IV SAB/Wa 380/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania oddala skargę. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. T. K., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na bezczynność Prezydenta [...] W., w sprawie rozpatrzenia wniosku T. K. z dnia [...] października 2014 r. o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta [...] W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. o przyznaniu odszkodowania za działki, zajęte pod drogę publiczną. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie oraz o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz o wymierzenie organowi grzywny lub przyznanie na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, że przed Prezydentem [...] W. toczy się postępowanie w sprawie wniosku T. K. z dnia [...] października 2014 r. o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] o przyznaniu odszkodowania za działki zajęte pod drogę publiczną (ul. G.). Pełnomocnik podniósł, iż przez szereg lat organ nie podejmował jakichkolwiek działań zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnił, że pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. do akt sprawy złożono postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłej uczestniczce postępowania J. L.-S.. Następnie, w dniu [...] czerwca 2018 r. zostało złożone ponaglenie, w związku z niezałatwieniem przez organ sprawy w terminie, a tym samym wyczerpano tryb wniesienia skargi. Pełnomocnik skarżącej zarzucił, że Prezydent [...] W. wbrew obowiązkom wynikającym z art. 12 k.p.a., art. 35 § 1 k.p.a., art. 35 § 2 k.p.a. i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., nie rozpoznał sprawy w przepisanym terminie, nie zawiadomił też strony o niezałatwieniu sprawy z podaniem przyczyny zwłoki oraz nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Podkreślił, iż od dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania minęły prawie cztery lata. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, organ posiada wszelkie dowody niezbędne do wydania decyzji oraz do merytorycznego zakończenia sprawy zgodnie z wnioskiem z dnia [...] października 2014 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] W. poinformował o przebiegu postępowania oraz stwierdził, że skarga na bezczynność nie jest uzasadniona. Organ podał, że w dniu [...] sierpnia 2003 r. oraz w dniu [...] lutego 2004 r. J. L.-S. i T. K. wystąpiły o ustalenie wysokości i wypłatę odszkodowania za grunt przejęty pod drogę publiczną, położony w W. W. G., fragment działki [...]. Jak wynika z pisma Biura Geodezji K. z dnia [...] września 2003 r., działka nr [...] o powierzchni [...]m2 z obrębu [...] to obecnie dz. ew. [...] z obrębu [...], o powierzchni [...]m2. Pismem z dnia [...] sierpnia 2003 r. T. K. wystąpiła również o zwrot terenu zajętego pod drogi oznaczone numerami [...] i [...], z obrębu [...] wskazując, iż jest współwłaścicielką z J. L.-S.. Dodatkowo, pismem z dnia [...] lutego 2004 r. zmodyfikowała swój wniosek z dnia [...] sierpnia 2003 r. w ten sposób, że wniosła także o ustalenie i wypłacenie odszkodowania za zajęte pod drogę publiczną (ul. T.) działki, stanowiące jej własność nr [...], [...], [...] (poprzednio [...] i [...]). Mając na uwadze, że dz. ew. [...] stanowi współwłasność z J. L.-S., złożyła wniosek współwłaścicielki w przedmiocie ustalenia i wypłacenia odszkodowania za zajętą pod drogę publiczną wspomnianą działkę nr [...]. Prezydent [...] W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] ustalił odszkodowanie za nieruchomość, stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...]m2, zajętą pod drogę publiczną (gminną) - ul. G., stanowiącą obecnie własność [...] W.. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż rozpatrzono tylko część wniosku T. K. i J. L.-S. z dnia [...] sierpnia 2003 r., sprecyzowanego pismem z dnia [...] lutego 2004 r., dlatego odnośnie wniosku T. K. z dnia [...] sierpnia 2003 r., tj. o zwrot terenu zajętego pod drogi oznaczonego nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz o ustalenie i wypłacenie odszkodowania za dz. ew. [...], [...], [...] ([...], [...]) zostanie wydana odrębna decyzja. Adresatami decyzji była T. K. i J. L.-S.. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] stała się ostateczna w dniu [...] sierpnia 2008 r. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Wojewoda M. stwierdził nabycie przez Gminę W. – W. z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności gruntu zajętego pod część ul. G. w W., oznaczonego jako działka nr [...] o powierzchni [...]m2 w obrębie ewidencyjnym [...]. W dniu [...] października 2014 r. T. K., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] oraz stwierdzenie, że decyzja, będąca przedmiotem postępowania, została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Pełnomocnik T. K. pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. (data wpływu do Urzędu [...] W.) poinformował, że przed Sądem Rejonowym w P. toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po J. L.-S. przez S. O.. Następnie, Prezydent [...] W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] wznowił w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta [...] W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość stanowiącą dz. ew. [...] z obrębu [...] o powierzchni [...]m2, zajętą pod drogę publiczną (gminną) - ul. G.. Organ wskazał ponadto, że w dniu [...] czerwca 2018 r. do Urzędu [...] W. wpłynęło niepodpisane pismo pełnomocnika skarżącej, którym wystąpił w trybie art. 37 § 1 i 2 k.p.a. z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie i wniósł o zobowiązanie organu rozpatrującego sprawę do jej załatwienia w wyznaczonym terminie. Organ pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. wezwał pełnomocnika zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia podpisu pod ponagleniem w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Pismo to zostało wysłane na poprzedni adres pełnomocnika. W związku z powyższym, organ pismem z dnia [...] lipca 2018 r. ponownie wezwał pełnomocnika zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia podpisu pod ponagleniem, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. W dniu [...] lipca 2018 r. Prezydent [...] W. postanowieniem nr [...] z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie wznowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], orzekającą o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość stanowiącą dz. ew. [...] z obrębu [...] o powierzchni [...]m2, zajętą pod drogę publiczną (gminną) - ul. G.. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. Prezydent [...] W. poinformował Sąd, że brak formalny ponaglenia z dnia [...] czerwca 2018 r. został uzupełniony przez pełnomocnika skarżącej. Jednocześnie organ wskazał, że prawomocnym postanowieniem sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Cywilny stwierdził, że spadek po J. H. L.-S., córce S. i Z., zmarłej dnia [...] lutego 2015 r. w P., na podstawie testamentu notarialnego z dnia [...] grudnia 2008 r., otwartego i ogłoszonego w Sądzie Rejonowym w P. w dniu [...] listopada 2017 r., nabył w całości syn W. L., używający obecnie imienia i nazwiska A. L.. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. wezwano A. L., zamieszkałego w A., zgodnie z art. 40 § 5 k.p.a. o wskazanie, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania pisma, pełnomocnika do doręczeń na terenie Rzeczypospolitej Polskiej pod rygorem pozostawienia pism w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Organ wyjaśnił, że nie uzyskał informacji o adresie do korespondencji na terenie kraju, ani czy ww. wezwanie zostało odebrane. Dodał, że dopiero po uzyskaniu odpowiedzi lub otrzymaniu potwierdzenia odbioru pisma z dnia [...] sierpnia 2018 r., będzie mógł podjąć zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4. Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa ze skargi na bezczynność może podlegać rozpoznaniu przez Sąd w trybie uproszczonym. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi art. 120 cytowanej ustawy. Z kolei w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wydając rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe postępowanie organu, Sąd uwzględnia stan prawny, istniejący w dniu orzekania. W treści art. 149 p.p.s.a. ustawodawca wskazał dwa, niezależne od siebie zagadnienia procesowe, tj. bezczynność organu administracji oraz przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego. Trzeba wskazać, że pojęcia "bezczynność", a także "przewlekłość" zostały zdefiniowane ustawowo w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Zgodnie z powyższą regulacją, wprowadzoną na mocy nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), przez bezczynność organu administracji należy rozumieć sytuację, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), natomiast przewlekłość postępowania ma miejsce wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Pojęcie bezczynności należy zatem ograniczyć przede wszystkim do niewydania w terminie decyzji administracyjnej, natomiast przez pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny przy wykonywaniu czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12, wyrok NSA z 26 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 2704/13 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, określana dalej jako CBOSA). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2114/13, CBOSA). Bezczynność organu ma miejsce, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia, z jakich powodów akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana okolicznościami zawinionymi przez organ. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz jego działania bądź zaniechania w toku rozpoznania sprawy, będą miały natomiast znaczenie przy ocenie, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. W obowiązującym stanie prawnym, przepis art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. zawiera bowiem normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność (przewlekłość) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa, powinno być zatem interpretowane ściśle. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek pozostawania w bezczynności będzie naruszeniem rażącym. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA). Przede wszystkim zauważyć trzeba, że przepis art. 35 § 1 k.p.a. nakazuje załatwianie spraw bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów załatwienia spraw nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to także zwłoki z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Należy również zwrócić uwagę na zasadę ogólną szybkości postępowania, wyrażoną w art. 12 k.p.a., której realizacja zagwarantowana jest ww. przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z powyższej zasady wypływa dla organów administracji publicznej obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby nie można zarzucić im zbędnej zwłoki bądź opieszałości w podejmowanych czynnościach postępowania. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, zarzut bezczynności organu jest niezasadny. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność organu administracji w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] października 2014 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość stanowiącą dz. ew. nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, zajętą pod drogę publiczną (gminną) – ul. G.. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu administracji w dniu [...] października 2014 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r., w związku z informacją, że J. L.-S. zmarła w dniu [...] lutego 2015 r., pozostawiając syna A. L. zamieszkałego w A., organ zwrócił się do A. L. o nadesłanie dokumentu potwierdzającego nabycie praw do spadku po J. L.-S., tj. postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego przez notariusza. Ponadto, zwrócił się o wskazanie pełnomocnika do doręczeń zamieszkałego w kraju. Następnie, w związku z pismem A. L. z dnia [...] lutego 2016 r., pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. organ zwrócił się do pełnomocnika T. K. o przesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii oświadczenia A. L. z dnia [...] sierpnia 2015 r. o odrzuceniu spadku po matce J. H. L.-S.. Przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. pełnomocnik wnioskodawczyni nadesłał poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię oświadczenia A. L. o odrzuceniu spadku po J. L.-S.. Ponadto poinformował, że przed Sądem Rejonowym w P. toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po J. L.-S. przez S. O., zarejestrowana pod sygn. akt [...]. Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. Prezydent [...] W. wezwał pełnomocnika wnioskodawczyni do przedłożenia dokumentu potwierdzającego nabycie praw do spadku po J. L.-S. oraz postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 149 § 1 i § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku T. K. z dnia [...] października 2014 r., wznowił w rybie art. 145 § 1 pkt 5 postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta [...] W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewid. nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, zajętą pod drogę publiczną (gminną) – ul. G.. Następnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Prezydent [...] W., działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta [...] W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość. W uzasadnieniu organ wskazał, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy jest uzależnione od przedłożenia przez strony postępowania dokumentu stwierdzającego nabycie praw do spadku po J. L.-S.. Mając na uwadze powyższe rozważania, wskazać przede wszystkim należy, że stosownie do art. 103 k.p.a., zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Również art. 35 § 5 k.p.a. stanowi, że do terminów określonych w tym przepisie nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. A zatem, powołane przepisy art. 103 k.p.a. oraz art. 35 § 5 k.p.a. wprost regulują, że do terminu załatwienia sprawy nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2018 r. sygn. akt II OSK 634/2018, LEX nr 2559676). Stwierdzić zatem należy, że okres zawieszenia postępowania, uzasadnionego okolicznościami stwarzającymi pozytywne przestanki do zawieszenia, nie jest stanem bezczynności. Ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności lub przewlekłości w załatwieniu sprawy. Nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności organu administracji, dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Zawieszenie postępowania administracyjnego pociąga za sobą wstrzymanie biegu terminów procesowych regulujących przebieg postępowania administracyjnego, do których należy zaliczyć terminy dokonania czynności przez organy administracji oraz strony postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1222/15, LEX nr 1988002). Reasumując, niezależnie od czasu trwania zwłoki w załatwieniu sprawy, wydanie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania z istniejącymi podstawami ku temu, oznacza, że bezczynność organu ustaje. Okres zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bowiem bieg terminów przewidzianych w k.p.a., a tym samym, eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.