V SA/Wa 135/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Justyna Mazur, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2014r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia, że przedsięwzięcie (konkurs) jest grą losową - loterią audiotekstową w rozumieniu ustawy o grach hazardowych; oddala skargę Przedmiotem skargi [...] S.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. rozstrzygającą, że konkurs o nazwie "[...]" organizowany w dniach od 1 grudnia 2011 r. do dnia 30 marca 2012 r. przez [...] S.A. jest gra losową - loterią audioteksową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Pismem nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w [...], na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych, zwrócił się do Ministra Finansów o rozstrzygnięcie czy konkurs o nazwie "[...]", organizowany w dniach od 1 grudnia 2011 r. do 30 marca 2012 r. przez [...] S.A. z siedzibą w [...], jest grą losową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej w [...] poinformował, że otrzymał odwołanie [...] S.A. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z dnia [...].12.2012r., którą umorzono postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gry losowej - loterii audiotekstowej o nazwie "[...]" - bez wymaganego zezwolenia. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w [...] dla rozpatrzenia przedmiotowego odwołania istotne jest rozstrzygnięcie przez Ministra Finansów w oparciu o art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych czy konkurs o nazwie "[...]" jest grą losową w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Minister Finansów wszczął z urzędu postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia czy konkurs o nazwie "[...]", organizowany w dniach od 1 grudnia 2011 r. do dnia 30 marca 2012 r. przez [...] S.A. z siedzibą w [...], jest grą losową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Minister Finansów rozstrzygnął, że konkurs o nazwie "[...]" jest grą losową - loterią audioteksową w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. [...] S.A. wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 2 ust. 1 punkt 11 ustawy o grach hazardowych, poprzez jego bezzasadne zastosowanie w wyniku błędnego uznania, że organizowany przez Spółkę konkurs stanowi grę losową - loterię audioteksową, która może być urządzana jedynie na podstawie zezwolenia udzielonego przez Ministra Finansów, podczas, gdy konkurs nie był grą losową i tym samym nie podlegał reżimowi ustawy o grach hazardowych albowiem jego wynik nie zależał w żadnej mierze od przypadku, w szczególności zaś [...] S.A. jako organizator konkursu nie kreował żadnego zdarzenia, którego przebieg lub rozstrzygnięcie miałoby przesądzać o wyniku konkursu, a zarazem byłoby uzależnione od przypadku, co przemawia za uznaniem, że nie było wymagane uzyskanie zezwolenia Ministra Finansów na organizację konkursu, a z ostrożności procesowej i z zastrzeżeniem podniesionego wyżej zarzutu, że konkurs w ogóle nie posiada cech uzasadniających poddanie go reżimowi ustawy o grach hazardowych, 2) naruszenie art. 2 ust. 1 in principio ustawy o grach hazardowych w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie przy braku jakichkolwiek podstaw faktycznych, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie przez Ministra Finansów, jakoby konkurs organizowany przez [...] S.A. był "grą losową, której wynik w szczególności zależał od przypadku", podczas, gdy w niniejszej sprawie nie przeprowadzono żadnego dowodu na okoliczność ustalenia, że konkurs rzeczywiście był w jakiejkolwiek mierze uzależniony od przypadku, co wyklucza możliwość ustalenia, że konkurs stanowił grę losową. Minister Finansów decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy Minister Finansów ponownie rozpatrując sprawę stwierdził, że konkurs "[...]" organizowany przez [...] S.A. jest grą losową. Podniósł, że konkurs proponowany przez [...] S.A. spełniał przesłankę oferowania nagród rzeczowych (§ 9 pkt 1 i 2 regulaminu) i jego warunki określał regulamin. Jeden z elementów konkursu opierał się na przypadkowym (losowym) wyborze finalistów, przez co cały konkurs spełniał kryteria gry losowej określonej w art. 2 ust. 1 ustawy o grach hazardowych Wskazał, że z § 10 ust. 2 i ust 3 regulaminu wynikało bowiem, że spośród wszystkich nadesłanych SMS-ów z poprawnymi odpowiedziami na pytanie konkursowe odbędzie się procedura wyłonienia laureatów. Będzie to wybranie przez system komputerowy uczestnika, którego odpowiedź została zarejestrowana przez system, jako udzielona w najkrótszym czasie od otrzymania SMS-a z pytaniem konkursowym. Organ podkreślił, iż aby można było uznać dane przedsięwzięcie za konkurs wiedzowy, a nie grę losową, odpowiedź na zadawane pytanie wymaga od odpowiadającego szczególnej wiedzy w danym zakresie. Podniósł, że konkursy wiedzowe weryfikują obiektywnie wiedzę uczestnika, z wyłączeniem możliwości udzielenia odpowiedzi niesamodzielnie. Organ zauważył, że w odwołaniu skarżąca spółka sama wskazała, że na czas udzielenia odpowiedzi na pytanie konkursowe składał się czas, jaki uczestnikowi zajęło zorientowanie się, że otrzymał SMS-a z pytaniem konkursowym, zapoznanie się z jego treścią, wymyślenie odpowiedzi lub wyszukanie jej w dostępnych uczestnikowi źródłach, wreszcie wystukanie na klawiaturze telefonu poprawnej odpowiedzi i wysłanie jej do organizatora. Minister wskazał, że regulamin konkursu ,, [...]" uzależniał wprawdzie uzyskanie nagrody od udzielenia poprawnej odpowiedzi na pytania konkursowe otwarte zadane przez organizatora konkursu i przesłanie jej w jak najkrótszym czasie, jednak odpowiedź na pytania, nie wymagała od uczestników konkursu szczególnej wiedzy w danej dziedzinie, a uczestnik nieznający odpowiedzi mógł posiłkować się dostępnymi źródłami czy podpowiedzią innych osób. W ocenie organu z grą losową mamy do czynienia wówczas, gdy na jej wynik wpływa, poza różnymi innymi możliwymi czynnikami, przypadek jako szczególny i typowy wyróżnik gry losowej, bez względu na to na jakim etapie gry ta przypadkowość ma miejsce i jaka była waga tego przypadku. Jeżeli w określonej regułami regulaminu grze o wygrane pieniężne lub rzeczowe występuje czynnik losowy i ma on wpływ na wynik gry, to jest ona grą w rozumieniu art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o grach hazardowych. W niniejszej sprawie zdaniem Ministra Finansów czynnik losowy wystąpił w konkursie "[...]" na etapie wyłaniania laureatów konkursu oraz przyznawania nagród, powołał się tutaj na § 12 pkt 2 regulaminu konkursu, zgodnie z którym jeżeli laureat nie prześle wymaganych danych w terminie 48 godzin od momentu wysłania powiadomienia traci prawo do nagrody, która zostanie przyznana osobie, która zajęła kolejne miejsce w danej edycji konkursu. W zapisie tym zawarty został element przypadku w wyłanianiu osób nagrodzonych, bowiem dla uczestników konkursu poza prawidłową odpowiedzią na pytanie i szybkim jej wysłaniem czynnikiem, od którego zależało uzyskanie nagrody głównej i nagród dodatkowych było to ilu z laureatów nie skontaktuje się z organizatorem w wyznaczonym terminie. Zatem to nie tylko szybkość udzielonej odpowiedzi determinowała wygraną, ale także przypadek - różne powody, dla których nie wszyscy z wyłonionych laureatów w liczbie 51 osób spełnili wymagane regulaminem warunki dając tym samym szanse kolejnym osobom, które miały gorszy od nich czas udzielenia odpowiedzi na pytanie. Organ podniósł, że przydział nagród polegał na wybieraniu kolejnych osób z listy, których ilość była zależała od tego ile osób z tych 50 z najlepszymi czasami nie przesłało swoich danych. Nie miał na to wpływu organizator a tym bardziej żaden z uczestników, z których część została nagrodzona tylko dlatego, że kilka poprzednich osób, które miało lepsze czasy, się nie przekazało danych kontaktowych. Podkreślił, że taka sytuacja była wynikiem działania organizatora i określonych przez niego w regulaminie zasad konkursu. Zdaniem Ministra Finansów element przypadku, jaki miał miejsce w ostatecznym wyłonieniu nagrodzonych w konkursie został wykreowany przez jego organizatora. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył [...] S.A. z siedzibą w [...]. Wniósł o uchylenie decyzji z dnia 25 kwietnia 2014 roku znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2013 roku nr [...]. Obydwu decyzjom zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest artykułu 2 ustęp 1 punkt 11 ustawy o grach hazardowych - poprzez jego bezzasadne zastosowanie w wyniku błędnego uznania, że organizowany przez Skarżącą konkurs stanowił grę losową - loterię audioteksową, która może być urządzana jedynie na podstawie zezwolenia udzielonego przez Ministra Finansów, - podczas gdy konkurs nie był grą losową i tym samym nie podlegał reżimowi ustawy o grach hazardowych, albowiem jego wynik nie zależał od przypadku, w szczególności zaś [...] S.A. jako organizator konkursu nie kreował żadnego zdarzenia, którego przebieg lub rozstrzygnięcie miałoby przesądzać o wyniku konkursu, a zarazem byłoby uzależnione od przypadku, co przemawia za uznaniem, że nie było wymagane uzyskanie zezwolenia Ministra Finansów na organizację konkursu, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest artykułu 2 ustęp 1 punkt 11 ustawy o grach hazardowych - poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że fakt występowania w konkursie pewnych elementów zewnętrznych, pozostających poza kontrolą uczestników wynikających ze specyfikacji technologicznej architektury systemu telekomunikacji SMS przesądza o tym, że konkurs stanowił grę losową - loterię audioteksową, która może być urządzana jedynie na podstawie zezwolenia udzielonego przez Ministra Finansów, - podczas gdy wiadomości SMS stanowiły jedynie metodę przekazania odpowiedzi na pytania konkursowe przez uczestników konkursu, a sam wynik konkursu nie był uzależniony od zdarzenia przypadkowego. 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest artykułu 2 ustęp 1 punkt 11 ustawy o grach hazardowych - poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż brak pewności uczestnika konkursu co do tego, czy jako pierwszy udzielił odpowiedzi na pytanie, świadczy o tym, że organizowany przez Skarżącą konkurs stanowił grę losową - loterię audioteksową, która może być urządzana jedynie na podstawie zezwolenia udzielonego przez Ministra Finansów - podczas gdy subiektywna świadomość uczestnika konkursu w żaden sposób nie może powodować, że konkurs zostanie uznany za grę losową w rozumieniu przepisów Ustawy o grach hazardowych. 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest artykułu 2 ustęp 1 punkt 11 ustawy o grach hazardowych - poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że fakt, iż uczestnik konkursu mógł posiłkować się wiedzą z dostępnych mu źródeł czy podpowiedzią innych osób, a odpowiedzi na pytania rzekomo nie wymagały specjalistycznej wiedzy w danej dziedzinie, świadczy o tym, że organizowany przez Skarżącą Konkurs nie stanowił gry opartej na wiedzy, a stanowił grę losową - loterię audioteksową, która może być urządzana jedynie na podstawie zezwolenia udzielonego przez Ministra Finansów, - podczas gdy w rzeczywistości konkurs był adresowany do przeciętnego konsumenta, a nie grupy ekspertów z danego tematu, zaś fakt, że uczestnik konkursu mógł posiłkować się innymi źródłami wiedzy, kosztem mijającego czasu na udzielenie poprawnej odpowiedzi, nie oznaczał, że wynik konkursu oparty był na przypadkowości, lecz przeciwnie - zależał on od indywidualnych predyspozycji uczestnika. 5. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest artykułu 2 ustęp 1 punkt 11 ustawy o grach hazardowych - poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że w zapisie Regulaminu Konkursu stwierdzającym, iż jeżeli laureat nie prześle wymaganych danych w terminie 48 godzin od momentu wysłania powiadomienia traci prawo do nagrody, która zostanie przyznana osobie, która zajęła kolejne miejsce w danej edycji konkursu, został wykreowany przez Skarżącą element przypadku w wyłanianiu osób nagrodzonych, - podczas gdy powyższy zapis Regulaminu stanowi jedynie wskazanie sposobu przyznania nagród, który jednakże nie był przypadkowy, a wręcz przeciwnie - dążył do uniknięcia przypadkowości w sytuacji, gdyby któryś z laureatów nie zgłosił się po nagrodę. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art.134 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z treścią art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa wymienia art. 145 p.p.s.a. Na wstępie należy zauważyć, że podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji były przepisy art. 2 ust. 6 u.g.h. oraz art. 2 ust. 1 pkt 11 u.g.h. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.g.h., grami losowymi są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku, a warunki gry określa regulamin. Są to m.in. loterie audiotestowe, w których uczestniczy się przez: a) odpłatne połączenie telefoniczne lub b) wysyłanie krótkich wiadomości tekstowych (SMS) z użyciem publicznej sieci telekomunikacyjnej – a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe (art. 2 ust. 1 pkt 11 u.g.h.). Minister właściwy do spraw finansów rozstrzyga w drodze decyzji, czy gra posiadająca cechy wymienione w ust. 1-5 tego przepisu jest grą losową w rozumieniu ustawy. Sąd w pełni podziela ocenę prawną, dokonaną przez Ministra odnośnie uznania przedmiotowego konkursu za grę losową – loterię audioteksową, a w konsekwencji ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i w sposób jasny odniósł się do spornego w tej sprawie zagadnienia, a mianowicie do cechy losowości gry. Sposób pojmowania "gry losowej", wypracowany przez orzecznictwo sądowoadministracyjne pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych, pozostał aktualny w odniesieniu do uregulowań u.g.h. (por. wyroki NSA: z dnia 14 lipca 2014 r., II GSK 714/10, z dnia 30 września 2014 r., II GSK 1852/13, publ. orzeczenia.gov.nsa.pl). Wystarczy stwierdzenie występowania elementu losowości wpływającego na wynik gry (wygraną pieniężną lub rzeczową), aby zakwalifikować daną grę do gier losowych w rozumieniu u.g.h. Gra ma charakter losowy, gdy dla gracza jej wynik jest nieprzewidywalny, a więc nie jest możliwy do przewidzenia. Natomiast wprowadzenie różnych elementów dodatkowych (np. elementu wiedzy czy zręczności), postrzegane jest jako działania mające na celu stworzenie pozoru braku losowości, które nie pozbawiają gry charakteru losowego, jeśli w konsekwencji wynik całej gry zależy od przypadku (por. wyroki: NSA z dnia 30 września 2014 r., II GSK 1852/13, Lex nr 1572655, z dnia 11 czerwca 2013 r., II GSK 1010/11, II GSK 849/11 i II GSK 1170/11). W orzecznictwie przeważa więc pogląd, że przepis art. 2 ust. 1 zdanie 1 u.g.h. należy tak wykładać, że w sytuacji, gdy wynik jakiegokolwiek etapu przedsięwzięcia jest przypadkowy, a więc niezależny od woli (wiedzy, zręczności) uczestnika gry, to należy przyjąć, że ten etap ma wpływ na ostateczny wynik gry, co przesądza o jej losowym charakterze (wyroki NSA: z dnia 4 grudnia 2014 r., II GSK 1296/13, z dnia 17 grudnia 2014 r., II GSK 1713/13, z dnia 11 czerwca 2013 r., II GSK 849/11, II GSK 1010/11, II GSK 1170/11, z dnia 5 lipca 2007 r., II GSK 87/07, wszystkie publ. CBOSA). Nie ma więc znaczenia ustalanie, jaki jest zakres losowości w danej grze . Element losowości w konkursie "[...]" wynika już z samej treści Regulaminu, gdzie w § 15 pkt 9 zastrzeżono, że organizator nie ponosi odpowiedzialności za działania i zaniechania podmiotów świadczących usługi telekomunikacyjne, w tym za zgłoszenia zagubione przez system SMS, treści przesyłane SMS, indywidualne ustawienia telefonów komórkowych oraz sposobu ich konfiguracji, a także ustawień występujących u operatorów sieci komórkowych.. Tak więc organizator konkursu nie wykluczył możliwości, że czynnikiem decydującym o wyniku gry mogą być techniczne możliwości aparatu telefonicznego, techniczne parametry sieci, prędkość działania serwera, czy "wydolność sieci". Już na etapie wysyłania SMS-a z odpowiedzią do operatora uczestnik konkursu nie ma wpływu na to, w jaki sposób system przyporządkuje jego zgłoszenie, uczestnicy nie mają wpływu na czas, w jakim ich odpowiedź na pytanie dotarła do organizatora, ani też na czas przesyłania przez organizatora pytań w ramach serii pytań. Wyniki gry i uzyskanie nagrody nie są więc uzależnione wyłącznie od sprawności i wiedzy uczestnika, ale także od innych czynników, jak choćby sprawności urządzeń rejestrujących organizatora gry, czy też "wydolności" technicznej sieci operatora, za pomocą którego uczestnik konkursu wysyła SMS-a. Nie ma gwarancji dotarcia SMS-a, jak również czasu i kolejności jego dotarcia do odbiorcy, co przesądza o losowości tej gry. Wprowadzenie dodatkowego elementu wiedzowego do konkursu w postaci odpowiedzi na pytania otwarte z wiedzy o [...] nie pozbawia przedmiotowego konkursu znamion ustawowych gry losowej (zależności wyniku od przypadku). Trudność tych pytań była na poziomie elementarnym, nie można uznać, że stanowiły jakikolwiek sprawdzian wiedzy i element rzeczywistej konkurencji między uczestnikami konkursu. Niezasadne jest stwierdzenie skarżącej, że w przedmiotowym konkursie element ten był decydujący, bo konkurs był skierowany do przeciętnego konsumenta bez cenzusu wykształcenia. W ocenie Sądu, w przypadku takiego konkursu czynnik czasu odgrywał podstawową rolę, a uzyskanie jak najlepszego wyniku nie zależało jedynie od wiedzy i sprawności uczestnika. Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu oparcia się w swych ustaleniach na piśmie Urzędu Kontroli Elektronicznej z [...] listopada 2012 r. , które nie odnosiło się do konkretnej sprawy i nie zbadania czy przedstawiona w piśmie UKE hipotetyczna sytuacja miała rzeczywiście miejsce w przebiegu konkursu "[...]" to należy stwierdzić, że Minister dysponował wystarczającym do podjęcia przedmiotowego rozstrzygnięcia materiałem dowodowym. Zdaniem Sądu, kwestionowane przez skarżącą pismo Dyrektora UKE z dnia [...] listopada 2012 r., pomimo że było sporządzone na użytek innej sprawy, jeszcze przed wszczęciem przedmiotowego postępowania administracyjnego, stanowi opinię kompetentnego organu w zakresie funkcjonowania systemów operatorów świadczących usługi telekomunikacyjne. Dyrektor UKE w tym piśmie przedstawił ogólny mechanizm działania sieci telekomunikacyjnych, który został uwzględniony przez organ w aspekcie innych dowodów zebranych w sprawie, w szczególności: Regulaminu oraz treści pytań konkursowych. Organ samodzielnie analizował mechanizm konkursu i charakter pytań w nim zadawanych, ustalając okoliczności wystąpienia elementów losowości w konkursie "[...]". W ocenie Sądu, Minister nie miał potrzeby przeprowadzania dowodu na okoliczność wykazania mechanizmu przedmiotowego konkursu, bowiem zebrany materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu nie ma znaczenia czy w przebiegu konkursu rzeczywiście wystąpiły czynniki zakłócające transfer wiadomości SMS. Wystarcza taka potencjalna, wcale nie hipotetyczna możliwość. Z treści powyższego pisma UKE wynika, że brak bezpośredniej i wyłącznej zależności transferu SMS do odbiorcy od czasu jego nadania jest wpisany w sposób działania systemu przesyłania SMS. Tak jak już wyżej wskazano, przy ustalaniu elementu losowości gry wystarczy, że organ stwierdzi przypadkowość wyniku jakiegokolwiek etapu danego przedsięwzięcia, a więc niezależnego od woli, wiedzy czy zręczności uczestnika gry. Dysponując pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. organu wyspecjalizowanego oraz mając świadomość jak kształtuje się w tym zakresie orzecznictwo sądowe, Minister nie miał obowiązku przeprowadzać dowodu w celu zbadania czy w 5 edycjach konkursu wystąpiła powyższa sytuacja (art. 188 O.p.). Organy administracji powinny działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 125 § 1 O.p.). Tak też uczynił w tym postępowaniu Minister, czym nie naruszył art. 2 ust. 6 w związku z art. 8 u.g.h. i dokonał prawidłowej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 11 u.g.h. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.