V SA/Wa 1185/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia ... lutego 2016 r. nr ... w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W piśmie z 24 czerwca 2016 r. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że z analizy jego zeznania podatkowego za ubiegły rok wynika, że skarżący uzyskał dochód w wysokości .... zł, czyli średnio około ... zł miesięcznie, a jego żona jedynie ... zł w skali roku. Skarżący płaci podatek VAT-7 w wysokości od ... tysięcy złotych (w 2016 r. podatek ten wyniósł ponad ... tysięcy złotych). Miesięczna rata kredytu hipotecznego spłacanego przez Skarżącego i jego żonę wynosi ... zł. Skarżący płaci także czynsz za lokal w R. w wysokości ... zł, za lokal w ... zł, za lokal w Warszawie ... zł, za dzierżawę gruntu ... zł. Ubezpieczenie społeczne i zdrowotne wynosi w sumie ... zł, a opłata za prąd kształtuje się w przedziale ... zł. Skarżący opłaca pracowników swojej firmy, a opłata franczyzowa dla prowadzonej działalności gospodarczej wynosi ... zł. Do wniosku dołączono zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym za rok 2015 (PIT-36), informacje o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym za rok 2015 (PIT/B), informacja o odliczeniach od dochodu (przychodu) i od podatku za rok 2015 (PIT/O), deklaracje dla podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2015 roku do lutego 2016 roku (VAT-7), umowa o kredyt hipoteczny z dnia ... marca 2010 roku, wyciąg z rachunku bankowego za okres od 2 lutego 2016 do 30 kwietnia 2016 roku, przykładowe przelewy, umowa o kredyt hipoteczny z dnia ... kwietnia 2016 r. Zdaniem Skarżącego ocena skutków wykonania zaskarżonej decyzji musi odnosić się do przyszłości i z tej przyczyny ocena stanu teraźniejszego nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy. Skoro Skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (tak w postanowieniu NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13, LEX nr 1401299). Zdaniem Sądu nie jest przy tym wystarczające samo przekonanie Skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Dołączone do akt i wymienione powyżej dokumenty nie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Nieuprawnione jest wyciąganie wniosków w kwestii sytuacji majątkowo-finansowej jedynie na podstawie dochodu Skarżącego (... zł) i jego minimalizowanie względem kosztów działalności operacyjnej, tj. kosztów uzyskania przychodu (... zł), gdyż są to zupełnie różne znaczeniowo pojęcia, a te ostatnie mogą być porównywane jedynie z samym przychodem (wg zeznania o wysokości osiągniętego dochodu(poniesionej straty) w roku podatkowym, ... zł). W okolicznościach sprawy ważny jest jednak także fakt wypracowania tego – znacznego - zysku, co samo w sobie stanowi istotny argument przemawiający przeciwko uwzględnieniu wniosku. Sąd wskazuje, że w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria dochodu, lecz przychodu. Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie, amortyzacja majątku trwałego. Istotniejsze zatem jest to, że strona uzyskuje przychody z działalności gospodarczej (postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2012r., II FZ 280/12). W ocenie Sądu, jeśli Skarżący uzyskuje przychód (zwłaszcza w tak znacznej wysokości), to ma środki na funkcjonowanie, a więc również na pokrycie kosztów związanych z egzekucją administracyjną, zwłaszcza że powinien był liczyć się z możliwością wydania decyzji dla niego negatywnej od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego (19 marca 2015 r. - doręczenie postanowienia o wszczęciu – k. 51 akt administracyjnych, ręczna dolna numeracja). Ponadto, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Wskazać nadto należy, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Sąd podkreśla, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Ponadto, wbrew temu, co twierdzi Skarżący, dokonanie oceny stanu teraźniejszego jest niezbędne dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest bowiem jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (por. np. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 250/14, LEX nr 1447295). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.