów ustawy i rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. 2005 r. nr 243 poz. 2063 ze zm.). W związku z tym wnosi o jej uchylenie. W uzasadnianiu swego odwołania wskazuje, że nie uwzględniono jej wniosków i uwag do raportu złożonych pismem z 5 maja 2014 r. Organ I instancji uwzględnił jedynie interesy inwestora i nie liczył się z interesem mieszkańców. Ustosunkowując się do zarzutu A. i S. S. odnośnie zagospodarowania działki nr [...] nie podano odległości między [...] a budynkiem mieszkalnym, na co zwracano uwagę, a jedynie podano odległości od zbiornika do budynku. Naruszono tym samym ww. rozporządzenie poprzez podanie jedynie, że dystrybutor będzie się znajdował na wyspie dystrybucyjnej, ale nie wiadomo gdzie ona będzie się znajdować. Odwołująca nie zgadza się, że zabudowa drewniana na działce nr [...] jest poza strefą wystąpienia awarii, na dowód zagrożenia dołączyła zaś wycinki prasowe dotyczące pożarów na [...]. Twierdzi również, że wyliczenia dotyczące analizy hałasu są zaniżone poprzez przyjęcie, że [...] będzie przyjeżdżało 5 samochodów na godzinę, czemu przeczą nawet zdjęcia umieszczone w raporcie. Dodatkowe immisje ze strony klientów polegają na parkowaniu utrudniającym ruch mieszkańcom i naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Inwestor mówi jedynie o jednym miejscu parkingowym dla osoby niepełnosprawnej, gdy tymczasem winno być co najmniej dwa. Inwestor stale powołuje się na pomyłki pisarskie co jest co najmniej dziwne. Mimo ograniczenia tonażowego obowiązującego na ulicy [...] do 5 t. i tak często [...] autobusy i ciężarówki. Odnośnie kwestii niesprawnej kanalizacji deszczowej i problemu zanieczyszczenia z tytułu [...] to stwierdzenie jedynie, że realizacja inwestycji będzie możliwa dopiero po uzyskaniu zgody od właściciela sieci deszczowej jest niesatysfakcjonująca i nie zabezpiecza ich interesów, gdyż nawet przy najmniejszym opadzie deszczu ulica jest zalana, a zanieczyszczenia płyną na nieruchomości mieszkańców. Na końcu wskazuje, że Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego był sporządzany na podstawie istniejącej zabudowy, a mieszkańcy ulicy [...] kwietnia 2014 r. złożyli wniosek o zmianę MPZP, co świadczy o ich braku zgody na inwestycję. W decyzji z [...] października SKO w O. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że przedstawiony w dniu [...] czerwca 2013 r. Raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbiórce i budowie [...] na działkach nr ewid. [...] przy ul. [...] w m. O., sporządzony dla potrzeb postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, został sporządzony zgodnie z art. 66 ust 1 u.u.i.ś. i uwzględnia elementy zalecone w postanowieniu organu I instancji nakładającym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. O fakcie jego sporządzenia i przystąpienia do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powiadomiono strony i społeczeństwo w stosowny sposób (obwieszczeniem z dnia [...] kwietnia 2014 r.), dając możliwość złożenia uwag i wniosków w terminie 21 dni. Kolegium, analizując przebieg postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji nie dopatrzyło się wad mogących rzutować na prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia. Zgromadzona dokumentacja była zgodna z prawnymi wymogami, w sprawie przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko, w ramach którego inwestor przedstawił raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, który wykazał, że projektowana inwestycja będzie miała wpływ na środowisko, jednakże przy zachowaniu odpowiednich warunków w każdej fazie eksploatacja [...] nie będzie powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalacje ma tytuł prawny. W uzasadnieniu odwołania organ II instancji odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Organ odwoławczy nie stwierdził uchybień rzutujących na prawidłowość zaskarżonej decyzji i uznał, że postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone poprawnie. Skarżąca w skardze wnosi o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji, 2) zasądzenie dla strony kosztów postępowania według norm przepisanych, 3) wstrzymanie wykonania decyzji SKO z [...] października 2014 r., znak: [...] oraz decyzji organu I instancji z uwagi, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie niemożliwych do odwrócenia skutków. Skarżąca w skardze zarzuca decyzji naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz naruszenia art. 66 ust 1 w zw. z art. 80 ust 1 pkt 2 u.u.i.ś., gdyż organy prowadzące postępowanie nie przeprowadziły postępowania w jego zakresie przedmiotowym zgodnie z powołanymi zasadami wynikającymi z ww. przepisów k.p.a. oraz wadliwie przeprowadziły postępowanie dowodowe poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i przedstawianych przez strony i uczestników braków i występujących nieścisłości w raporcie oddziaływania na środowisko. Dalej wskazuje na nieścisłości dotyczące badań związanych z emisją substancji i zanieczyszczeń emitowanych do powietrza, związanych z przyjęciem ilości pojazdów korzystających dziennie [...], co ma z kolei znaczenie także przy obliczaniu poziomu hałasu. Nie zgadza się z twierdzeniem, że funkcjonowanie [...] zamknie się w granicach działki, do której inwestor posiada tytuł prawny, gdyż pod jej domem i wjazdem będą się ustawiały kolejki chętnych [...], co utrudni jej korzystanie z jej prawa własności. Wzmożonych ruch samochodów, [...] leżącej przy [...] drodze krajowej nr [...], spowoduje uszkodzenia ścian jej budynku. Dodatkowy hałas wywołają klimatyzatory, wentylatory i inne urządzenia. Nie odniesiono się również do kwestii lokalizacji obiektów na działce i zachowania odpowiednich odległości, co wynika z przepisów prawa -rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Żąda przyjęcia norm poziomu hałasu jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej. Wskazuje na pojawiające się omyłki pisarskie. Mimo ograniczenia tonażowego obowiązującego na ulicy [...] do 5 t. i tak często [...] autobusy i ciężarówki. Odnośnie kwestii niesprawnej kanalizacji deszczowej i problemu zanieczyszczenia z tytułu [...] to stwierdzenie jedynie, że realizacja inwestycji będzie możliwa dopiero po uzyskaniu zgody od właściciela sieci deszczowej jest niesatysfakcjonujące, gdyż Miasto nie podjęło w zakresie niesprawnej kanalizacji deszczowej żadnych działań, mimo licznych monitów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając na względzie kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niesporne bowiem jest, że istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności zostały prawidłowo ustalone przez organy obu instancji na podstawie dokumentów zgromadzonych w postępowaniu w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbiórce i budowie [...] na działkach o nr ew. [...] przy ul. [...] w O. W niniejszej sprawie podstawowe znaczenie miała ocena legalności zastosowania przez SKO w zaskarżonej decyzji art. 66 u.u.i.ś. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. oraz art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że raport został opracowany zgodnie z art. 66 u.u.i.ś., a jego ustalenia są spójne, logiczne i przekonujące. Sąd podziela stanowisko organu II instancji w tym zakresie. Planowane przedsięwzięcie należy do rodzaju przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w takim przypadku w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej może być przeprowadzona, przez organ właściwy do wydania tej decyzji, ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przedmiotowej sprawie taką ocenę przeprowadzono. Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe (wyroki NSA z: 1 marca 2013 r., II OSK 2105/11, Lex nr 1340187; 11 lipca 2013 r., II OSK 639/13, Lex nr 1369033). Sąd administracyjny kontroluje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy w trakcie postępowania administracyjnego, sam nie dokonuje takich ustaleń (wyroki NSA z: 23 listopada 2010 r., II OSK 1848/01, Lex nr 787129; 26 stycznia 2012 r., II OSK 2130/10; 3 kwietnia 2012 r., II OSK 85/12; 1 marca 2013 r., II OSK 2105/11). Należy przypomnieć, że decyzja środowiskowa w niniejszej sprawie, zgodnie z procedurą przewidzianą w u.u.i.ś., była opiniowana i uzgadniana przez organy specjalistyczne (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O.) i organy te ustalały zakres raportu a następnie analizowały jego treść. W związku z powyższym, nie można też oczekiwać aby organ wydający decyzję środowiskową, badał raport pod kątem szczegółowych rozwiązań technicznych, technologicznych, wymagających wiedzy specjalnej, które to zagadnienia są przedmiotem analizy organów specjalistycznych opiniujących i uzgadniających planowane przedsięwzięcie (wyrok NSA z 6 lutego 2013 r., II OSK 1862/11, Lex nr 1358431). Organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, musi brać pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, jak również ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś.). Zdaniem Sądu, nie można stwierdzić, że przepisy te zostały naruszone, podobnie nie wykazano w skardze, aby decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach oraz jej uzasadnienie nie spełniały wymagań określonych w art. 82 i 85 u.u.i.ś. Wszystkie wątpliwości skarżącej, a w szczególności te dotyczące szczegółowych rozwiązań technicznych dotyczących rozbiórki i budowy [...] powinny być adresowane do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i decyzję o pozwoleniu na budowę. Organy wydające te dwie ostatnie decyzje będą związane ustaleniami decyzji środowiskowej (art. 93 u.u.i.ś.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, który Sąd w tym składzie w pełni podziela, według którego "Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujący równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora" (zob. wyrok NSA z 20 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2564/12, LEX nr 1511156). Analiza przebiegu postępowania przeprowadzonego przez organy obu instancji nie wykazała wad mogących rzutować na prawidłowość zapadłych rozstrzygnięć. Zgromadzona dokumentacja była zgodna z prawnymi wymogami, w sprawie przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko, w ramach którego inwestor przedstawił raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, który wykazał, że projektowana inwestycja będzie miała wpływ na środowisko, jednakże przy zachowaniu odpowiednich warunków w każdej fazie eksploatacja [...] nie będzie powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalacje ma tytuł prawny, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie Sąd uznał za kompletny i logiczny. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdzić należy, że planowana inwestycja jest też zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (przyjętego dla rejonu [...] uchwałą Nr [...] Rady Miasta w O. z [...] marca 2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), który teren działki [...] zalicza do jednostki terenowej [...]. Teren ten otaczają obszary oznaczone symbolami MNU, czyli z przeznaczeniem podstawowym zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczalnym towarzyszeniem usług, co rzutowało na przyjęte normy hałasu. Fakt wniesienia wniosku o zmianę MPZP nie miał znaczenia, skoro ww. dokument był obowiązującym aktem prawa miejscowego. Odnosząc się do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, to wskazać należy, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest etapem wstępnym realizacji przedsięwzięcia, a badanie zgodności inwestycji z wymienionym rozporządzeniem nastąpi ewentualnie na etapie wydania pozwolenia na budowę. Inwestor na tym etapie postępowanie nie odpowiada za niesprawną kanalizacją i nieprzestrzeganiem przepisów ruchu drogowego przez przyszłych klientów [...]. W dniu [...] czerwca 2014 r. opinią sanitarną o nr [...] w O. zaopiniował planowane przedsięwzięcie i zgłosił środowiskowe uwarunkowania dla jego realizacji. W postanowieniu z [...] lipca 2014, RDOŚ w W. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji i eksploatacji, określając prace [...] wyłącznie w porze dnia tj. od 6.00 do 22.00 Wskazano też jakie wymagania muszą być uwzględnione w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o której mowa w art. 72 ust 1 u.u.i.ś. (m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego) i nie stwierdzono potrzeby konieczności przeprowadzenia oceny na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust 1 u.u.i.ś. RDOŚ w W. finalnie nie stwierdził możliwości ponadnormatywnego kumulowania się oddziaływań tego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami poza terenem należącym do inwestora oraz nie stwierdził możliwości negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. Z okoliczności sprawy wynika przy tym, że strona miała możliwość czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, z zachowaniem wymogu stawianego w art. 10 k.p.a., a zarzuty przez nią podniesione zostały poddane ocenie, zgodnie z treścią przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści decyzji, spełniającej wymogi stawiane w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie stwierdził także naruszenia prawa materialnego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Wszystkie te okoliczności ujmowane łącznie świadczą o niezasadności zarzutów skargi. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., skargę oddalił.