IV SAB/Wa 217/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Groński (spr.) Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Z.O. na bezczynność Starosty W. w przedmiocie rozpoznania uwag do negatywnego wyniku weryfikacji prac geodezyjnych 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Starosty W. do rozpoznania uwag skarżącego do negatywnego wyniku weryfikacji prac geodezyjnych, 2. stwierdza, że bezczynność Starosty W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. w pozostałej części oddala skargę, 4. zasądza od Starosty W. na rzecz skarżącego Z.O. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z.O. pismem z dnia 27 marca 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Starosty Powiatu W. w rozpoznaniu jego uwag do protokołu zawierającego zastrzeżenia do złożonego operatu technicznego. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 30 października 2014 r. zgodnie z art. 12 ust. 1 oraz art. 12 a ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r . – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), złożył pisemne zawiadomienie do Starosty o zakończeniu prac geodezyjnych oznaczonych nr [...] i przekazał organowi operat techniczny. Starosta stwierdził, że przedstawione materiały geodezyjne naruszają przepisy § 6 ust. 1, § 71 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 263, poz. 1572), § 37, § 38 i § 39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) i w dniu 9 grudnia 2014 r. zwrócił skarżącemu - wykonawcy prac geodezyjnych te materiały wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości (art. 12 b ust. 6 powołanej ustawy). Z.O. na podstawie art. 12b ust. 7 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przedstawił swoje stanowisko w sprawie stwierdzonych nieprawidłowości. Starosta po przeprowadzeniu w dniu 12 stycznia 2015 r. powtórnej weryfikacji złożonych dokumentów w zakresie stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości zwrócił ponownie skarżącemu przekazane dokumenty oraz przesłał protokół stwierdzonych uchybień. Z.O. w dniu 23 stycznia 2015 r. złożył zażalenie do organu wyższego stopnia ([...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego) na niezałatwienie przez Starostę W. sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.). Następnie, pismem z dnia 27 marca 2015 r. skarżący złożył niniejszą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił organowi rażące przekroczenie terminu załatwienia sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] uznał zażalenie skarżącego za uzasadnione i wyznaczył organowi I instancji termin dodatkowy termin na załatwienie sprawy. Organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku nieuwzględnienia stanowiska wykonawcy prac geodezyjnych odnośnie negatywnego wyniku weryfikacji jego prac, Starosta W. powinien, zgodnie z art. 12 b ust. 8 powołanej ustawy, odmówić włączenia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wyników pracy geodezyjnej. Starosta W. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 12b ust. 8 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne odmówił włączenia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wyników pracy geodezyjnej zarejestrowanej pod numerem zgłoszenia [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tej decyzji, decyzją z [...] września 2015 r. nr [...] uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Starosta W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako ppsa, Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa (§ 2). Trzeba przypomnieć, że skarżący domagał się przyjęcia operatu technicznego pracy geodezyjnej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na podstawie art. 12 b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Starosta negatywnie ocenił ten operat i na podstawie art. 12 ust. 6 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zwrócił skarżącemu – wykonawcy prac geodezyjnych - przekazane przez niego zbiory danych wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości. Z.O. w terminie określonym w art. 12 b ust. 7 powołanej ustawy, ustosunkował się na piśmie do tego negatywnego wyniku weryfikacji złożonych prac geodezyjnych i następnie w dniu 23 stycznia 2015 r. złożył zażalenie na bezczynność Starosty. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie Starosta W. nie wywiązał się z ustawowego obowiązku wynikającego z art. 12 b ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i nie rozpoznał uwag skarżącego do negatywnego wyniku weryfikacji jego pracy geodezyjnej. Niemniej jednak Starosta W., po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność (30 marca 2015 r.) i po wydaniu przez organ odwoławczy postanowienia w trybie art. 37 kpa ([...] kwietnia 2015 r.), w dniu [...] maja 2015 r. wydał decyzję o odmowie włączenia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wyników spornych prac geodezyjnych. W tej sytuacji należy przyjąć, że nie ma podstaw prawnych do zobowiązania organu do załatwienia sprawy i wydania decyzji. Celem skargi na bezczynność organu jest bowiem doprowadzenie do wydania przez Sąd orzeczenia zobowiązującego organ do działania zmierzającego do zakończenia postępowania administracyjnego. Z tego wynika, że miarodajny dla wydania przez Sąd orzeczenia w sprawie bezczynności organu jest stan faktyczny istniejący w chwili orzekania. Inaczej mówiąc, jeżeli po wniesieniu skargi na bezczynność, a przed wydaniem przez Sąd wyroku w tej sprawie, organ podejmie określone działanie (np. wyda postanowienie załatwiające sprawę), to Sąd jest zobowiązany umorzyć postępowanie w części obejmującej zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa. Niedopuszczalne jest bowiem zobowiązywanie organu do dokonania czynności, która została już dokonana. (np. postanowienia NSA z dnia 16 marca 2000r., sygn. akt I SAB 201/99, z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12, z dnia 18 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1953/12, z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2443/12, wszystkie dostępne na stronie: http://www.nsa.gov.pl/orzecznictwo). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że wydanie przez organ decyzji (lub podjęcie wymaganej czynności) w toku postępowania sądowego (po wniesieniu skargi), nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Użycie w zdaniu drugim art. 149 §1 ppsa. zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 872/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Ke 18/14, LEX nr 1479550, wyrok Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2014 r., syn. akt IV SAB/Po 47/14, wszystkie orzeczenia dostępne na stronie: http://www.nsa.gov.pl/orzecznictwo). Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Starosta przekroczył terminy rozpoznania sprawy określone w art. 35 § 3 kpa (decyzję o odmowie włączenia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wyników pracy geodezyjnej wydał po upływie pięciu miesięcy od dnia "pierwszego" zwrotu operatu technicznego), niemniej jednak dochował dodatkowego terminu wyznaczonego w postanowieniu organu odwoławczego z [...] kwietnia 2015 r i w chwili orzekania nie pozostawał w bezczynności. Z tego samego powodu Sąd odstąpił od wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 1 i 2 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.