V SA/Wa 1403/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia ... czerwca 2019 r. nr ... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez E. sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca, strona lub spółka) jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes PFRON lub organ) z [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z [...] lutego 2019 r. nr [...] , [...] w przedmiocie nakazania stronie zwrotu środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące: luty, marzec i od maja do września, listopad 2017 r. oraz umarzająca postępowanie jako bezprzedmiotowe za okresy sprawozdawcze od października do grudnia 2016 r. i styczeń 2017 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Organ uzyskał informacje z Kompleksowego Systemu Informatycznego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS), że strona nie opłaciła składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz FP i FGŚP w terminie wynikającym z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 300 ze zm., dalej: usus) za okresy rozliczeniowe: listopad, grudzień 2016 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2017 r. W odpowiedzi na zapytania organu ZUS pismem z 13 kwietnia 2018 r. poinformował, m.in., że spółka składki na ubezpieczenia społeczne (FUS), zdrowotne (FUZ) oraz FP i FGŚP za okresy rozliczeniowe: listopad, grudzień 2016 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2017 r. opłaciła po terminie. I tak składki po terminie zapłacono składki na: 1) ubezpieczenia społeczne za: 11/2016 (opłacono ostatecznie w dniu 1 marca 2017 r.), 12/2017 (opłacono 31 sierpnia 2017 r.), 01/2017 (opłacono 3 sierpnia 2017 r.), 02/2017 (opłacono 31 sierpnia 2017 r.), 03/2017 (opłacono 23 czerwca 2017 r.), 04/2017 (opłacono 6 czerwca 2017 r.), 06/2017 (opłacono 2 sierpnia 2017 r.), 07/2017 (opłacono 2 listopada 2017 r.), 08/2017 (opłacono 3 listopada 2017 r.), 09/2017 (opłacono 6 listopada 2017 r.), 10/2017 (opłacono 22 grudnia 2017 r.), 12/2017 (opłacono 14 lutego 2018 r.); 2) ubezpieczenie zdrowotne za: 11/2016 (opłacono ostatecznie w dniu 23 czerwca 2017 r.),12/2017 (opłacono 31 sierpnia 2017 r.), 03/2017 (opłacono 23 czerwca 2017 r.), 04/2017 (opłacono 2 czerwca 2017 r.), 06/2017 (opłacono 3 sierpnia 2017 r.), 09/2017 (opłacono 7 listopada 2017 r.), 10/2017 (opłacono 22 grudnia 2017 r.), 12/2017 (opłacono 14 lutego 2018 r.); 3) Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za: 11/2016 (opłacono ostatecznie w dniu 23 czerwca 2017 r.), 04/2017 (opłacono 16 i 23 czerwca 2017 r.), 07/2017 (opłacono 31 sierpnia 2017 r.), 12/2017 (opłacono 31 stycznia 2018 r.). Pismem z 7 czerwca 2018 r. organ wezwał spółkę do zwrotu w terminie 3 miesięcy środków Funduszu wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: październik, listopad, grudzień 2016 r., styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad 2017 r. (wnioskowi Wn-D za okres sprawozdawczy październik 2016 r. odpowiada deklaracja rozliczeniowa w ZUS za listopad 2016 r. i analogicznie dla pozostałych okresów). Pismem z 12 września 2018 r. skarżąca wyjaśniła, że miesięczne koszty płacy pracowników niepełnosprawnych, w tym składki na ubezpieczenie społeczne zostały uiszczone z zachowaniem - wymogów ustawowych wynikających z art. 26a ust. 1a pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1172 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji). Następnie wobec nieuregulowania należności organ pismem z 19 września 2018 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: październik - grudzień 2016 r., styczeń - marzec, maj - wrzesień, listopad 2017 r. Jednocześnie wezwał stronę do przedstawienia w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia wszelkich wniosków, uwag i informacji mających w jej ocenie znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z [...] lutego 2019 r. Prezes PFRON nakazał stronie zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące luty - marzec 2017 r., maj - wrzesień, listopad 2017 r. w łącznej w wysokości 966.303,19 zł oraz umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe za okresy sprawozdawcze: październik - grudzień 2016 r. oraz styczeń 2017 r. Organ przytoczył treść art. 26a ust. 4, art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji i stwierdził, że skarżąca w odniesieniu do należności składkowych pracowników za wskazane okresy dopuściła się nieprawidłowości. Prezes PFRON wyjaśnił, że strona w przypadku okresów: luty - marzec, maj - wrzesień, listopad 2017 r. opłaciła składki po terminie wynikającym z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji i wysokość nieopłaconych składek przekraczała 2%. Natomiast wobec pozyskania informacji potwierdzających, że wpłaty uregulowane po terminie przekraczającym 14 dni, nie przekraczały 2% składek należnych za miesiące: listopad, grudzień 2016 r., styczeń, luty 2017 r. (odpowiadają im wnioski W-nD za październik - grudzień 2016 r. i styczeń 2017 r.) organ umorzył jako bezprzedmiotowe postepowanie w sprawie zwrotu dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: październik-grudzień 2016 r. oraz styczeń 2017 r. W wyniku rozpoznania odwołania Prezes PFRON zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] lutego 2019 r. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że ZUS pismem z 24 kwietnia 2019 r. w odpowiedzi na pismo organu ponownie potwierdził, że skarżąca za wskazane okresy ostatecznie opłaciła należności składkowe po terminie do ich opłacenia. Prezes PFRON powołał art. 47 ust. 1 pkt 3 usus i stwierdził, że należności składkowe winny być uiszczone do 15-tego każdego m-ca za miesiąc ubiegły, co w sprawie nie miało miejsca. Organ przywołał również treść art. 2 ust. 4 a, art. 26a ust. 1a1 pkt 3, ust. 1a2, ust. 11 pkt 1 oraz art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji i podkreślił, że z analizy dokumentów wynika, iż składki na ZUS za okresy objęte postępowaniem nie były opłacone w obowiązującym płatnika terminie. Z analizy wpłat wynika, iż wpłat należności składkowych za wskazane okresy dokonywano z uchybieniem 14-dniowego terminu, wynikającego z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Prezes PFRON w odniesieniu do spornych miesięcy stwierdził, że skarżąca zarówno dokonała wpłaty należności składkowych z uchybieniem 14-dniowego terminu, wynikającego z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, jak też wpłaty dokonane z uchybieniem terminu, przekroczyły wysokość 2% składek należnych za ten miesiąc. Organ przywołał rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2008 r. poz. 465, ze zm., dalej rozporządzenie Rady Ministrów) i wyjaśnił, że wpłat należnych składek dokonuje się w łącznej kwocie za wszystkich ubezpieczonych, odrębnie na poszczególne fundusze, tj. Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Wpłaty za składki rozliczane są proporcjonalnie na wszystkich ubezpieczonych, w ramach poszczególnych funduszy. Podkreślił, że zarówno w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, jak i wskazanym wyżej rozporządzeniu Rady Ministrów, brak jest norm prawnych, czy też odniesienia do przyznania pierwszeństwa w rozliczaniu składek na ubezpieczenia społeczne dla osób niepełnosprawnych, a potem na pozostałych zatrudnionych. Prezes PFRON podkreślił, że pisma ZUS z 13 kwietnia 2018 r. oraz z 24 kwietnia 2019 r. znajdujące się w aktach sprawy są dokumentami urzędowymi, wobec czego stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W związku z powyższym korzystają z domniemania prawdziwości, tj. pochodzenia od właściwego organu oraz zgodności ze stanem faktycznym złożonego w ich treści oświadczenia. Wobec powyższego, zdaniem organu, skoro na koncie spółki za sporne okres zaewidencjonowano wpłaty, które zostały dokonane z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, to informację tę należy utożsamić ze stanem widniejącym na koncie każdego ubezpieczonego zgłoszonego w danym okresie, w tym również ze stanem widniejącym na koncie ubezpieczonych posiadających orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Organ zauważył, że otrzymał pisemne wyjaśnienia strony, a także informacje o wysyłce i potwierdzeniu wysłania dokumentacji rozliczeniowej do ZUS za pomocą Platformy Usług Elektronicznych - ZUS, złożone deklaracje DRA ZUS zapisane na płycie CD oraz zestawienia wysokości obowiązkowych składek w excelu, sporządzone przez stronę i dotyczące pracowników niepełnosprawnych za okresy objęte decyzją. Jednakże zdaniem organu nie można było uznać tych dokumentów jako dowodów w sprawie, gdyż na podstawie powyższych pism nie jest możliwe ustalenie terminów opłacenia obowiązkowych składek, a jedynie można stwierdzić sporządzenie dokumentacji rozliczeniowej do ZUS i jej wysłanie do organu. Ponadto także wyjaśnień strony zawartych w piśmie z 12 września 2018 r. dotyczących rzekomo terminowego opłacenia składek do ZUS za pracowników niepełnosprawnych bez wskazania potwierdzenia tych wpłat nie można uznać za dowody w sprawie. Ponieważ strona nie przedłożyła dokumentów potwierdzających terminowe opłacenie składek, organ oparł się na ustaleniach zawartych w pismach z ZUS. W pismach, ZUS wskazał księgowanie wpłat na poczet składek na poszczególne fundusze dotyczące strony, wskazując daty wpłat i wysokość wpłaconych kwot. Zdaniem Prezesa PFRON informacje wskazane w przytoczonych pismach ZUS są wystarczające do stwierdzenia wykazanych w sprawie nieprawidłowości w opłacaniu składek na ubezpieczenia do ZUS za sporne okresy. Pismem z 17 lipca 2019 r. strona zaskarżyła decyzję Prezesa PFRON z [...] czerwca 2019 r. i wniosła o uchylenie tej decyzji i decyzją ją poprzedzającej z [...] lutego 2019 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art.26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odmowie wypłaty dofinansowania w zakresie kosztów płacy, które zostały przez pracodawcę poniesione z zachowaniem terminów wynikających z odrębnych przepisów, 2) art.26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji poprzez jego niezastosowanie i żądanie zwrotu dofinansowania w części dotyczącej 75% kosztów płacy poniesionych przez pracodawcę faktycznie i terminowo, 3) art. 7, 7a, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: kpa) poprzez dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny, jednostronny i błędny z całkowitym pominięciem dowodów przedstawianych przez spółkę oraz rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony, co miało wpływ na rozstrzygnięcie, a także brak w uzasadnieniu faktycznym wskazania przyczyn dlaczego dowodom i wyjaśnieniom przedstawionym przez stronę organ odmówił wiarygodności oraz poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organów. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, m.in., że organ rozstrzygający zaskarżoną decyzją przyjął w zakresie weryfikacji przesłanki terminowego uiszczania kosztów płacy najkrótszą drogę dowodową polegającą na przyjęciu jednego dowodu za źródło ustaleń (informacji ZUS) z jednoczesnym całkowitym pominięciem istotnych okoliczności i dowodów podważających przydatność i miarodajność tego źródła oraz poprzez powstrzymanie się od jakichkolwiek prób dokonania własnych ustaleń z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego, w tym dowodów potwierdzających, że pracodawca uiścił w terminie koszty płacy w kwotach co najmniej odpowiadających uzyskanemu dofinansowaniu PFRON. W skardze podkreślono, że spółka zarówno w okresie objętym decyzją, jaki i obecnie jest uczestnikiem wielu postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, w których warunkiem uczestnictwa jest brak zaległości w zakresie zobowiązań publicznoprawnych, w tym wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, co ZUS potwierdza wydawaniem spółce zaświadczenia o niezaleganiu. Spółka posiada za okres objęty decyzjami zaświadczenia o niezaleganiu, co potwierdza, że dane zawarte w pismach ZUS nie mogą stanowić samodzielnie podstawy rozstrzygnięcia w zakresie prawidłowości ubiegania się przez stronę o dofinansowanie za okres objęty decyzją. Zdaniem skarżącej, organ rozstrzygający całkowicie odstąpił od dokonywania własnych ustaleń dowodowych i dokonania oceny waloru poszczególnych środków dowodowych i zakresu ich wykorzystania dla ustalenia okoliczności terminowości opłacania składek ZUS w aspekcie uzyskiwanej przez pracodawcę dotacji. Prezes PFRON w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa"), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że Prezes PFRON nie naruszył przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy sąd zauważa, że zastosowanie w sprawie znajdują przepisy prawa materialnego obowiązujące na datę złożenia wniosku o wypłatę przedmiotowego dofinansowania. Wynika to z faktu, że organ ocenia zasadność przyznania pomocy na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, a więc według danych z dnia złożenia wniosku. Skoro pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika niepełnosprawnego w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Potwierdza to także treść art. 2 pkt 28 to rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U.UE L z dnia 26 czerwca 2014 r., nr 187, s. 1 ze zm., dalej: rozporządzenie 651/2014), że "data przyznania pomocy" oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Powyższe stanowisko potwierdza także orzecznictwo, w tym wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2013 r., sygn. akt II GSK 765/12 wskazujące na taką wykładnię co do daty stosowanych przepisów oraz z dnia z 25 lutego 2015r. sygn. akt II GSK 464/14, czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w z 16 czerwca 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3594/15. Pomoc dotyczy zatem pokrycia wskazanej części kosztów kwalifikowanych, jako kosztów płacy, poniesionych w konkretnym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego przy spełnieniu w tym okresie warunków prawem przewidzianych. W sprawie ustalono, że spółka wg organu, nie opłaciła w stosunku do pracowników składek ZUS za okresy sprawozdawcze: marzec-kwiecień, czerwiec-październik, grudzień 2017 r. (okresom tym odpowiadają okresy sprawozdawcze PFRON: luty-marzec, maj-wrzesień, listopad 2017 r.), zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, zwane dalej "miesięcznym dofinansowaniem", przysługuje w kwocie: 1) 1800 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności; 2) 1125 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności; 3) 450 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Przypomnieć należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. Zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 651/2014. W myśl art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zwrotu, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania do zapłaty lub ujawnienia okoliczności powodujących obowiązek zwrotu (art. 49e ust. 2 ustawy o rehabilitacji). Art. 33 ust. 1 rozporządzenia 651/2014 wskazuje, że pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Tym samym pomoc jest zgodna ze wspólnotowym rynkiem tylko w wypadku spełnienia warunków określonych przepisami. W wypadku niespełnienia takich warunków pomoc taka jest pomocą bezprawną (niedozwoloną). Rozporządzenie 651/2014 definiuje pojęcie pracownika niepełnosprawnego w 2 pkt 3 i wg tego przepisu pracownikiem niepełnosprawnym jest każda osoba, która: a) jest uznana za osobę niepełnosprawną na mocy prawa krajowego; lub b) ma długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub sensoryczną, co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać im pełne i skuteczne uczestnictwo w środowisku pracy na równych zasadach z innymi pracownikami. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji niepełnosprawność to trwała lub okresowa niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. Natomiast osobą niepełnosprawną jest zgodnie z art. 1 ustawy o rehabilitacji jest osoba, której niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem: 1) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub 2) o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia. Zgodnie z art. 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014 intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych. W myśl art. 33 ust. 2 rozporządzenia 651/2014 za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Jeżeli rekrutacja takich pracowników nie powoduje wzrostu netto liczby pracowników w danym przedsiębiorstwie w porównaniu ze średnią za poprzednie 12 miesięcy, powodem zwolnienia zapełnionego w ten sposób etatu lub etatów jest dobrowolne rozwiązanie stosunku pracy, niepełnosprawność, przejście na emeryturę z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego, dobrowolne zmniejszenie wymiaru czasu pracy lub zgodne z prawem zwolnienie za naruszenie obowiązków pracowniczych, a nie redukcja etatu (art. 33 ust. 3 rozporządzenia). Z wyjątkiem przypadku zgodnego z prawem zwolnienia za naruszenie obowiązków pracowniczych, pracownik niepełnosprawny jest uprawniony do nieprzerwanego zatrudnienia przez minimalny okres zatrudnienia zgodny z przepisami krajowymi lub porozumieniami zbiorowymi prawnie wiążącymi dla przedsiębiorstw i regulującymi zawieranie umów o pracę (art. 33 ust. 4). Mając powyższe przepisy na uwadze należy stwierdzić, że aby strona mogła uzyskać dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych musi spełniać warunki do uzyskania tej pomocy publicznej na ostatni dzień miesięcznego okresu sprawozdawczego. Tym samy, zmiany w sytuacji podmiotu nie związane z jego działaniem lub zaniechaniem nie mogą mieć wpływu na możliwość uzyskania dofinansowania. Odnosi się to również do korekt deklaracji, które mogą mieć miejsce, ale tylko w sytuacjach niezależnych do pracodawcy. W myśl art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Zgodnie art. 26a ust. 1a2 ustawy o rehabilitacji kwota miesięcznych należnych składek, o których mowa w art. 2 pkt 4a, opłaconych z uchybieniem terminu, o którym mowa w ust. 1a1 pkt 3, nie może przekroczyć wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc. Art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji wskazuje, że kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć 90% faktycznie i terminowo poniesionych miesięcznych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zwanego dalej "pracodawcą wykonującym działalność gospodarczą", 75% tych kosztów. Tym samym art. 26a ust. 4 w zakresie intensywności pomocy dla osób prowadzących działalność gospodarczą jest odzwierciedleniem 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014. Koszty płacy oznaczają, zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Należy zauważyć, że za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (należności składkowe) oraz z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń). W sprawie sporna jest kwestia związana z opłaceniem należności składkowych. Zgodnie natomiast z art. 47 ust. 1 usus płatnik składek przesyła w tym samym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki za dany miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2a i 2b, nie później niż: 1) do 10 dnia następnego miesiąca - dla osób fizycznych opłacających składkę wyłącznie za siebie; 2) do 5 dnia następnego miesiąca - dla jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych; 3) do 15 dnia następnego miesiąca - dla pozostałych płatników. Sąd w tym miejscu ponownie wskazuje, że przy wykładni przepisów krajowych należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Jest to szczególnie istotne przy odkodowaniu normy prawnej wskazanej w powołanym art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z powołanym art. 33 ust. 2 rozporządzenia 651/2014 za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Tym samym przepisy dotyczące dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jednoznacznie wiążą koszty płacy z zatrudnieniem konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie wszystkich pracowników, w tym pracowników pełnosprawnych. Ustawa o rehabilitacji posługując się pojęciem koszty płacy odnosi je do kosztów płacy poniesionych w związku z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych a nie pracowników pełnosprawnych. Dlatego też w ocenie sądu Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czy strona poniosła koszty płacy pracownika niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów. W sprawie w takiego ustalenia organ dokonał i jednoznacznie ustalił, że za wskazane okresy strona nie poniosła kosztów płacy (składek na ubezpieczenia) w terminie wskazanym w art. 26 ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, a wysokość należnych składek uiszczonych z uchybieniem 14 dniowego terminu zawsze przekraczała 2% składek należnych. Na podstawie przedstawionych informacji pochodzących od ZUS, a więc informacji mających walor dokumentu urzędowego ustalił, że składki na ubezpieczenia za okresy rozliczeniowe: marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2017 r. zostały ostatecznie opłacone odpowiednio w dniu: 23 czerwca 2017 r. (FUS i FUZ), 6 czerwca (FUS, 16 i 23 czerwca – FP i FGŚP), 2 i 3 sierpnia (FUS i FUZ), 2 listopada (FUS), 3 listopada (FUS) 6 i 7 listopada (FUS i FUZ), 22 grudnia (FUS i FUZ), 14 lutego 2018 r. (FUS i FUZ), tj. z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Z akt administracyjnych jasno wynikają daty kolejnych płatności na konkretne fundusze (patrz karty 528-531, 937-939 akt administracyjnych). W tym miejscu sąd także wskazuje, że organ wprost nie dokonał takiej interpretacji przepisów prawa jak sąd, gdyż takiego stanowiska jednoznacznie nie sformułował. Jednakże mimo, że takiego stanowiska organ nie zawarł, to jego ustalenia są jednoznaczne i nie dają podstaw do wyeliminowania decyzji z obiegu prawnego. Co więcej także z dokumentacji załączonej przez skarżącą (patrz pismo strony z 12 września 2018 r. oraz deklaracje DRA ZUS znajdujące się na płycie CD) jasno wynika, że strona regulowała miesięczne składki po terminie 14 dni i co należy w szczególności zauważyć, po tym terminie regulowała nie niewielki kwoty pozostające do dopłaty, tylko zasadnicze kwoty wynikające z deklaracji. Dla przykładu w miesiącu marcu 2017 r., po terminie uregulowała kwotę 526.395,50 zł (organ w decyzji mylnie wskazał kwotę 437.172,28 zł) z deklaracji w łącznej wysokości 2.876.649,49 zł. Uregulowanie tej kwoty po terminie sama strona potwierdza w piśmie z 12 września 2018 r., która w tym piśmie w odniesieniu do tego miesiąca wskazuje, że kwotę tę wpłaciła w dniu 4 maja 2017 r. (wpłaciła kwotę 528.241,50, która została rozliczona na kwotę główną 526.395,50 zł i odsetki 1.846 zł). Także w odniesieniu do pozostałych miesięcy ustalenia organu są prawidłowe i potwierdzone przez samą skarżącą we wskazanym wyżej już piśmie. Strona bowiem w tym piśmie ewidentnie wskazuje, że za miesiąc kwiecień, czerwiec, lipiec jedynie w terminie opłaciła składki na FP i FGŚP. Natomiast za pozostałe sporne miesiące uiszczała jedynie częściowo należności na fundusz ubezpieczeń społecznych i fundusz ubezpieczeń zdrowotnych wynikające ze złożonej deklaracji. Sąd ponownie stwierdza, że nieterminowe pokrywanie przez pracodawców miesięcznych kosztów koszty płacy, o którym mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji odnosi się wyłącznie do kosztów płacy pracownika niepełnosprawnego, a nie pracowników ogółem. Jednakże nieterminowe pokrywanie kosztów płacy w żaden sposób nie może być interpretowane w sposób zaprezentowany przez skarżącą. Zgodnie bowiem z jej stanowiskiem skoro kwota, którą uiściła (niezależnie na jaki fundusz) wystarcza na pokrycie kosztów płacy pracowników niepełnosprawnych, to takie działanie w jej ocenie jest prawidłowe i organ nie może żądać zwrotu środków. Sąd wskazuje, że należy odróżnić sytuację, gdy pracodawca uchyla się od terminowego opłacania składek, co miało miejsce w sprawie, od sytuacji, gdy nieuiszczenie składki w odpowiedniej wysokości zostało wykazane po terminie złożenia wniosku i było spowodowane innymi czynnikami np. niezawinionymi przez pracodawcę (patrz tak wyrok WSA w Warszawie z 11 grudnia 2019 r. V SA/Wa 1679/19). Rozliczenie konta płatnika jest procesem dynamicznym. A więc każda korekta deklaracji, która wymaga np. dopłacenia środków powoduje rozksięgowanie pierwotnej wpłaty i ponowne zaksięgowanie w zmienionej kwocie na koncie płatnika. W ocenie sądu prawidłowo w powyższym zakresie organ stwierdził, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych co do zasady określa konkretny sposób zaliczania wpłat na poszczególne fundusze. Jednakże nie jest to jedyny akt, gdyż ZUS w zakresie rozliczania składek na mocy art. 31 usus ma obowiązek odpowiednio stosować np. art. 62 § 1 op wskazujący na inny odmienny od rozporządzenia Rady Ministrów sposób rozliczania składek (zobowiązany sam może wskazać konkretny sposób zaliczenia tych składek). Zdaniem sądu należy stwierdzić, że co do zasady koszty płacy stanowią określoną całość. Stanowią one określoną całość przy pierwotnej wpłacie, rozliczanej zgodnie z powołanym rozporządzeniem Rady Ministrów. Natomiast określonej całości nie będą stanowiły w przypadku składania kolejnych korekt deklaracji rozliczeniowych. Innymi słowy, skoro skarżąca w wymaganym przez przepisy terminie nie uiściła należności z pierwotnej deklaracji w całości (z zastrzeżeniem 2%), bądź też nie złożyła odrębnego wniosku o inny niż zgodny z przepisami ww. rozporządzenia Rady Ministrów sposób rozliczania składek, to nie ma żadnego znaczenia, że wysokość zapłaconych składek pokryła z naddatkiem wysokość należności składkowych pracowników niepełnosprawnych. Brak jest bowiem jakiegokolwiek przepisu, który umożliwiałby lub nakazywałby w pierwszej kolejności księgowanie należności składkowych za pracowników niepełnosprawnych. Skoro przepisy wskazują na proporcjonalny sposób zaliczania wpłaty, to skarżąca uiszczając tylko część należności składkowych spowodowała, że w stosunku do każdego z pracowników w tym również niepełnosprawnych powstała niedopłata wymagająca uzupełnienia, co czyniła spółka w późniejszym okresie. Jednakże zapłacenie składek po terminie określonym przez przepisy usus w związku z ustawą o rehabilitacji rodzi skutek w postaci konieczności zwrotu środków za okresy za które spółka dopuściła się nieprawidłowości. W takich okolicznościach sprawy brak jest konieczności indywidualnego ustalania rozliczania konta pracownika niepełnosprawnego, gdyż u wszystkich pracowników w tym niepełnosprawnych istniała zaległość. Z treści powołanych w decyzji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów (w szczególności § 12, § 14) jednoznacznie wynika, że skoro na koncie płatnika, tj. strony za sporne okresy zaewidencjonowano wpłaty, które zostały dokonane z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, to informację tę należy utożsamić ze stanem widniejącym na koncie każdego ubezpieczonego zgłoszonego w danym okresie, w tym również ze stanem widniejącym na koncie ubezpieczonych posiadających orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. W tym miejscu sąd wskazuje, że indywidualnych ustaleń należałoby dokonać, bądź w wypadku odmiennego od wskazanego w rozporządzeniu Rady Ministrów rozliczenia (np. art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej), bądź w wypadku złożenia korekty deklaracji rozliczeniowej. Co do tej ostatniej okoliczności, to sąd chce zobrazować ten stan na określonym przykładzie. Hipotetycznie przyjmując, że określony pracodawca zatrudnia osoby pełnosprawne i niepełnosprawne, w deklaracji rozliczeniowej za dany miesiąc wykazuje łącznie kwotę na wszystkie fundusze ZUS w wysokości 1.000.000 zł, która to kwota zostaje zapłacona i pokrywa wszystkie należności za każdego zatrudnionego pracownika. Następnie w wyniku określonej sytuacji (np. wyrok sądu dotyczący określonego pracownika) powstaje konieczność dokonania korekty tej deklaracji (np. do kwoty 1.100.000 zł), którą to korektę pracodawca składa w wymaganym przez przepisy terminie. Wówczas ZUS dokonuje ponownego księgowania kwoty na określone fundusze zgodnie z korektą deklaracji. To w takim wypadku organ nie może wskazywać, że koszty płacy stanowią pewną całość. Rolą Prezesa PFRON będzie wówczas ustalenie: z jakiego tytułu została dokonana korekta; czy korekta ta ma oparcie w zdarzeniu, za które pracodawca odpowiada, tzn. czy nie jest wynikiem zawinionego i świadomego działania; jakiego pracownika ta korekta dotyczy (pełnosprawny, niepełnosprawny). I np. w wypadku ustalenia, że korekta ta dotyczy pracownika pełnosprawnego, to wówczas organ nie ma uprawnień do kwestionowania terminowości zapłaty należności składkowych. Natomiast w wypadku ustalenia, że korekta ta dotyczy pracownika niepełnosprawnego, to tylko wówczas organ będzie mógł, ale tylko co do tej osoby zażądać zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, z uwzględnieniem art. 26a ust. 1a2 ustawy o rehabilitacji. W sprawie jednakże taka sytuacja nie ma miejsca, gdyż strona świadomie nie uiszczała w terminie należności składkowych. W tym miejscu zatem sąd nie podziela stanowiska z 2016 r., na które powołuje się spółka (strona 14 skargi), wskazującego, że cyt. "przesłanki określone w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 u.r.o.n., oddziałują wyłącznie na prawo dofinansowania na konkretnego pracownika, a kwota należności publicznoprawnych (składek, podatków) została uiszczona zbiorczo dla wszystkich zatrudnionych, należy ustalić, czy suma kwot należności wchodzących w skład wskazanych kosztów płacy dotyczących pracowników, na których pracodawca uzyskał dofinansowanie, była wyższa od kwoty należności uiszczonej zbiorczo". Powyższe stanowisko nie ma żadnego oparcia w przepisach prawa. Co więcej nie zostało ono w żaden sposób przez stronę zaprezentowane, tj. skarżąca nie załączyła tego dokument, który to dokument zostałby skierowanym do strony skarżącej w odpowiedzi na jej pytanie. A więc skarżąca nie może się na to stanowisko skutecznie powoływać. Dlatego też w ocenie sądu w realiach sprawy organ nie naruszył art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Wbrew także twierdzeniom strony w tym zakresie nie ma rozbieżności w przepisach prawa. To skarżąca składając deklarację rozliczeniową ma obowiązek ją opłacić, a ZUS winien tę zapłatę rozliczyć zgodnie z ww. rozporządzeniem (zasada), albo zgodnie z wolą płatnika (wymagany wniosek) i wówczas płatnik może żądać rozliczenia wpłaty na konkretnych pracowników. Nieopłacenie deklaracji w terminie z kolei rodzi określony skutek, a więc albo odmowę przyznania dofinansowania, albo po przyznaniu tego dofinansowania konieczność jego zwrotu. Prawidłowo także organ wyjaśnił powołując się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów, że wpłaty są dokonywane w łącznej kwocie na wszystkie fundusze, a rozliczane wg ściśle określonych reguł opisanych w § 7 i następnych, przy czym zasadą jest, że kwota wpłaty w części przypadającej na wymienione fundusze podlega zaliczeniu na należności począwszy od należności o najwcześniejszym terminie płatności. Ustalenie dat rzeczywistego opłacenia składek, w tym również na rzecz poszczególnych ubezpieczonych - bez różnicowania ich na osoby pełno- i niepełnosprawne, następuje w wyniku rozliczenia przez Zakład wszystkich należności płatnika, zgodnie z regułami ustalonymi w powołanym wyżej rozporządzeniu. Rozliczenia dokonywane przez Zakład mogą się zmieniać, np. na skutek korekt dokonywanych przez płatnika. Dokonanie przelewu w kwocie wynikającej z deklaracji składanych przez płatnika nie zawsze jest wobec tego równoznaczne z opłaceniem należnych składek za wskazany miesiąc terminowo i w pełnej wysokości. Dokumenty deklaracji i korekt składanych do ZUS, potwierdzenia wpłat mogą świadczyć odpowiednio o zadeklarowaniu zgodnie z ich treścią i dokonaniu przelewów, które to okoliczności nie były rozstrzygające w sprawie, ani też nie były kwestionowane w postępowaniu, nie stanowiły jednak samodzielnej i wystarczającej podstawy do ustalenia, czy pracodawca poniósł koszty płacy w całości terminowo. W oparciu o zebrany materiał dowodowy zasadnie przyjęto, że składki na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych, FP i FGŚP za okresy rozliczeniowe marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2017 r. zostały poniesione po terminie wynikającym z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, gdyż ponad połowa wysokości obowiązkowych składek do ZUS została opłacona niezgodnie z powyższym artykułem. W związku z tym słusznie uznano, że strona pobrała nienależne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 2017 r. w wysokości 966.303,19 zł. Należy wskazać, że z przepisów ustawy o rehabilitacji wynika, iż funkcjonujący system wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych w formie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych uznaje koszty płacy jako całość i nie ma możliwości wnioskowania o dofinansowanie jedynie do części tych kosztów. Taka konstrukcja systemu wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych ma na celu ochronę tych pracowników. Poniesienie przez pracodawcę kosztów płacy związanych z wypłatą wynagrodzenia wiąże się ściśle również z poniesieniem pozostałych kosztów płacy, tj. m.in. kosztów ubezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego, składek na Fundusz Pracy i FGŚP. W związku z powyższym wystarczającym jest, aby pracodawca nie poniósł któregokolwiek z ww. kosztów płacy np. w zakresie składek na ubezpieczenia zdrowotne pracowników niepełnosprawnych, aby stwierdzić, że dofinansowanie nie przysługuje, a przyznane dofinansowanie podlega zwrotowi. Analiza powyższych przepisów jednoznacznie wskazuje, że w wypadku nawet częściowego nieuiszczenia w wymaganym terminie kosztów płacy, dofinansowanie w jakiejkolwiek wysokości nie przysługuje, o czym wprost wskazuje cytowany wyżej art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Tym samym skoro stwierdzono, że strona koszty płacy pokryła po terminie wynikającym z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 w zw. z art. 26a ust. 1a2 ustawy o rehabilitacji, to na mocy art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji organ był zobowiązany wydać decyzję nakazującą zwrot środków. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli albo analizy dokumentów zgromadzonych przez Fundusz lub danych, o których mowa w art. 49c, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Podkreślenia wymaga, że w art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji jest mowa o "środkach Funduszu" wraz z odsetkami, nie zaś o "równowartości kwoty dofinansowania w zakresie nieopłaconych terminowo przez skarżącą składek". Zatem nie do przyjęcia byłaby sytuacja, w której w przypadku wykrycia opłacenia kosztów płacy po terminie, przed udzieleniem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, odmawiać w całości takiego dofinansowania, a w przypadku wykrycia opłacenia kosztów płacy po terminie, po udzieleniu dofinansowania, nakazywać zwrot środków proporcjonalnie do nieuregulowanej części. Sąd, wbrew zarzutom skargi, nie dopatrzył się uchybień w prowadzonym przez organ administracji postępowaniu skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ zebrał dowody, z których jednoznacznie wynikają fakty, które przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Skarżąca żadnych dowodów przeciwnych, zaprzeczających tym faktom nie przedstawiła. Z kolei przedstawione dowody przez stronę, nie zaprzeczają dokonanym ustaleniom. Przeciwnie potwierdzają, że skarżąca jedynie częściowo regulowała należności składkowe. Skarżąca kilkakrotnie w toku postępowania administracyjnego powiadamiana była o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (w tym z pismami ZUS) i nie przedstawiła dowodów, które podważałyby dokonane ustalenia. Co więcej w sprawie w istocie, to nie kwestia postępowania dowodowego, jest istotna z perspektywy wydanej decyzji, a jedynie interpretacja przepisów, które to przepisy są w sposób rozbieżny interpretowane przez strony postępowania. Dlatego też brak było potrzeby prowadzenia dalszego postępowanie wyjaśniającego w sprawie. Wbrew także twierdzeniom organ odniósł się do dowodów przesłanych przez stronę i jednoznacznie wskazał, że dowody te nie przeczą dokonanym ustaleniom. W szczególności organ zwrócił uwagę, że skarżąca nie przedstawiła dowodów przeciwnych, które wskazywałyby na inne daty zapłaty deklaracji rozliczeniowych. Załączone przez skarżącą dokumenty w żaden sposób nie wskazują na daty uiszczenia należności składkowych. Przepisy ustawy o rehabilitacji, a w szczególności art. 26a ust. 1a1 nie pozostawiają organowi żadnego luzu decyzyjnego i decyzja wydawana w takim jak przedmiotowy stan faktyczny jest tzw. decyzją związaną, tj. taką, w której jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy, zobowiązany jest wydać przewidzianą prawem decyzję. Przepis art. 26a ust. 1a1 ust. 3 ustawy o rehabilitacji jest także jasny co do swojej treści i wbrew wywodom strony norma prawna nie pozostawia żadnych wątpliwości. Zatem organ nie naruszył art. 7a kpa. Skarżąca wskazuje, że kilkukrotnie otrzymywała zaświadczenia z ZUS o brak zaległości, jednakże zaświadczeń tych nie przedstawiła. Dlatego też trudno jest obecnie odnieść się do tych dowodów. Nie można bowiem porównać dat wystawienia zaświadczeń i okresów, których dotyczą. Może bowiem okazać się, że w dacie wystawienia zaświadczenia przez ZUS spółka nie zalegała z należnościami składkowymi. Natomiast zebrane przez organ dokumenty, a także nadesłane przez skarżącą wskazują, że należności składkowe regulowane były po terminie określonym przez przepisy ustawy o rehabilitacji. Sąd nie podziela również zarzutów dotyczących naruszenia treści art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. dotyczących dokonania oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny, jednostronny i błędny z całkowitym pominięciem dowodów przedstawianych przez skarżącą. Sąd wskazuje, że organy w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, a także właściwie i wnikliwie go oceniły, nie podzielając jedynie stanowiska strony co do interpretacji art. 26a ust. 1 a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Organ w tej sprawie konsekwentnie zwracał się kilkukrotnie do ZUS w sprawie informacji czy wpłaty pokryły deklarowane składki na pracowników zgłoszonych do dofinansowania za wskazany okres sprawozdawczy oraz czy wpłaty zostały dokonane w obowiązującym płatnika terminie. Analizował materiał dowodowy i w razie wątpliwości ponawiał korespondencję z ZUS. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa, a organ jednoznacznie wyjaśnił przesłanki, z powodu których odmówił przyznania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wnioskowany okres. Sporna w sprawie była jedynie ocena zgromadzonego materiału dowodowego, co do spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie spółce dofinansowania. Zatem sąd nie dopatrzył się takich naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie sądu, organ prowadził przedmiotowe postępowanie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.