IV SA/Wa 948/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ( dalej jako: "SKO" lub "organ odwoławczy"), powołując art.127&2 w zw. z art.17 pkt.1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (j.t DZ U z 2013r. poz.267, dalej jako: "kpa"), po rozpatrzeniu odwołania M. Z. ( dalej także jako: "skarżąca") od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m. [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce ew. nr [...] z obr. [...] położonej przy ul. [...] w [...] oraz zjazdu z ul. [...] – orzekło o uchyleniu w całości decyzji I instancji i przekazaniu jej do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powyższa decyzja zapadła na tle następującego stanu sprawy: W dniu 12.12.2011r. inwestor A. K. złożyła do Zarządu Dzielnicy [...] w [...] wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na terenie działki nr ew. [...]( inwestycja zasadnicza) przy ul. [...] wraz ze zjazdem z ulicy. Decyzją ww. z dnia [...] stycznia 2014r., po przeprowadzeniu stosownego postepowania, Zarząd Dzielnicy [...] m. [...] ustalił warunku zabudowy dla ww. inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła będąca strona postępowania M. Z., zarzucając wydanej decyzji naruszenia przepisów postępowania polegające na: 1/ naruszeniu art.24&1 pkt.5 w zw. z art.268a kpa poprzez wydanie decyzji przez pracownika naczelnika Wydziału Architektury Dzielnicy [...] D. C. podlegającą wyłączeniu z uwagi na wydanie przez tego samego pracownika decyzji z [...] maja 2012r. w tej samej sprawie 2/ naruszeniu art.10 i art.28 kpa oraz art.54pkt.2 lit."d" w zw. z art.64 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na nie uznaniu za stronę postępowania właścicieli działki o nr ew. [...] będącej w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji oraz na pominięciu przez organ w toku prowadzonego postępowania będących jego stronami właścicieli sąsiadujących nieruchomości tj. J. P., P. S., A. S. 3/naruszeniu art.7, art.77&1 kpa w zw. z &3 pkt.1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn.26.08.2003r. polegające na włączeniu do wyników analizy obszaru wokół działki na której jest planowana inwestycja budynku położonego przy ul. [...] o odmiennej funkcjonalności tj. przedszkola, co w konsekwencji spowodowało, że wymiary tego budynku tj. wysokość oraz szerokość zostały uwzględnione w wyliczeniu średnich parametrów elewacji planowanego budynku 4/ naruszeniu art.7, art.77&1kpa w zw. z &8 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez niewskazanie wbrew zaleceniom SKO w decyzji z dn. [...].01.2013r. jakie dachy ( w zakresie ich geometrii) występują w obszarze analizowanym 5/ naruszeniu art.7, art.77&1 kpa w zw. z &4 ww. rozporządzenia poprzez niewskazanie w załączniku nr 2 do decyzji istniejącej linii zabudowy, a także linii nowej zabudowy 6/ naruszeniu &4 ww. rozporządzenia oraz &3 ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, poprzez wyznaczenie nieznanej ustawie oraz przepisom wykonawczym "nieprzekraczalnej linii zabudowy" zamiast obowiązującej "linii zabudowy" 7/ naruszeniu art.29 ustawy o drogach publicznych poprzez określenie w decyzji lokalizacji zjazdu, w sytuacji gdy w przedmiocie lokalizacji zjazdu winno się toczyć odrębne postępowanie Rozpoznanie powyższego odwołania doprowadziło do wydania powołanej wyżej decyzji SKO w [...] z dn. [...] stycznia 2015r. (która jest przedmiotem zaskarżenia), na podstawie której organ odwoławczy orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji SKO podniosło, że postępowanie i decyzja organu I instancji są obarczone naruszeniami przepisów postępowania, które muszą skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego tego rodzaju decyzji i koniecznością ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jednocześnie organ odwoławczy wskazał jakie okoliczności i jakich czynności należy dokonać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w rozumieniu art.138&2 kpa. Przede wszystkim SKO w [...] wskazało, że w przebiegu kontrolowanego postępowania doszło do naruszenia art.10&1 kpa polegające na pominięciu trojga z siedmiorga współwłaścicieli działki ew. nr [...] tj. J. P., A. S., P. S., jako posiadających status stron przedmiotowego postępowania, w czynnościach prowadzonych w tymże postępowaniu. Organ odwoławczy wskazał, że do osób tych nie była kierowana jakakolwiek korespondencja związana z przedmiotowym postępowaniem, nie skierowano do nich również decyzji kończącej postępowanie w I instancji. W kontekście powyższych konstatacji, SKO stwierdziło, że zaniechanie powyższych czynności uznać należy za rażące naruszenie dyspozycji art.10&1 kpa skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, albowiem sanowanie tych uchybień na etapie postępowania odwoławczego nie jest możliwe. Jednocześnie organ odwoławczy stanowczo zadysponował, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji powinien zawiadomić wszystkie strony postepowania o jego wszczęciu, umożliwić im udział w każdym jego stadium i przesłać im decyzję kończącą owo postepowanie w i instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącej odnośnie przymiotu strony postępowania właścicieli działki nr ew. [...] i uzasadnił to stanowisko powołując się na ustalenia wyznaczonego w niniejszym postępowaniu obszaru analizowanego. SKO stwierdziło także, że nie znajduje podstaw do wyłączenia z załatwienia sprawy Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Dzielnicy [...] m. [...], w szczególności organ odwoławczy podniósł, że brak jest w jego ocenie podstaw takiego wyłączenia wynikających z okoliczności wskazanych w art.24&1 pkt.5 kpa. Organ odwoławczy nie podzielił także zasadności zarzutów skargi w odniesieniu do wyznaczenia granic obszaru analizowanego w niniejszej sprawie, stwierdził, że obszar ten został ustalony prawidłowo w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki wskazanej jako teren inwestycji. W konsekwencji powyższego prawidłowo organ I instancji uznał, że w granicach tego obszaru znajduje się budynek użyteczności publicznej tj. przedszkole, a parametry tego budynku wpływają na parametry planowanej inwestycji. SKO uznało także, że wbrew twierdzeniem odwołania, w załączniku nr 2 do zaskarżonej decyzji, znajdują się dane odnośnie parametrów dachów budynków znajdujących się w granicach obszaru analizowanego. Natomiast SKO podzieliło zasadność zarzutów dot. powołania się przez organ I instancji w treści wydanej przez siebie decyzji, na pojęcie "nieprzekraczalnej linii zabudowy". SKO podniosło, że linie zabudowy należy rozumieć jako "nieprzekraczalną" wyłącznie w kierunku pasa drogi publicznej. Dla usunięcia wszelkich wątpliwości w przyszłej decyzji organ I instancji według dyspozycji SKO, powinien odstąpić od określenia wyznaczonej linii zabudowy jako "nieprzekraczalnej". Wreszcie SKO nie uznało zasadności zarzutów wyznaczenia w zaskarżonej decyzji lokalizacji zjazdu z terenu planowanej inwestycji. Organ odwoławczy stwierdził, że w decyzji I instancji jedynie wskazano, że inwestycja obejmuje także budowę zjazdu z ul. [...], natomiast dokładna lokalizacja owego zjazdu powinna nastąpić w trybie ustawy z dn. 21.03.1885r. o drogach publicznych. Nie zgadzając się z powyższą decyzją skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skierowała skarżąca M. Z. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem. W skardze ( pismo z dn. 23 lutego 2015r.) skarżąca zarzuciła powyższej decyzji SKO w [...] naruszenie następujących przepisów: 1/ art.7, art.77&1 i art.107&3 kpa poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy podnoszonych w odwołaniu, tj. braku pisemnego upoważnienia organu udzielonego osobie wydającej decyzję w I instancji, tj. D. C. 2/ art.7, art.77&1 i art.107&3 kpa w zw. z art.29 ustawy z dn.21 marca 1985r. o drogach publicznych, poprzez błędne uznanie przez SKO, że decyzją organu I instancji nie określono lokalizacji zjazdu, w sytuacji w której z osnowy decyzji organu I instancji wynika, że ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy również dla zjazdu z ul. [...] 3/ art.7, art.77&1 i art.107&3 kpa w zw. z art.24&1 pkt.5 kpa poprzez błędne uznanie, że osoba wydająca decyzję w Instancji nie podlega wyłączeniu przy ponownym rozpoznaniu sprawy W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I instancji jest słuszne, nie mniej jednak powody dla tego rozstrzygnięcia powinny być inne niż uznał to organ odwoławczy z związku ze sformułowanymi zarzutami skargi. Uzasadniając każdy z podniesionych zarzutów skargi, skarżąca powołała się na okoliczności i ich uzasadnienie takie jakie prezentowała w złożonym odwołaniu od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę, przedkładając akta sprawy, SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do wskazania motywów podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, należy przypomnieć że przedmiotem kontroli sądowej w rozpatrywanej sprawie była decyzja kasacyjna organu odwoławczego na podstawie której SKO w [...] uchyliło w całości decyzje Zarządu Dzielnicy [...] m. [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce ew. nr [...] położonej przy ul. [...] w [...] oraz zjazdu z ww. inwestycji. Ustalając stan faktyczny Sąd stwierdza, że został on nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organu, jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania. Mając na względzie okoliczność, że przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja SKO wydana na podstawie art. 138 § 2 Kpa, wprowadzającego – poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji – wyjątek od zasady rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie także przez organ odwoławczy w przypadku wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, Sąd poddał kontroli i ocenił przede wszystkim czy w sprawie uprawnione było zastosowanie tego rodzaju rozstrzygnięcia. Ze względu na ścisłe interpretowanie wyjątków oznacza to, że niedopuszczalne jest wydanie tego typu decyzji w innych sytuacjach niż wskazane w art. 138 § 2 Kpa., przewidującego łączne wystąpienie dwóch przesłanek, tj. przesłanki w postaci stwierdzenia, że postępowanie przed organem pierwszej instancji prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania, po drugie przesądzenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wydanie decyzji kasacyjnej uzasadnia tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które skutkuje niewyjaśnieniem podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego niemożliwe jest jej rozstrzygnięcie. Dlatego organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, obowiązany jest wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis art. 138 Kpa, realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania, ukształtował postępowanie przed organem odwoławczym jako postępowanie merytoryczne (por. wyrok NSA z 25 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1441/08, CBOSA). Obecne brzmienie tego przepisu zostało nadane ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Celem nowelizacji art. 138 § 2 Kpa było zwiększenie prymatu zasady merytorycznego załatwienia sprawy przez organ odwoławczy nad wyjątkowym charakterem decyzji kasacyjnych. Administracyjne postępowanie odwoławcze powinno bowiem co do zasady zmierzać do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej oraz rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez organ odwoławczy. Korzystając zatem z przepisu art. 138 § 2 Kpa organ winien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, oraz wskazać z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 Kpa. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiału dowodowego w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego dowodu, organowi, który wydał decyzję. Z powyższej regulacji normatywnej wynika, że dla podjęcia decyzji kasacyjnej konieczne jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek: stanowcze stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w tym przepisie przyłączającego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, jakkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, to jednak nie stanowi przesłanki wystarczającej; niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (por. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Lex). Dla rozpatrywanej sprawy istotne jest, że wyrażenie "postępowanie wyjaśniające" należy rozumieć zarówno w kontekście konieczności zebrania pełnego materiału dowodowego, jak i obowiązku dokonania kompleksowej oceny zebranego materiału dowodowego. Brak tego drugiego elementu na etapie wydawania decyzji pierwszoinstancyjnej oznaczałby sprowadzenie roli organu I instancji wyłączenie do zebrania materiału dowodowego, przerzucając na organ II instancji zadanie jego oceny. Ustawodawca ukształtował jednak odmiennie postępowanie administracyjne, realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania z art. 15 Kpa, poprzez przypisanie roli rozstrzygającej sprawę zarówno organowi I, jak i II instancji. To implikuje obowiązek organu I instancji do: zebrania materiału dowodowego i jego oceny w celu rozpatrzenia sprawy. Brak oceny zebranego materiału dowodowego nie realizuje obowiązku rozpatrzenia sprawy, czyniąc postępowanie organu I instancji wadliwym, co oznacza, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 Kpa) została zrealizowana, nie wystarcza bowiem stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż taka właśnie sytuacja zachodziła w rozpatrywanej sprawie, co słusznie zauważył organ II instancji. Organ I instancji nie ustalił bowiem koniecznych elementów warunkujących wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy wyrażających się w zawiadomieniu i zapewnieniu udziału w prowadzonym postępowaniu przez troje współwłaścicieli działki ew. nr [...], którzy bezspornie posiadają status strony postępowania. Stanowi to, jak trafnie zakwalifikował organ odwoławczy, rażące naruszenie art.10&1 kpa ( określającego jedną z naczelnych zasad postepowania administracyjnego, tj. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu) i dyskwalifikuje tego rodzaju decyzję administracyjną. Trafnie także organ odwoławczy stwierdził, że sanowanie tych uchybień na etapie postępowania odwoławczego jest niemożliwe. Sąd podziela zasadność tych stwierdzeń organu odwoławczego. Odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267), Sąd uznaje go za niezasadny i podziela w tym przedmiocie poglądy organu. Zgodnie z tym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. obowiązek wyłączenia pracownika dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli - czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.), czy nadzwyczajnym (w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nie odnosi się natomiast do sytuacji, gdy w wyniku zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Uchylenie decyzji nie może powodować - gdy sprawa ponownie wróci do organu decyzyjnego - zakazu wykonywania czynności w toczącym się postępowaniu przez tych pracowników, co poprzednio, skoro w takiej sytuacji nie kontrolują oni prawidłowości własnej decyzji. Przy interpretacji art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może umknąć z pola widzenia fakt, że wskazywane wyżej brzmienie przepis ten uzyskał z dniem 11 kwietnia 2011 r. w wyniku nowelizacji wprowadzonej na mocy art. 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 z późn. zm.). W uzasadnieniu projektu powołanej ustawy wskazano zaś, że "celem tej nowelizacji jest wyłączenie pracowników, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, zarówno pracowników organu I instancji, jak również pracowników ministerstw i urzędów centralnych, którzy przygotowują i podpisują decyzje ministrów i kierowników urzędów centralnych wydawanych na skutek rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy". Na takie rozumienie powyższego przepisu wskazują przykładowo wyroki NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 493/13; z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK. W tym ostatnim NSA stanął na stanowisku, że: "Zgodnie z brzmieniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że przepis ten, zgodnie z art. 27 § 1 k.p.a., dotyczy również członków organów kolegialnych, a więc także członków Samorządowych Kolegiów Odwoławczych. Ustawodawca rozróżnił dwie sytuacje: gdy członek organu brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a.) oraz gdy brał udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 27 § 1a k.p.a.). Udział w wydaniu zakażonej decyzji dotyczy sytuacji, w której członek organu kolegialnego brał udział w wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji lub brał udział w wydaniu decyzji drugoinstancyjnej, która została uchylona i ponowne sprawa stała się przedmiotem rozstrzygania przez ten organ kolegialny". Zatem na gruncie niniejszej sprawy brak podstaw do przyjęcia, że pracownik Urzędu Dzielnicy [...] (zatrudniona na stanowisku [...] Wydziału Architektury i Budownictwa tegoż urzędu), która prowadziła postępowanie w I instancji, która została uchylona przez SKO, podlega wyłączeniu od udziału w postepowaniu w tej sprawie na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dot. braku pisemnego upoważnienia organu dla pracownika D. C. [...] Wydziału Architektury i Budownictwa ww. Urzędu Dzielnicy [...], to rzeczywiście w aktach sprawy Sąd nie ujawnił stosownego pisemnego upoważnienia. Niemniej jednak brak tego rodzaju upoważnienia nie należy jednak utożsamiać z podpisaniem decyzji przez osobę nieupoważnioną, a co za tym idzie nie pociąga to za sobą skutków w postaci nieważności decyzji, o ile upoważnienie takie istniało w dacie wydania tej decyzji. Tego rodzaju poglądy są ugruntowane w orzecznictwie i doktrynie ( vide wyrok NSA z dn.16.01.2014r. sygn.. akt II GSK 1618/12). W kontekście decyzji organu odwoławczego, tego rodzaju brak powinien być konwalidowany w przebiegu ponownego rozpatrzenia sprawy. Wreszcie zarzut błędnego uznania przez SKO, że w decyzji organu I instancji nie określono zjazdu z posesji inwestora, jest niezasadny. W treści decyzji I instancji w pkt.1.5 ( warunki wynikające z przeprowadzonych uzgodnień i uzyskanych opinii) znajduje się jednoznaczne stwierdzenie, że zgodnie z art.29 ustawy o drogach publicznych, inwestycja wymaga uzyskania zezwolenia na lokalizację zjazdu, który inwestor winien wykonać własnym kosztem i staraniem, pod nadzorem technicznym Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] m. [...]. Reasumując, w ocenie Sądu, przedstawiona przez organ odwoławczy argumentacja stanowi o istnieniu racji decyzyjnych, przemawiających za załatwieniem sprawy w sposób prezentowany w zaskarżonym akcie, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 Kpa znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 Kpa. W świetle tych okoliczności, Sąd uznał, że skarga na decyzję odpowiadającą prawu, podlega oddaleniu, po myśli art. 151 Ppsa.