IV SAB/Wa 129/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Kaja Angerman, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi R. N. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. zobowiązuje Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia wniosku R. N. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu powyższego wniosku i że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa grzywnę w wysokości 500 (pięćset) zł; 4. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego R. N. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1956 roku Nr [...] oraz orzeczenia z dnia [...] czerwca 1955 nr [...] w części dotyczącej odkodowania. Postępowanie o stwierdzenie nieważności powyższych orzeczeń zostało wszczęte m.in wnioskiem skarżącego z dnia 22 listopada 2012 roku i w toku prowadzonego postępowania strony w dniu 6 sierpnia 2014 roku wystąpiły do Ministra z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 §1 kpa., w wyniku którego została wydana ww decyzja. W dniu w dniu 29 września 2014 r. skarżący R. N., J. N., E.K. oraz E. P.wystąpili do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej powyższą decyzją z dnia [...] września 2014 r. W związku z nie podejmowaniem odwołujący się wystąpili w dniu 14 grudnia 2015 roku do Ministra z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Do dnia wniesienia przedmiotowej skargi organ nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia. Pismem z dnia dnia 9 lutego 2016 r. skarżący R. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu wnosząc o: 1. zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wydania odpowiedniego aktu prawnego, w terminie wyznaczonym przez Sąd od daty doręczenia akt organowi; 2. zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, 3. zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi, jednocześnie wnosząc o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w punktach 1 - 4a. Uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku wskazać należy, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w art. 35 k.p.a. i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Z akt sprawy wynika, że na dzień wniesienia skargi do Sądu (data wpływu do Sądu – 9 lutego 2016 r.), jak i na dzień rozpoznania sprawy przed tut. Sądem, wniosek min. skarżącego wniesiony do organu w dniu 29 września 2014 roku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 roku, nie został załatwiony co oznacza, że organ pozostawał w bezczynności. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd dodatkowo miał na uwadze treść art. 149 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (§ 1 zd. 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2 cyt. przepisu). Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 11.12.2013 r., sygn. I SAB/Wa 525/13, WSA w Poznaniu z dnia 19.02.2014 r., sygn. IV SAB/Po 126/13, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, znaczenie będą miały okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. I SAB/Wa 415/13, dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że złożona skarga jest w pełni zasadna. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu organ administracyjny nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można przyjąć, że wskazany organ działał w sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki oraz że na bieżąco prowadził sprawę. Podkreślić należy, iż stanie na straży praworządności wymaga od organu prowadzenia postępowania w taki sposób, aby nie było wątpliwości, że organ podejmuje wszelkie niezbędne czynności zmierzające do załatwienia sprawy. Dotyczy to również spraw skomplikowanych i wymagających zgromadzenia dokumentów. Biorąc pod uwagę powyższe oraz z uwagi na zignorowanie wszelkich terminów załatwienia sprawy, zasadnym jest orzeczenie o rażącym naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności podstawowych zasad wynikających z art. 8 i art. 12, jak również art. 35 oraz art. 36 k.p.a. Nie może stanowić usprawiedliwienia podniesiona przez organ okoliczność, iż w niniejszej sprawie wniesiony wniosek nie został rozpatrzony z uwagi na zmiany organizacyjne w urzędzie polegające m.in. na powołaniu nowego organu, przy jednoczesnym zniesieniu dotychczasowego jak i trudna sytuacja kadrowa w Wydziale ds Rewindykacji Mienia. Organ winien tak organizować swoją pracę aby bez zbędnej zwłoki mógł podejmować rozstrzygnięcia. Analizując zgromadzony w aktach materiał dokumentacyjny Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim na uwadze mieć należy fakt, że wniosek skarżących o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem decyzji przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2013 r. wpłynął do organu w dniu 29 września 2014 r. Minister nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozpoznania przedmiotowego wniosku, pomimo wyznaczania kolejnych terminów zakończenia postępowania tj. na dzień 28 lutego 2015 r; na dzień 30 czerwca 2015 roku. Po ich bezskutecznym upływie skarżący wystąpili w dniu 14 grudnia 2015 roku do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, który nadal, do dnia wyrokowania nie podjął żadnych działań jak i nie poinformował skarżących o przewidywanym - ostatecznym terminie rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdza, że z uwagi, iż w niniejszej sprawie zaistniała bezczynność miała charakter rażący to w opisanym powyżej stanie rzeczy należało wymierzyć organowi grzywnę w określonej wyrokiem wysokości. Mając na uwadze treść przepisu art. 119 ust. 4 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia do Sądu przedmiotowej skargi, Sąd jej rozpoznanie skierował do trybu uproszczonego. Orzekając o kosztach postępowania Sąd miał na uwadze art. 200 p.p.s.a.