IV SAB/Wa 40/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 06 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. na bezczynność Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie niesprostowania tekstu jednolitego ustawy postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. S. skargę na bezczynność Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w nierozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. o sprostowanie tekstu jednolitego ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz U. z 2002 r. Nr 11, poz. 108). Wraz ze skargą zaniechano przedstawienia dokumentu, z którego wynikałby sposób reprezentacji strony, a zatem zaszła konieczność zweryfikowania prawidłowości wniesionej skargi. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia [...] lutego 2017 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała skarżącego do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie dokumentu, z którego wynika sposób reprezentacji strony skarżącej, tj. odpisu KRS. Wezwanie wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu [...] lutego 2017 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu [...] lutego 2017 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia skarżący nie wykonał zarządzenia Przewodniczącej Wydziału. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Materia reprezentacji osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.). Zgodnie z art. 28 § 1 tej ustawy, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl art. 29 powołanej ustawy wskazane podmioty mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Nieprzedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, którego nieuzupełnienie w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy. Z powyższej regulacji wynika zatem, że strona będąca osobą prawną, która wnosi skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest obowiązana dołączyć dokument, z którego będzie wynikało umocowanie do reprezentacji strony, ze względu na konieczność zweryfikowania przez Sąd czy skarga została podpisana przez uprawnione do tego osoby. Ustawodawca nie określił przy tym rodzaju dokumentu, którym należy wykazać umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony. Nie ulega jednak wątpliwości, że stosowne dokumenty, w tym w szczególności odpisy i informacje z Centralnej Informacji KRS, winny zawierać wpisy aktualne w chwili dokonywania tej czynności. Umocowanie do działania w imieniu strony musi bowiem istnieć w chwili dokonywania czynności wniesienia skargi. Tego rodzaju dokument, tj. odpis z KRS-u nie został jednakże przedłożony, co obliguje Sąd do odrzucenia skargi. W sytuacji bowiem, gdy składającym skargę jest osoba prawna, skardze nie można nadać prawidłowego biegu, jeżeli istnieją wątpliwości, czy skarga została podpisana przez umocowane do tego osoby. Brak wykazania właściwego umocowania przez niezłożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 w zw. z art. 28 § 1 powołanej ustawy), jest brakiem formalnym skargi, którego nieuzupełnienie w trybie art. 49 § 1 powołanej ustawy powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 omawianej ustawy. Wyjaśnić w tym miejscu jednocześnie należy, że Sąd nie ma obowiązku poszukiwać takich informacji we własnym zakresie i nie można również uznać, że są to fakty znane Sądowi z urzędu. Powyższego nie zmienia treść art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 687 z późn. zm.), zgodnie z którym pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3 [odpisy, wyciągi, zaświadczenia i informacje z Rejestru o mocy dokumentów urzędowych], jeżeli posiadają cechy umożliwiające ich weryfikację z danymi zawartymi w Rejestrze. W ocenie składu orzekającego art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS oznacza jedynie tyle, że strona postępowania – realizując postanowienia art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – może przedstawić samodzielnie pobrany wydruk komputerowy z Rejestru, zamiast załączać dokument wydany przez Centralną Informację lub jego kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem. Nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona z obowiązku wykazania swojego umocowania. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że brak jest podstaw do przyjęcia, że możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru czyni wezwanie do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym, co w konsekwencji powoduje niemożność odrzucenia skargi z powodu niewywiązania się z tego obowiązku. Nie można również uznać, że są to fakty znane Sądowi z urzędu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I FSK 650/13; z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2737/13; z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 654/14; z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2007/14 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie brak formalny skargi w postaci złożenia odpisu z KRS-u nie został uzupełniony, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.