IV SA/Wa 981/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016 r. poz. 722, poz. 352), po rozpatrzeniu odwołania M. B., utrzymał w mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], orzekającej o wymeldowaniu M. B. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] utrzymuję w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w dniu 15 września 2016 r. na wniosek Ż. C. zostało wszczęte postępowanie w sprawie wymeldowania M. B. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., orzekł o wymeldowaniu M. B. spod ww. adresu, gdyż uznał, że został spełniony warunek konieczny do wymeldowania, bowiem wymieniony opuścił przedmiotowy lokal i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie M. B., stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska organu I instancji. Na podstawie akt sprawy ustalono, że we wniosku o wymeldowanie i w późniejszych wyjaśnieniach Ż. C. wskazała, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] nabyła od R. L. na podstawie umowy zamiany z dnia [...] marca 2016 r. i jest jego jedyną właścicielką (co potwierdza odpis zwykły księgi wieczystej z [...] kwietnia 2016 r.). Natomiast opróżniony z rzeczy lokal został jej wydany 25 marca 2016 r. Wnioskodawczyni wskazała że M. B. nie zamieszkuje pod ww. adresem, nigdy go nie widziała i nie wie, gdzie przebywa. R. L. działając jako pełnomocnik Ż. C., wskazał, że prawo własności do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] nabył w drodze licytacji komorniczej prowadzonej przez komornika pod sygn. akt [...] (kopia postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. - z potwierdzeniem prawomocności z dniem [...] lutego 2015 r. - sygn. akt [...] o przysądzeniu prawa własności ww. lokalu na jego rzecz w aktach sprawy). Po nabyciu prawa własności wielokrotnie próbował ustalić, czy ktoś w lokalu mieszka. Z informacji sąsiadów oraz spółdzielni mieszkaniowej (wobec braku zużycia opomiarowanych mediów w lokalu) wynikało, że nikt pod tym adresem nie zamieszkuje. Również pomimo częstych wizyt w lokalu, nikogo w nim nie zastał. W dniu 3 czerwca 2015 r. wysłał do M. B. i T. B. (zmarła [...] września 2016 r.) pismo z wnioskiem o polubowne wydanie lokalu, wyznaczając termin na 19 czerwca 2015 r. W tym dniu w lokalu stawił się M. B., który po interwencji policji wydal lokal i zobowiązał się go opuścić nie później niż do 24 czerwca 2015 r. W trakcie tego spotkania M. B. potwierdził, że nie zamieszkuje w miejscu zameldowania, w lokalu przebywa sporadycznie (jeden, dwa razy w roku) podczas swoich wizyt lekarskich w jednym ze stołecznych szpitali. W lokalu tym nie ma żadnych jego rzeczy, wszystko co jest mu potrzebne przywozi ze sobą i zabiera w momencie wyjazdu. Na stałe mieszka na drugim krańcu Polski. Z wyjaśnień M. B. wynikało, że w lokalu zamieszkuje jego była żona T. B.. Po przybyciu do omawianego lokalu w dniu 23 czerwca 2015 r. R. L. zastał w nim T. B., która oświadczyła, że były mąż wyjechał, zabierając swoje rzeczy. Złożyła też pisemne oświadczenie, że M. B. nie zamieszkuje pod tym adresem, co najmniej od 1 lipca 2014 r. R. L. poinformował organ I instancji, że od dnia 23 czerwca 2015 r., kiedy to wymienione zostały zamki w drzwiach do mieszkania, klucze znajdowały się jedynie w jego posiadaniu i tylko on władał nimi do czasu zbycia mieszkania. Wymieniony wyjaśnił ponadto, że M. B. nie zwracał się do sądu przywrócenie naruszonego posiadania lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], wniosek taki złożyła jedynie T. B.. Na skutek jego rozpatrzenia Sąd Rejonowy w [...] Wydział Cywilny postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., sygn. akt [...] udzielił zabezpieczenia roszczenia i nakazał przekazanie T. B. kluczy do przedmiotowego lokalu. Na skutek wniesionego przez R. L. zażalenia. Sąd Okręgowy [...] IV Wydział Cywilny - Odwoławczy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...] zmienił zaskarżone postanowienie i oddalił wniosek T. B. o udzielenie zabezpieczenia. Ponadto z zaświadczenia Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko- Własnościowej w [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], wynika, że R. L. nabył ten lokal w drodze licytacji komorniczej odbytej w dniu [...] listopada 2014 r. z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowo-Lokatorskiej w [...] z udziałem M. B. i T. B. w sprawie o sygn. akt [...] w przedmiocie egzekucji z nieruchomości. Treść tego zaświadczenia również potwierdza, że postanowienie Sądu Rejonowego w [...] I Wydział Cywilny z dnia [...] stycznia 2015 r., sygn. akt [...] w przedmiocie przysądzenia na rzecz nabywcy R. L. własności spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu stało się prawomocne z dniem [...] lutego 2015 r. Z akt sprawy wynika, że korespondencja do M. B. kierowana była na adres: ul. [...] i pod tym adresem była skutecznie podejmowana. W tej sytuacji organ I instancji wystąpił do Urzędu Miasta w [...] o przyjęcie od wymienionego wyjaśnień w sprawie jego wymeldowania z pobytu stałego w miejscu jego zamieszkania. Do protokołu sporządzonym w Urzędzie Miasta [...] w dniu [...] października 2016 r., M. B. odmówił składania wyjaśnień w tej sprawie, dołączył jedynie szereg pism kierowanych do różnych instytucji. W piśmie do Ż. C. z dnia 10 października 2016 r. M. B. wskazał, iż poprzedni właściciel – R. L. uniemożliwił mu korzystanie z lokalu i z rzeczy w nim się znajdujących, w związku z czym na wniosek Prokuratury Rejonowej w [...] pod sygn. akt [...] toczy się postępowanie karne oraz postępowanie w Sądzie Okręgowym [...] IV Wydział Cywilny, sygn. akt [...] w sprawie nieuprawnionej licytacji lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Z kolei w piśmie z dnia 25 października 2016 r., skierowanym do organu I instancji, M. B. sprecyzował, że wraz z T. B. został pozbawiony dostępu do mieszkania od końca lutego 2016 r. Organ odwoławczy podkreślił, iż z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w [...] 1 Wydział Cywilny, sygn. akt [...] wynika, że T. B. już w dniu 29 września 2015 r. złożyła przeciwko R. L. pozew o przywrócenie naruszonego prawa posiadania lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Komenda Powiatowa Policji w [...] w piśmie z 26 października 2016 r. wskazała, że postanowieniem z tej samej zostało umorzone dochodzenie w pkt I-III na zasadzie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. wobec braku znamion czyny zabronionego, a dotyczące zawiadomienia M. B. o przestępstwie przywłaszczenia w okresie od lipca 2015 r. do 6 maja 2016 r. w [...] mienia w postaci rzeczy osobistych i wyposażenia mieszkania znajdującego się przy ul. [...] m. [...] o nieustalonej wartości na szkodę M. B. i T. B., tj. o czyn z art. 284 § 1 ustawy kodeks karny (dalej: k.k.), zakłócenia miru domowego, tj. o czyn z art. 193 k.k. oraz zmuszania do określonego zachowania, tj. o czyn z art. 191 § 1 k.k. Sąd Okręgowy [...] IV Wydział Cywilny Odwoławczy w piśmie z dnia 2 listopada 2016 r. poinformował, że postępowanie w sprawie o sygn. akt [...] (sygn. Sądu Rejonowego w [...][...]) dotyczyło nadzoru Sądu nad egzekucją z nieruchomości, tj. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Wobec oddalenia przez Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego z [...] lipca 2016 r. w dniu [...] września 2016 r. uprawomocniło się postanowienie Sądu Rejonowego z [...] stycznia 2015 r. o przysądzenie własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] na rzecz licytanta. Z pisma z 4 października 2016 r. Komendy Powiatowej Policji w [...] wynika, że pomimo wielokrotnych kontroli w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] nikogo nie zastano. Podczas rozmowy telefonicznej M. B. wyjaśnił, że nie zamieszkuje pod ww. adresem, nie posiada kluczy do lokalu oraz nie ma tam jego rzeczy osobistych. Okoliczności te potwierdzili sąsiedzi. Pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. Komenda Powiatowa Policji w [...] poinformowała, że w okresie od 1 lutego 2015 r. do 12 grudnia 2016 r. pod ww. adresem było przeprowadzonych 7 interwencji policji. Sąd Rejonowy w [...] - I Wydział Cywilny w piśmie z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt [...], stwierdził, że do dnia 31 października 2016 r. nie została zarejestrowana żadna sprawa z wniosku M. B. o przywrócenie naruszonego posiadania poprzez wymianę zamków w drzwiach do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Natomiast Prokuratura Rejonowa w [...] pismem z dnia 19 listopada 2016 r. poinformowała, że w dniu 2 listopada 2016 r. M. B. złożył zawiadomienie dotyczące popełnienia na jego szkodę przestępstwa naruszenia miru domowego, nękania go i utrudniania korzystania z zajmowanego lokalu mieszkalnego przy ul. [...] m. [...] w [...], tj. czyn z art. 193 k.k., art. 190a § 1 k.k., art. 191 § 1a k.k. Postępowanie nie zostało zakończone. Ponadto z pisma Sądu Apelacyjnego w [...] IV Wydział Wizytacji z dnia [...] listopada 2016 r. skierowanego do Komendy Powiatowej Policji w [...] wynika, że do Sądu tego nie wpłynęło żadne pismo, którego nadawcą byłby M. B.. Nazwisko to nie zostało zarejestrowane w skorowidzach alfabetycznych zarówno I i VI Wydziału Cywilnego jak i IV Wydziału Wizytacji Sądu Apelacyjnego w [...]. Z pisma 21 listopada 2016 r. A. Ł. (córki M. B. i T. B.) wynika, że nie utrzymuje kontaktów z ojcem i nie jest w stanie określić, od kiedy nie przebywa on w miejscu zameldowania na pobyt stały. Ze względu na zły stan zdrowia T. B. do marca 2016 r. raz w tygodniu odwiedzała matkę pod ww. adresem i w tym czasie nie przypomina sobie, aby spotkała się z ojcem w tym mieszkaniu, wie jednak, że w nim bywał, widziała tam również jego rzeczy i kosmetyki. Po tym, jak w marcu 2016 r. nowy właściciel zmienił zamki w drzwiach, ojciec próbował dostać się do mieszkania. E. G. - druga córka M. B. i T. B. złożyła pisemne wyjaśnienia, z których wynika, że ostatni raz w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] była pod koniec 2014 r. Do tego czasu w mieszkaniu bywała sporadycznie i widywała w nim obydwoje rodziców. Z rozmów z T. B. po 2014 r. posiada wiedzę, że ojciec bywał ww. lokalu, znajdowały się tam jego rzeczy, zajmował największy pokój. Wezwana na przesłuchanie B. P. w pisemnym oświadczeniu z dnia 8 listopada 2016 r. wskazała, że nie zna M. B.. W dniu 25 listopada 2016 r., mieszkająca od 2010 r. w budynku przy ul. [...] w [...] naprzeciwko lokalu nr [...], M. P. zeznała, że od chwili jej zamieszkania pod ww. adresem M. B. widziała około 2 razy (ostatni raz pod blokiem, kiedy zmarła żona wymienionego). Według świadka w lokalu tym nikt nie mieszka, nie widzi, aby ktoś wchodził lub wychodził do tego lokalu. M. J. zamieszkująca w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] zeznała, że zna M. B. i widuje go czasami przed blokiem. Po raz ostatni widziała go, gdy zmarła jego żona (wrzesień 2016 r.). Wymieniona nie bywa w lokalu [...] pod ww. adresem i nie wie, czy znajdują się w nim jakieś rzeczy M. B.. Ponadto świadek zeznała, że pewnego dnia przed budynkiem przy ul. [...] w [...] widziała wyniesione z lokalu nr [...], opróżnione z rzeczy meble. D. J. do protokołu w dniu 25 listopada 2016 r. zeznała, że według jej wiedzy M. B. nie mieszka w miejscu pobytu stałego od ponad roku, nie widziała go od około 1,5 roku. W czerwcu 2015 r. wszyscy sąsiedzi otrzymali pismo od nowego właściciela, że w lokalu ni-[...] przy ul. [...] w [...] będzie przeprowadzany remont. Dnia 25 listopada 2016 r. pod ww. adresem zostały przeprowadzone oględziny, w trakcie których ustalono, że mieszkanie składa się z przedpokoju i trzech pokoi, kuchni i łazienki. Ż. C. oświadczyła, że wszystko, co znajduje się w lokalu należy do niej, a M. B. przyznał, że nie są to jego rzeczy. Kuchnia została wyremontowana i zakupiona od poprzedniego właściciela. W szatkach nie stwierdzono żadnych produktów żywnościowych, brak talerzy, garnków i innych rzeczy potrzebnych do prowadzenia gospodarstwa domowego. Ż. C. oświadczyła, że przedmiotowy lokal kupiła bez żadnych mebli. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ gminy, podkreślając, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Przesłankami wymeldowania są więc tylko okoliczności faktyczne, a przy ich ustalaniu należy mieć na uwadze, że tak zameldowanie, jak i wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Jeżeli osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy. Wojewoda [...] stwierdził, iż M. B. nie mieszka w miejscu zameldowania i opuścił je trwale i dobrowolnie. Wskazują na to wyjaśnienia samego M. B., wnioskodawczyni – Ż. C. i jej pełnomocnika R. L. oraz załączone przez wymienionego kopie dokumentów złożone do akt sprawy, z których wynika, że już w 2014 r. korespondencja do niego była wysłana na adres w [...], jak również zeznania świadków, tj. M. P., M. J., D. J., pisemnych oświadczeń A. Ł. i E. G., informacje przekazane przez funkcjonariuszy policji oraz oględziny lokalu. Ponadto z ustaleń organu odwoławczego wynika, że M. B. w okresie od 24 października 2013 r. do 31 marca 2014 r. oraz od 9 czerwca 2014 r. do 9 czerwca 2015 r. zameldowany był na pobyt czasowy pod adresem: [...], a to oznacza, że już wtedy nie przebywał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Ponadto, co najmniej od czerwca 2015 r., nie posiada kluczy do tego lokalu, nie ma do niego dostępu i nie ma w nim zgromadzonych żadnych swoich rzeczy. To wszystko wskazuje na trwałe opuszczenie miejsca pobytu stałego, jak również na to, że obecnie jego centrum życiowe znajduje się w [...], przy ul. [...], gdzie mieszka, przyjmuje i nadaje korespondencję, odbiera rentę oraz, jak sam twierdzi, korzysta z rehabilitacji w pobliskim szpitalu. Ponadto w ocenie Wojewody [...] opuszczenie przez M. B. ww. lokalu miało charakter dobrowolny. Z akt sprawy wynika, że nie poczynił on żadnych kroków prawnych mających na celu doprowadzenie do stanu umożliwiającego mu swobodne korzystanie z mieszkania, gdyż nie skierował do sądu pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania. Taki wniosek we wrześniu 2015 r. w swoim imieniu złożyła jedynie T. B.. Wojewoda [...] stwierdził, że podnoszone przez M. B. kwestie w licznych pismach nie znajdują żadnego potwierdzenia w wydanych wyrokach karnych. Nie przedstawił bowiem żadnego wyroku skazującego R. L. za czyny niezgodne z prawem dotyczące jego osoby. Ponadto nie podjął działań w stosunku do Ż. C., aby uzyskać ponownie możliwość zamieszkania pod ww. adresem. Jedynie dnia 23 listopada 2016 r. skierował do wymienionej i R. L., jako pełnomocnika Ż. C., pismo o przekazanie mu kluczy. Organ odwoławczy podkreślił, iż w odwołaniu M. B. wyjaśnił, że w miejscu pobytu stałego koncentrował swoje życie, a jego nieobecność w lokalu była spowodowana pobytami w szpitalu, sanatorium, leczeniu poszpitalnym czy opieką rodziny i przyjaciół, jednakże powyższe twierdzenia nie zostały przez wymienionego w żaden sposób udokumentowane. Na prowadzone postępowanie w sprawie o jego wymeldowanie nie mają wpływu podnoszone w odwołaniu okoliczności dotyczące licytacji przedmiotowego lokalu, bowiem w tym postępowaniu organ badanie jedynie, czy osoba opuściła lokal trwale i dobrowolnie. Natomiast ww. okoliczności nie mają wpływu na stwierdzenie bezspornego faktu niezamieszkiwania z własnej woli i długotrwale przez wymienionego w miejscu pobytu stałego. Organ wskazał, iż bezspornym jest takt, że na mocy prawomocnego z dniem [...] lutego 2015 r. wyroku Sądu Rejonowego w [...] I Wydział Cywilny z dnia [...] stycznia 2015 r., sygn. akt [...] własność lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] została przysądzona na rzecz R. L.. W odwołaniu M. B. potwierdził, że 19 czerwca 2015 r. spotkał się z R. L. w omawianym lokalu przekazał mu klucze do tego mieszkania. Ponadto odwołujący stwierdził, że w dniu 4 kwietnia 2016 r. został wraz z byłą żoną wyrzucony na bruk. Podnoszone przez M. B. kwestie nie mają wpływu na wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie. Ewidencja ludności służy bowiem rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i uregulowanie to ma na celu podkreślenie wyłącznie rejestracyjnej funkcji ewidencji ludności, która nie rodzi prawa do mieszkania, a jedynie ustala istnienie i rodzaj pobytu pod danym adresem, to dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać pewne czynności służące rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne - zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją, a istniejącym stanem rzeczy. W konstatacji Wojewoda [...] stwierdził, iż z ustalonego stanu faktycznego bezsprzecznie wynika, że M. B. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], a to stanowi to podstawę do przyjęcia, że dalsze zameldowanie M. B. pod ww. adresem byłoby utrzymaniem fikcji meldunkowej, co z kolei byłoby sprzeczne z ustawą o ewidencji ludności. Rzeczywiście bowiem odwołujący zamieszkuje pod innym adresem. W skardze M. B. wskazał, że zaskarżona decyzja została oparta na błędnych i fałszywych informacjach, nigdy nie istniejących, o nie mających nigdzie potwierdzenia. Stwierdzenia przytaczane w tej decyzji są mocno naciągane, często mijają się z prawdą, w niektórych wątkach, jak wizji lokalnej świadomie przeprowadzonej wiedząc z góry jaka jest sytuacja, i że w tej chwili tam nie mieszka, gdyż nie ma wstępu a wszystko co tam zostało było zostało wyniesione , przywłaszczone. Dlatego uważa za zasadne swoje odwołanie i wnosi o rozstrzygnięcie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 657, dalej jako "ustawa"). W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Decyzja o wymeldowaniu, jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu ma charakter związany i zapada po zaistnieniu dwóch przesłanek: opuszczenie miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy takie jak: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Stanowisko to ukształtowane na tle poprzednio obowiązującego przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. 2006, Nr 139 poz. 993 ze zm.) zachowuje nadal w pełni aktualność i jest całkowicie akceptowane przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się jednolite stanowisko, że zarówno zameldowanie jak i wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 czerwca 2013 r., IV SA/Po 310/13; wyrok NSA z 10 lipca 2012 r., II OSK 824/11, dostępne w CBOSA). Zameldowanie nie służy zatem powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności do określonego lokalu lub innego tytułu prawnego, zaś wymeldowanie w żaden sposób tego prawa nie niweczy. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem faktycznego zamieszkania, a miejscem zameldowania. Innymi słowy, decyzja ma charakter ewidencyjny i służy aktualizacji oraz doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, podzielić należy stanowisko organu, że zgromadzony materiał dowody wyraźnie wskazuje, że opuszczenie przez skarżącego miejsca dotychczasowego zamieszkania było dobrowolne i trwałe rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Fakt trwałego opuszczenia spornego lokalu mieszkalnego przez skarżącego znajduje oparcie w wynika z wyjaśnień samego skarżącego i wnioskodawczyni, jak i zeznań świadków. Skarżący w dniu 19 czerwca 2015 r. oświadczył, że nie zamieszkuje w miejscu zameldowania, nie posiada w nim żadnych swoich rzeczy i opuści sporny lokal mieszkalny nie później niż do 24 czerwca 2015 r. Nadto z ustaleń organów wynika , że skarżący w [...] zameldowany był na pobyt czasowy w okresie od 24 października 2013 r. do 31 marca 2014 r. oraz od 9 marca 2014 r. do 9 czerwca 2015 r. Z dokumentacji akt sprawy również wynika, że korespondencja do skarżącego kierowana był na adres w [...]. Sam skarżący przyznał, że w lokalu tym przebywał sporadycznie ( jeden lub dwa w roku) podczas wizyt lekarskich, od czerwca 2015 roku nie posiada kluczy do lokalu. Słuszne jest również stanowisko organu, że opuszczenie spornego lokalu przez skarżącego miało charakter dobrowolny. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że na wynik sprawy w przedmiocie wymeldowania danej osoby z miejsca pobytu stałego nie mają wpływu przyczyny, z powodu których dana osoba nie przebywa w miejscu zameldowania. Wyjątkowo przyjmuje się, że negatywną przesłanką wymeldowania z pobytu stałego jest, w przypadku braku dobrowolności w opuszczeniu lokalu, skorzystanie z przysługujących stronie środków prawnych umożliwiających jej powrót do lokalu - np. wniesienie skutecznego powództwa o przywrócenie posiadania (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II OSK 2122/11; z 10 czerwca 2011 r., II OSK 1049/10; CBOSA). W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący nie podjął żadnych prawnych kroków, które by miały na celu przywrócenie mu utraconego posiadania spornego lokalu mieszkalnego. W szczególności nie wniósł w oparciu o art. 344 § 1 k.c. pozwu o przywrócenie posiadania, co mogłoby świadczyć o braku po jego stronie zamiaru trwałego i dobrowolnego opuszczenia przedmiotowego lokalu mieszkalnego. W orzecznictwie sądowo administracyjnym zgodnie uznaje się, że na wynik sprawy w przedmiocie wymeldowania danej osoby z miejsca pobytu stałego nie mają wpływu przyczyny, z powodu których dana osoba nie przebywa w miejscu zameldowania. Powyższe znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach wnioskodawczyni Ż. C., która oświadczyła, że sporny lokal został jej wydany w dniu 25 marca 2016 r., w którym nie było żadnych rzeczy i, że M. B. w nim nie zamieszkuje, nigdy go nie widziała i nie wie, gdzie przebywa. Świadek M. P. zeznała, że skarżącego widziała około 2 razy, jak również stwierdziła, że w lokalu tym nikt nie mieszka, nie widzi aby ktoś do lokalu wchodził i z niego wychodził. Świadek M. J. zeznała, że czasami widuje skarżącego, ostatni raz kiedy zmarła jego żona. Z kolei świadek D. J. do protokołu z 25 listopada 2016 r. zeznała, że według jej wiedzy skarżący nie mieszka w spornym lokalu od ponad roku, w czerwcu 2015 r. wszyscy sąsiedzi otrzymali pismo od nowego właściciela lokalu, że będzie przeprowadzany jego remont. W świetle powyższego nie znajdują potwierdzenia zarzuty skargi dotyczące niewykazania przez organy podstawowych przesłanek decydujących w oparciu o art. 35 ustawy o ewidencji ludności o wymeldowaniu. Z uwagi na fakt, że ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego tj., że ma organom dostarczać informacji o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela, nie zasługują na uwzględnienie podnoszone w skardze zarzuty. Ewidencja ludności służy ustalenia aktualnego faktycznego miejsca pobytu danej osoby i nie jest związana z tytułem prawnym jaki ewentualnie przysługuje danej osobie do spornego lokalu mieszkalnego. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przeprowadzone przez organy administracji publicznej postępowanie administracyjne odpowiada zasadom określonym w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a dokonana ocena materiału dowodowego odpowiada zasadom określonym w art. 80 § 1 k.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny, spójny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze fakt opuszczenia spornego lokalu mieszkalnego przez skarżącego ma on charakter trwały i dobrowolny, tym samym zostały spełnione przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności uzasadniające podjęcie decyzji o jego wymeldowaniu. Instytucja meldunku ma na celu ewidencję faktycznego miejsca pobytu danej osoby, nie jest związana z ewentualnym tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego, brak wymeldowania skarżącej stanowiłby utrzymanie pewnej fikcji nie mającej odzwierciedlenia w stanie faktycznym. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.