V SA/Wa 1281/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Jadwiga Smołucha po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy M.K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia ... maja 2017 r. nr ... w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Gmina Miejska K. (dalej "Skarżąca") w skardze na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Ministra Rozwoju i Finansów zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że obecnie boryka się z dużymi trudnościami finansowymi. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, iż jest w trakcie realizacji obciążających pod względem finansowym inwestycji o dużym znaczeniu dla ogółu mieszkańców miasta. Inwestycje te pociągnęły za sobą konieczność zaciągnięcia przez Skarżącą kredytów i pożyczek w łącznej kwocie [...] zł. Ponadto wskazano, iż w 2017 roku (do 20 lipca 2017 r.) Gmina Miejska K. ma do spłaty kwotę [...] zł niesłusznie otrzymanej subwencji oświatowej w latach 2006-2010. Skarżąca podała również, iż w budżecie na 2017 rok zaplanowano łączną kwotę wydatków majątkowych w wysokości [...] zł, z czego ze środków własnych [...] zł, natomiast na pozostałą część w kwocie [...] zł złożone zostały wnioski na uzyskanie dofinansowania w formie dotacji ze środków zewnętrznych – w większości unijnych. Podkreślono, że Skarżąca nie posiada odpowiednich środków finansowych, które pozwoliłyby na uiszczenie na rzecz organu żądanych kwot. Wypłata środków finansowych zgromadzonych na posiadanym przez Skarżącą rachunku bankowym lub też ich zajęcie w ramach egzekucji administracyjnej wstrzymałoby regulowanie przez Skarżącą bieżących zobowiązań i należności, co również skutkowałoby obowiązkiem zapłaty odsetek za opóźnienie. Do wniosku załączono notatkę służbową z dnia 30 marca 2017 r. sporządzoną przez Zastępcę Skarbnika. Skarżąca wskazała ponadto, że wniosek złożony w niniejszej sprawie powinien być rozpatrywany łącznie z wnioskiem o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], od której Gmina Miejska K. również złożyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podniesione bowiem we wniosku twierdzenia nie zostały poparte żadnymi dokumentami finansowymi. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i jednocześnie znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W niniejszej sprawie Skarżąca takich dokumentów nie przedstawiła. Sąd nie miał zatem możliwości porównania obciążenia wynikającego z zaskarżonej decyzji z sytuacją finansową Skarżącej. Tym samym Sąd nie mógł rzetelnie ocenić, że wykonanie tej decyzji pociągnie za sobą skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Reasumując stwierdzić należy, iż skoro Skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżąca nie wykazała również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie Sąd wskazuje, iż wniosek w niniejszej sprawie nie mógł być rozpoznawany łącznie z wnioskiem złożonym w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] (o co wnosiła Skarżąca), zarejestrowanej w tut. Sądzie pod sygn.akt V SA/Wa 1282/17, ponieważ postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. skarga ta została odrzucona, z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem ustawowego terminu. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji