V SA/Wa 1304/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... marca 2016 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B. M. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Strona") wniosła skargę na decyzję z [...] marca 2016 r. nr [...] wydaną przez Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Strona uzasadniając swój wniosek podniosła, że utrzymuje dwójkę małoletnich dzieci, zgromadzony przez nią majątek nie wystarczy na pokrycie wymierzonej kary pieniężnej, a ewentualna egzekucja wierzytelności wyrządzi skutki nie do odwrócenia. W ocenie Strony za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również orzecznictwo sądów administracyjnych. Skarżąca powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1296/15 uchylający wyrok Sądu I instancji oraz wydane w postępowaniu administracyjnym decyzje wymierzające kary pieniężne za urządzanie gier bez zezwolenia. Do wniosku Strona załączyła zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2015 (PIT-37) oraz faktury dokumentujące wydatki na usługi telekomunikacyjne oraz usługi [...] i usługi [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Odnosząc powyższe rozważania do badanej sprawy zauważyć należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia orzecznictwo sądów dotyczące zagadnienia zasadności wymierzania kar pieniężnych. Podkreślenia wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Skarżąca, uzasadniając swój wniosek, podniosła, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, utrzymuje dwójkę małoletnich dzieci i nie zgromadziła majątku wystarczającego do zapłaty kary określonej w zaskarżonej decyzji. Na poparcie tych twierdzeń Strona przedstawiła zeznanie podatkowe za 2015 r. oraz faktury dokumentujące korzystanie z usług telekomunikacyjnych, telewizji oraz internetu. W ocenie Sądu przedstawione dokumenty nie dowodzą, że z wykonaniem zaskarżonej decyzji wiąże się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca nie wskazała ani rodzaju ewentualnej znacznej szkody ani nie określiła, jakie trudne do odwrócenia skutki mogą powstać w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Również przedstawione kserokopie dokumentów nie wskazują na wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji; w szczególności nie dowodzą tego przedstawione kserokopie faktur dokumentujących korzystanie z usług telekomunikacyjnych, telewizji oraz internetu. Z przedstawionego zeznania podatkowego za 2015 r. wynika, że Skarżąca posiadała w tym okresie dwa źródła przychodu: działalność wykonywana osobiście oraz należności ze stosunku: pracy, służbowego, spółdzielczego i z pracy nakładczej, a także zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy. Skarżąca wykazała dochód w kwocie 18.791,76 zł. Reasumując, stwierdzić należy, iż skoro Skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Skarżąca nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.