V SA/Wa 1084/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. S.A. w S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinasowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie jej wykonania. We wniosku skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wskazała, w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji przed rozpoznaniem skargi skarżąca spółka zobowiązana będzie do uiszczenia wielomilionowej kwoty, dojdzie do znacznego zachwiania sytuacji finansowej spółki i zaburzenia jej dalszego, prawidłowego funkcjonowania. Podniosła, iż wdraża skompilowaną i innowacyjną na skalę światową przedsięwzięcia zmuszona jest cały czas inwestować, aby rozwijać przedmiotową działalność. Wskazała również, że wskutek między innymi niezbędnych inwestycji związanych z wdrożoną, innowacyjną technologią, spółka poniosła stratę netto w kwocie - 13.103.875,61 zł. (dane za IV kwartał 2017 r. dane z Raportu). Wskazała również, iż dokonała emisji obligacji, a środki pozyskane z tej emisji maja służyć zakończeniu procesu inwestycyjnego oraz na wykup wyemitowanych obligacji. Podkreśliła, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego względem spółki, w celu wyegzekwowania obowiązków orzeczonych zaskarżoną decyzją i decyzją PARP, i konieczność "wyjęcia" ze spółki istotnego składnika majątkowego, który służy do prowadzenia bieżącej działalności, może skutkować nic tylko utratą jej płynności finansowej (zwłaszcza w świetle wskazanych wyżej wyników finansowych zawartych w Raporcie) i spowodować zaprzestanie dalszych inwestycji w nowouruchomioną instalację. Podniosła, że w związku z wskazaną powyżej emisją obligacji, i powstałymi na jej podstawie zobowiązaniami, wszczęcie postępowania egzekucyjnego względem spółki może doprowadzić również do postawienia innych zobowiązań [...] S.A. w stan natychmiastowej wymagalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; zwane dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia jest uzasadnione. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody i niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 1799/11, LEX nr 965117). Zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, iż skarżąca spółka przedstawiła tylko jeden dokument dotyczący jej sytuacji finansowej jest to wyciąg z Raportu Kwartalnego za IV kwartał 2017 r.(k-77-82 akt sądowych, sześć stron z osiemnastu) sporządzony w związku z emisją obligacji. Dodatkowo przedstawiła wydruki ze jej strony internetowej dotyczący podwyższenie kapitału zakładowego poprzez emisję obligacji oraz dołączyła dwie strony dotyczące warunków emisji obligacji (dwie z dwunastu). Zdaniem Sądu przestawione dokumenty nie w pełni przedstawiają sytuację finansową spółki. Takimi dokumentami, jak wskazuje judykatura są w szczególności zeznania podatkowe, rachunki bankowe, dokumenty finansowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sąd podejmujący rozstrzygnięcie w tej kwestii musi mieć bowiem możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2016 r. o sygn. akt II GZ 1036/15). Zauważyć nadto należy, iż z regulacji art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że szkoda ta nie może być jakakolwiek, ale musi być znaczna. Tym samym aby uznać za prawdopodobne spełnienie omawianej przesłanki konieczne jest zestawienie kwoty zwrotu z możliwościami płatniczymi skarżącej spółki. W tym celu skarżącą spółka wina jasno i przejrzyście zobrazować swoją sytuację finansową, a także poprzeć twierdzenia odpowiednimi dokumentami. Również z dokumentów dołączonych do wniosku nie wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Wskazać bowiem należy, że z dokumentacji o której mowa wyżej wynika, że spółka poniosła stratę z działalności gospodarczej - 13.103.875,61 zł. (dane za IV kwartał 2017 r.), co nie oznacza automatycznie utraty płynności finansowej. Należy podkreślić, iż wykazywanie przy dużych obrotach równocześnie wysokich kosztów uzyskania przychodów, nie przesądza że spółka nie dysponuje środkami finansowymi. Strata mająca znaczenie dla rozliczeń podatkowych nie oznacza realnego braku środków finansowych. Należy również zauważyć, iż danych z ww. raportu wynika, że w latach poprzednich spółka generowała znaczy przychód. W rozpoznawanej sprawie z dokumentów przedstawionych przez skarżącą spółkę w żaden sposób nie wynika również, żeby sytuacja finansowa spółki była na tyle trudna, żeby konieczne było ogłoszenie upadłości. Spółka nadal funkcjonuje i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że utraciła płynność finansową. Samo gołosłowne twierdzenie, że wykonanie decyzji może doprowadzić do ogłoszenia upadłości spółki, nie jest wystarczające dla przyjęcia, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2015 r. sygn. akt II GZ 228/15 oraz z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II GZ 287/15, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na skarżącą spółkę tj. zwrot kwoty dofinasowania (mimo jej znacznej wysokości) nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Reasumując, w ocenie Sądu, skarżącą spółka nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.