IV SAB/Wa 20/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Ministra – Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu. W dniu 8 grudnia 2016 r. Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku. W dniu 13 lipca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 27 lipca 2017 r. W dniu 16 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw oraz złożył (w tym samym piśmie) wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Wniosek uzasadnił tym, że uchybił terminowi do wniesienia sprzeciwu z powodu pobytu w szpitalu i przebywania (90 dni) na zwolnieniu lekarskim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 P.p.s.a. złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu oraz równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. W tym miejscu należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 295/14). W ocenie Sądu wniosek skarżącego spełnia tylko jedną z powyżej wymienionych przesłanek warunkujących przywrócenie uchybionego terminu. Mianowicie skarżący wraz z wnioskiem dopełnił czynności, dla których określony był przedmiotowy termin, czyli złożył sprzeciw. Nie uprawdopodobnił natomiast braku swojej winy i nie złożył wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku skarżący oświadczył, że z powodu pobytu w szpitalu nie dochował terminu wniesienia sprzeciwu od postanowienia odmawiającego przyznanie prawa pomocy. Na dowód swoich twierdzeń przedstawił zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że w dniach od 24 - 27 lipca 2017 r. skarżący przebywał w szpitalu. Wskazał również, że przebywał 90 dni na zwolnieniu lekarskim. Zdaniem Sądu, nie sposób zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że pobyt w szpitalu uniemożliwił mu dochowanie terminu do złożenia sprzeciwu od postanowienia. Zauważyć należy, że skarżący, jak wynika z załączonego zaświadczenia lekarskiego przebywał w szpitalu w dniach od 24 lipca - 27 lipca 2017 r. Ponadto, wskazać trzeba, że postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy zostało skarżącemu doręczone w dniu 27 lipca 2017 r., tj. w dniu kiedy wyszedł on ze szpitala. Co prawda skarżący wskazał, że przebywał na przysługującym mu zwolnieniu poszpitalnym, jednak nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego ten fakt. Powyższe potwierdza, że skarżący nie dochował szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd wyraża pogląd, że choroba może mieć wpływ na dochowanie terminu do dokonanie czynności procesowej. Jednakże jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, choroba nie stanowi samodzielnej przesłanki przywrócenia terminu. Musi ona bowiem stanowić przeszkodę w podjęciu czynności procesowej, której przy dołożeniu należytej staranności nie dało się usunąć (por. postanowienia NSA: z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 643/11 i z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 858/11). Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia na niemożność działania. Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, którego istnienie udokumentowano, może stanowić uprawdopodobnienie, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z 30 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 925/08). Natomiast kryterium braku winy, jako przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r. sygn. akt V SA 793/02, Mon. Praw. 2002/23/1059). W świetle zatem przedstawionych okoliczności uznać należało, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia skargi. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, że za uchybienie terminu nie ponosi winy i nie było możliwym złożenie sprzeciwu w wymaganym terminie. Sąd, mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.