IV SAB/Wa 246/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Wojewody [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wa 246/18 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: 1. na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) uchylić pkt 3 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wa 246/18; 2. oddalić wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 18 kwietnia 2018 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla S. K. Z kolei pismem z 6 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej cofnął przedmiotową skargę z uwagi na załatwienie przez organ przedmiotowego wniosku i wydanie w dniu 24 kwietnia 2018 r. ww. zezwolenia na pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 czerwca 2018 r. umorzył postępowanie sądowe (pkt 1 sentencji postanowienia), zwrócił ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego (pkt 2) oraz zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3). Wojewoda [...] wniósł w terminie zażalenie na powyższe postanowienie w zakresie pkt. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W przypadku, gdy – jak stanowi art. 195 § 2 p.p.s.a. – zażalenie jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten, eliminując mnożenie instancji sądowych, służy racjonalizacji postępowania i realizacji nakazu rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki stosownie do art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest, że to na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Według tej zasady, każdą stronę obciążają poniesione przez nią koszty postępowania związane z jej udziałem w postępowaniu bez prawa domagania się zwrotu tych kosztów od innej strony. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami zostały ściśle unormowane w art. 200, 201, 203 i 204 p.p.s.a., sądowe i nie można ich interpretować rozszerzająco (por. np. uchwała składu 7 sędziów NSA z Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami zostały ściśle unormowane w art. 200, 201, 203 i 204 p.p.s.a., sądowe i nie można ich interpretować rozszerzająco (por. np. uzasadnienia uchwały składu 7 sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2014 r., II FSK 2905/13, CBOSA). Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Przepisem szczególnym, wprowadzającym wyjątek od zasady określonej w art. 199 p.p.s.a., jest m. in. art. 201 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nie ma podstaw do zastosowania art. 201 § 1 p.p.s.a. Skarżący cofnął skargę, zatem podstawę umorzenia postępowania w niniejszej sprawie stanowił art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a nie samokontrola organu administracji (art. 54 § 3 p.p.s.a.). Należy wskazać, że cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, bowiem w niniejszej sprawie Sąd uznał to oświadczenie za dopuszczalne (niezmierzające do obejścia prawa) i skuteczne. W tej sytuacji nie można uznać, że umorzenie postępowania na skutek złożenia oświadczenia o cofnięciu skargi było równoznaczne z umorzeniem postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Są to bowiem dwie odrębne postawy umorzenia postępowania. Przy umorzeniu postępowania na skutek cofnięcia skargi, niezależnie od przyczyny, która legła u podstaw takiej decyzji strony skarżącej, przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują zwrotu kosztów postępowania, a jedynie zwrot wpisu od pisma cofniętego, o czym stanowi art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (por. np. postanowienia NSA z: 15 grudnia 2017 r., II FZ 689/17; o lutego 2017 r., II OZ 96/17 oraz 19 listopada 2014 r., I OZ 1028/14; oraz wydane w sprawach ze skarg skarżącej postanowienia WSA w Warszawie z: 2 sierpnia 2018 r., IV SAB/Wa 304/18; 16 lipca 2018 r., IV SAB/Wa 253/18; 27 czerwca 2018 r., IV SAB/Wa 232/18 – CBOSA). Reasumując, sytuacja, taka jak zaistniała w niniejszej sprawie, tj. cofniecie skargi na bezczynność wobec wydania przez organ decyzji, nie jest objęta wyjątkami od zasady określonej w art. 199 p.p.s.a. Zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą wykładni exceptiones non sunt extendendae, wyjątki od zasady nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.