IV SAB/Wa 80/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S., A. S. i J. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 22 lutego 2012 r. M. S., A. S. i J. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej SKO) w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2012 r. Sąd wezwał skarżących do wskazania w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia, czy przed wniesieniem skargi zostało wniesione do SKO wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na zarządzenie zostały przesłane dokumenty: pismo z dnia 30 czerwca 2011 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego i Burmistrza Gminy B., pismo z dnia 31 października 2011 r. do Burmistrza Gminy B., pismo do Przewodniczącego Rady Miejskiej w B. z dnia 20 lutego 2012 r., informacja przekazana 12 kwietnia 2012 r. przedstawicielowi komisji Rady Gminy z wizji terenowej w której uczestniczyli M. S., A. S. i J. S., odwołanie do SKO w W. z dnia 23 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 270, dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc wyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec braku w aktach sprawy dokumentów potwierdzających złożenie takiego zażalenia zachodziła w rozpatrywanej sprawie konieczność wyjaśnienia, czy możliwe było nadanie skardze dalszego biegu, gdyż ewentualne niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym powoduje niedopuszczalność skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1401/08 i postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 2120/10). Z przesłanych przez skarżących dokumentów wynika, że żadne z nadesłanych pism nie jest wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest formalnym wymogiem wniesienia skargi. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa określane jest, jako środek prawny służący zakwestionowaniu przez legitymowany podmiot określonego działania organu administracji publicznej w celu doprowadzenia do jego uchylenia lub zmiany. Jego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ, który podjął kwestionowany akt i to tylko w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. skarga musi być poprzedzona wezwaniem na piśmie do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14-tu dni, od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu (wyrok NSA z 5 sierpnia 2010 r., I OSK 806/10, Lex nr 737511). Co więcej wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa jest wyrazem jednoznacznego niezadowolenia uprawnionego podmiotu z treści danego aktu i jednocześnie bezpośrednią zapowiedzią jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Uprawniony podmiot składając rzeczone wezwanie daje do zrozumienia organowi, aby sam podjął działania zmierzające do przywrócenia stanu zgodnego z prawem, bo w przypadku pozostawienia aktu w kształcie dotychczasowym, zostanie uruchomiony tryb sądowego wyeliminowania tegoż aktu z obrotu prawnego. W ten sposób jeszcze przed wszczęciem postępowania sądowego organ ma szansę ocenić zasadność żądania strony i ewentualnie podjąć własne działania zmierzające do "naprawienia" aktu niezgodnego z prawem (wyrok NSA z 10 lutego 2010 r., I FSK 1956/08, Lex nr 607607). W rozpatrywanej sprawie skarżący udzielili informacji, czy przed wniesieniem skargi do Sądu, wezwali SKO do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie organ wskazał, że skarżący nie wnieśli wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Na tej podstawie stwierdzić należy, że wniesienie skargi było niedopuszczalne ze względu na niewyczerpanie przez skarżących środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Z tych przyczyn uznać należy, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji.