IV SO/Wa 3/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wojewody [...] o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 2 ppsa Gminie C. za nieprzekazanie skargi postanawia: wymierzyć Gminie C. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych Pismem z dnia 23 stycznia 2018 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.a.), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o wymierzenie Gminie [...] grzywny w maksymalnej wysokości z tytułu nieprzekazania do sądu skargi na Uchwałę nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Rady Gminy [...] w przedmiocie "uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]". W uzasadnieniu wniosku Wojewoda wskazał, iż skarga została doręczona organowi 8 września 2017 r, a na dzień 18 stycznia 2018 r. nie została przekazana do sądu. W odpowiedzi Gmina [...] reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o oddalenie wniosku Wojewody [...]. W uzasadnieniu pełnomocnik wyjaśnił, iż opóźnienie nastąpiło z powodu nieporozumienia jakie zaszło między pełnomocnikiem, a Gminą w kwestii kto ma sporządzać odpowiedź na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Kara finansowa służy zapobieganiu dopuszczania się naruszeń prawa przez organ w przyszłości. Grzywna stanowi bowiem istotną dolegliwość, szczególnie w przypadkach, gdy organ notorycznie nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 4 listopada 2010r. w sprawie I OZ 836/10, z dnia 25 sierpnia 2011r. w sprawie I OZ 597/11; z dnia 23 września 2011r. w sprawie II OZ 790/11, CBOSA). Rolą grzywny jest jednocześnie ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania. Organ w ten sposób ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. Wskazać również należy, że sąd wymierzając organowi grzywnę bierze pod uwagę specyfikę i charakter danej sprawy. Sfomułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyte w § 1 powołanego przepisu wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu. W okolicznościach niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że skarga Wojewody [...] na Uchwałę nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Rady Gminy [...] w przedmiocie "uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]" została doręczona organowi 8 września 2017 r. Stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a organ winien w terminie trzydziestu dni przekazać tę skargę do sądu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę. Niewątpliwie organ nie zrealizował swego obowiązku w terminie trzydziestu dni. Co istotne, organ przekazał skargę do sądu dopiero po wpłynięciu wniosku o ukaranie go grzywną. Niewywiązanie się z obowiązku przekazania skargi do sądu uzasadnia wymierzenie Gminie [...] grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. Przyczyny powodujące nieprzekazanie skargi do sądu są nieistotne dla samego wymierzenia sankcji, choć mogą mieć wpływ na wysokość przedmiotowej grzywny. Jednocześnie należy wyjaśnić, iż ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 p.p.s.a., który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 lutego 2015r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w 2014r. (M.P. z 2015r. poz. 179) wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2014r. wyniosło 3783,46 zł. Odnosząc się do wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny i odnoszących się do przyczyn nieprzekazania skargi stwierdzić należy, że argumentacja jest chybiona. W ocenie sądu profesjonalny pełnomocnik, który reprezentuje Gminę ma obowiązek dopilnować wszystkich formalności związanych z przekazaniem skargi. Nie może powoływać się na nieporozumienie jakie zaszło między Nim a Mocodawcą w kwestii sporządzenia odpowiedzi, gdyż w stosunku do niego jako profesjonalisty stosuje się wyższe standarty staranności. Ponadto w przypadku faktycznego nieporozumienia opóźnienie mogło by wynieść góra miesiąc, a nie jak w tym przypadku 5 miesięcy (8 września 2017 r data złożenia skargi przez Wojewodę, a 7 luty 2018 r- data wpływu skargi z odpowiedzią na skargę do Sądu). Na marginesie sąd stwierdza, iż organ przekazał skargę dopiero po wniesieniu przez Wojewodę [...] wniosku o ukaranie organu grzywną. Określając wysokość grzywny należało uwzględnić, iż stan opóźnienia w realizacji obowiązku przekazania skargi, jak już wyżej wskazano, został usunięty dopiero po złożeniu wniosku o ukaranie grzywną. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać, że grzywna w kwocie 500 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku przekazania skargi i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona. Działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a w zw. art. 154 § 6 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia