V SA/Wa 1503/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne 1. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt II (drugim) oraz uchyla poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], w pkt II (drugim), 2. oddala skargę w pozostałej części. Pismem z dnia 31 stycznia 2012 r. [...] (zwana dalej: "skarżącą") wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pomocy publicznej w postaci umorzenia zaległości z tytułu ubezpieczenia społecznego oraz rozłożenie na raty pozostałej części zadłużenia. Przedmiotowy wniosek został następnie sprostowany pismem z dnia 23 marca 2012 r., w którym skarżąca zwróciła się o udzielenie pomocy de minimis czyli umorzenie zaległych składek z tytułu ubezpieczenia społecznego oraz zawarcie układu ratalnego co do pozostałej części zadłużenia. Decyzją z dnia [...] 2012 r. o numerze [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych (zwany dalej: "Zakładem", "ZUS") odmówił umorzenia zadłużenia figurującego na koncie skarżącej w łącznej wysokości 106.625,12 zł obejmującego: 1) należności finansowane przez płatnika za ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne za okres od lutego 2009 r. do września 2011 r. w wysokości 82.774,12 zł oraz 2) odsetki od składek finansowanych przez ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne w wysokości 23.851,00 zł. Jednocześnie, w tym samym dniu – [...] 2012 r. – po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 31 stycznia 2012 r., Zakład wydał decyzję o numerze [...], którą postanowił: 1) umorzyć postępowanie w zakresie umorzenia zadłużenia obejmującego nieopłacone składki finansowe przez ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne za okres od marca 2009 r. do września 2011 r. w wysokości 119.258,89 zł oraz 2) umorzyć postępowanie w zakresie umorzenia należności z tytułu nieopłacenia składek finansowych przez płatnika składek za ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne za okres od lutego 2009 r. do września 2011 r. w wysokości 82.774,12 zł oraz odsetek od składek finansowanych przez ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne w wysokości 23.851,00 zł. Po ponownym rozpatrzeniu wniosków skarżącej z dnia 24 kwietnia 2012 r. Zakład wydał: I. decyzję z dnia [...] 2012 r. o numerze [...] utrzymującą w mocy decyzję własną o numerze [...] z dnia [...] 2012 r. oraz II. decyzję z dnia [...] 2012 r. o numerze [...] utrzymującą w mocy decyzję własną o numerze [...] z dnia [...] 2012 r. Na obie powyższe decyzje skarżąca złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r. o sygn. akt V SA/Wa 2050/12 Sąd oddalił skargę na decyzję ZUS o numerze [...]. Jednocześnie, wyrokiem wydanym w tym samym dniu – 30 listopada 2012 r. – o sygn. akt V SA/Wa 2051/12 Sąd uchylił decyzję Zakładu z dnia [...] 2012 r. o numerze [...], utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] 2012 r. o numerze [...]. W uzasadnieniu do wyroku o sygn. akt V SA/Wa 2051/12 Sąd podniósł, iż utrzymując w mocy decyzję o numerze [...] Zakład nie dostrzegł, iż rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II. tej decyzji – tj. umorzenie postępowania administracyjnego w zakresie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od lutego 2009 r. do września 2011 r. – narusza zasadę re bis in idem. Sąd zauważył, iż analiza akt administracyjnych wskazuje, że w tym przedmiocie orzeczono wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] 2012 r. o numerze [...], odmawiając umorzenia należności (zadłużenia) w kwocie łącznej 82.774,12 zł. Dodatkowo Sąd stwierdził, że zarówno rozstrzygnięcie I i II instancji jest w tym zakresie wewnętrznie sprzeczne, a mianowicie z jednej strony wskazuje się, że należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, a z drugiej strony wskazuje się, że takie postępowanie w zakresie umorzenia powyższych składek i odsetek za zwłokę jest bezprzedmiotowe". Jest to ewidentna logiczna sprzeczność poczynionych konstatacji. Pismem z dnia 15 marca 2013 r. ZUS poinformował skarżącą, iż w związku z wpływem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r. o sygn. akt V SA/Wa 2051/12, Zakład przystępuje do ponownego rozpatrzenia wniosku w sprawie umorzenia. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2013 r. o numerze [...] Zakład postanowił: I. utrzymać w mocy decyzję własną z dnia [...] 2012 r. o numerze [...] w części umorzenia postępowanie w zakresie umorzenia zadłużenia obejmującego nieopłacone składki finansowe przez ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne za okres od marca 2009 r. do września 2011 r. w wysokości 119.258,89 zł, oraz II. uchylić decyzję własną z dnia [...] 2012 r. o numerze [...] w części umorzenia postępowanie w zakresie umorzenia należności z tytułu nieopłacenia składek finansowych przez płatnika składek za ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne za okres od lutego 2009 r. do września 2011 r. w wysokości 82.774,12 zł oraz odsetek od składek finansowanych przez ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne w wysokości 23.851,00 zł i w tym zakresie umorzyć postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji ZUS przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wszczętego na wniosek skarżącej z dnia 31 stycznia 2012 r. oraz wskazał, że wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r. o sygn. akt V SA/Wa 2051/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w części decyzję Zakładu z dnia [...] 2012 r. o numerze [...]. Odnosząc się do orzeczenia zawartego w punkcie I. zaskarżonej decyzji ZUS podniósł, iż zgodnie z art. 30 ustawy dnia z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.; zwanej dalej: "u.s.u.s."), do składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek nie stosuje się art. 28, który stanowi podstawę do umorzenia należności z tytułu składek. Zatem postępowanie w sprawie umorzenia ww. składek jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 123 u.s.u.s. W zakresie orzeczenia zawartego w punkcie II. zaskarżonej decyzji Zakład zauważył, iż niedopuszczalnym było umorzenie postępowania administracyjnego w punkcie 2 decyzji z dnia [...] 2012 r. o numerze [...], bowiem w przedmiocie umorzenia tych samych należności składkowych ZUS orzekł już wcześniejszą, prawomocną decyzją o numerze [...]. W skardze z dnia 27 maja 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji ZUS z dnia [...] 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] 2012 r. o numerze [...], a także o orzeczenie zwrotu kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) obrazę prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów ustawy z 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy społecznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie w sprawie i nierozpoznanie wniosku skarżącej pod kątem możliwości zastosowania wobec niej pomocy de minimis; 2) rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 105 § 1 k.p.a. poprzez: - uznanie postępowania w sprawie za bezprzedmiotowe zanim organ rozpoznał sprawę pod kątem wszystkich możliwych do zastosowania w sprawie materialnoprawnych podstaw umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, w szczególności w ramach pomocy de minimis, - uchybienie obowiązkowi wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i nierozpoznanie wniosku skarżącej o przyznanie jej pomocy de minimis. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Zakład utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję, zanim rozpoznał ją pod kątem wszystkich możliwych przepisów materialnoprawnych umożliwiających umorzenie należności z tytułu składek. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji, organ w ogóle nie odniósł się do ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej i nie rozpoznał wniosku skarżącej pod kątem możliwości udzielenia jej pomocy de minimis. W ocenie skarżącej, ZUS nie uwzględnił faktu, że wsparcie przedsiębiorcy znajdującego się w przejściowych kłopotach finansowych, jest także w interesie publicznym, gdyż umożliwia temu przedsiębiorcy dalsze funkcjonowanie, utrzymanie miejsc pracy, a w przyszłości możliwość regularnego i terminowego uiszczania zobowiązań z tytułu ubezpieczenia społecznego. W ten sposób ZUS naruszył również przepisy k.p.a., które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozważenia materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Zakład wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] 2013r. o nr. [...] wydana przez organ w postępowaniu administracyjnym poprowadzonym po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 30 listopada 2012r., sygn. akt. V SA/Wa 2051/12, poprzedniej decyzji organu. Ponownie rozstrzygając sprawę organ kontrolował decyzję własną z dnia [...] 2012r., nr.[...] wydaną w postępowaniu wszczętym wnioskiem skarżącej z dnia 31 stycznia 2012r. Wniosek skarżącej zawierał żądanie umorzenia zaległych składek na ubezpieczenie społeczne oraz żądanie rozłożenia na raty pozostałej części. W pismach uzupełniających skarżąca precyzowała żądanie jako wnioskowanie o udzielenie pomocy publicznej de minimis w postaci umorzenia zaległych składek na ubezpieczenie społeczne oraz rozłożenie na raty pozostałej części. Skarżąca nigdy nie sprecyzowała co było tą pozostałą częścią. Zgodnie z ustaleniami organu skarżąca miała zaległości wobec ZUS z tytułu nieopłaconych składek oraz zaległości uboczne w postaci naliczonych odsetek od zaległych składek i kosztów upomnień. W tych też granicach w myśl art. 83 ust.1 pkt.3 u.s.u.s. organ władny był rozstrzygać wniosek o umorzenie zaległości. Skarżącą nie precyzowała żądania jako wniosku o umorzenie zaległości głównych wobec czego przedmiotem rozstrzygania były zarówno zaległości z tytułu nieopłaconych należności głównych jak i ubocznych. Organ rozstrzygając wniosek skarżącej rozdzielił żądanie wydając tego samego dnia [...] 2012r. dwie decyzje pierwszoinstancyjne o numerach [...] i [...]. W decyzji o nr. [...] ZUS odmówił umorzenia figurującego na koncie wnioskodawczyni zadłużenia w ogólnej kwocie 106.625,12 zł obejmującego należności: finansowane przez płatnika za ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne za okres od 02.2009 r. do 09.2011 r. w łącznej kwocie 82.774,12 zł w tym z tytułu składek 68.029,32 zł, z tytułu odsetek liczonych na dzień 31.01.2012 r. w kwocie 14.604,00 zł, kosztów upomnienia w kwocie 140,80 zł oraz odsetek od składek finansowanych przez ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne w łącznej wysokości 23.851,00 zł. Natomiast decyzją o nr. [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych umorzył postępowanie w przedmiocie umorzenia zadłużenia obejmującego nieopłacone składki finansowane przez ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne za okres od 03.2009 r. do 09.2011 r. w kwocie 119.258,89 zł oraz umorzył postępowanie w zakresie umorzenia należności z tytułu nieopłacenia składek finansowanych przez płatnika składek za ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne za okres od 02.2009 r. do 09.2011 r. w kwocie 82.774,12 zł oraz odsetek od składek finansowanych przez ubezpieczonych na ubezpieczenia społeczne za okres od 03.2009 r. do 09.2011 r. w kwocie 23.851,00 zł. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] 2012r. ZUS utrzymał w mocy własną decyzję z [...] 2012r. nr [...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 30 listopada 2012r., sygn. akt. V SA/Wa 2050/12 oddalił skargę [...]. Zatem w tym zakresie wniosek skarżącej z dnia 31 stycznia 2012r został rozstrzygnięty. W odniesieniu do decyzji organu z dnia [...] 2012r nr. [...] została początkowo wydana druga decyzja ZUS z dnia [...] 2012r. nr.[...] utrzymująca ją w mocy. Decyzja ta została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2012r., sygn. akt. V SA/Wa 2051/12 wskazującym błąd organu polegający na częściowym orzekaniu w zakresie rozstrzygniętym decyzją o nr. [...]. Dotyczyło to części umarzającej postępowanie w zakresie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek finansowanych przez płatnika składek za ubezpieczonych na ubezpieczenie społeczne za okres od lutego 2009r. do września 2011r. w łącznej kwocie 82.774,12 zł. oraz odsetek od składek finansowanych przez ubezpieczonych na ubezpieczenie społeczne w wysokości 23.851,00 zł. Ponownie rozstrzygając sprawę ZUS wydał zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję z dnia [...] 2013r., w której w punkcie II uchylił decyzję własną z dnia [...] 2012r nr.[...] w części umarzającej postępowanie w zakresie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek finansowanych przez płatnika składek za ubezpieczonych na ubezpieczenie społeczne za okres od lutego 2009r. do września 2011r. w łącznej kwocie 82.774,12 zł. oraz odsetek od składek finansowanych przez ubezpieczonych na ubezpieczenie społeczne w wysokości 23.851,00 zł. i w tym zakresie umorzył postępowanie Sądu I instancji. Powyższy punkt II zaskarżonej decyzji jest nadal błędnym rozstrzygnięcie organu. Było umorzenie postępowania z wniosku skarżącej z dnia 21 stycznia 2012r w zakresie zaległości opisanych w tym punkcie i pozostało umorzenie tej części postępowania. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II zaskarżonej decyzji niczego nie zmieniło w decyzji kontrolowanej z dnia [...] 2012r nr. [...]., czego organ nie dostrzega w sprawie. Organ nie wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartego w wyroku z dnia 30 listopada 2012r., sygn. akt. V SA/Wa 2051/12, co narusza art. 153 p.p.s.a. Wskazać należy, że przed organem toczyło się jedno postępowanie administracyjne z wniosku skarżącej z dnia 31 stycznia 2012r o umorzenie zaległych składek. Okoliczność, że organ rozstrzygnął żądanie skarżącej dwiema częściowymi decyzjami z dnia [...] 2012r o nr. [...] i [...] nic w sprawie jedności przeprowadzonego postępowania administracyjnego jako pierwszoinstancyjnego nie zmieniła. Zatem jeżeli organ wydawał decyzje częściowo rozstrzygające roszczenie wnioskodawczyni, to w ramach tych rozstrzygnięć mógł orzekać tylko raz co do jednego zakresu żądania. Nie mógł orzekać pierwszoinstancyjnie dwukrotnie co do określonych zaległości objętych tym samym wnioskiem. Wynikające z wniosku skarżącej żądanie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek finansowanych przez płatnika składek za ubezpieczonych na ubezpieczenie społeczne za okres od lutego 2009r. do września 2011r. w łącznej kwocie 82.774,12 zł. oraz odsetek od składek finansowanych przez ubezpieczonych na ubezpieczenie społeczne w wysokości 23.851,00 zł. zostało rozstrzygnięte w decyzji o nr. [...], co oznacza, że w odniesieniu do tego zakresu żądania nie powinno się znaleźć jakiekolwiek rozstrzygnięcie w decyzji o nr. [...]. Tu nie jest też możliwe umorzenie postępowania w tej części, gdyż również doszłoby do podwójnego orzekania pierwszoinstancyjnego i to sprzecznego orzekania w sprawie jednego wniosku. Z jednej strony wniosek w tej części był oddalony ( decyzja nr. [...]), a z drugiej strony ta sama część wniosku uzyskałaby umorzenie postępowania w tym zakresie. Wobec powyższego należało punkt II zaskarżonej decyzji uchylić oraz uchylić poprzedzającą decyzję organu w tym samym zakresie. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w punkcie I zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za odpowiadające prawu. Ta część orzeczenia odnosi się do żądania skarżącej umorzenia zaległych składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami na ich ubezpieczenie społeczne za okres od marca 2009r. do września 2011r w kwocie 119.258,89zł. Skarżąca była jedynie płatnikiem tych składek. Koszty ich pokrycia ponieśli pracownicy zatrudnieni przez nią. Zgodnie z treścią art. 30 u.s.u.s. do składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek nie stosuje się przepisu art.28 ustawy, będącego materialnoprawną podstawą orzekania o umorzeniu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne. Jest to przepis bezwzględnie obowiązujący i nie daje organowi możliwości orzekania w tej kwestii. Wobec powyższego stwierdzenie organu o bezprzedmiotowości postępowania co do takiego zakresu wniosku jest prawidłowe. Ustalenie to daje podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego w tym zakresie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Nieuprawniony jest zarzut skarżącej o naruszeniu bliżej nie sprecyzowanych przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy społecznej pod kątem zastosowania wobec niej pomocy de minimis. Wymieniona ustawa reguluje zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej warunki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w tym zasady postępowania dotyczące pomocy de minimis. Natomiast podstawy materialnoprawne dające możliwość udzielenia takiej pomocy znajdują się w innych przepisach, np. w art. 44 ust.7a-7j ustawy z dnia 26 lipca 1991r o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2012r. poz. 361 ze zm.), art. 25 ust11-16 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2011r. nr.74 poz.397 ze zm.). Sama pomoc de minimis może mieć różną postać, co wynika z treści rozporządzenia Komisji ( WE) z dnia 15 grudnia 2006r w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 2006. 379.5 ze zm.), jest kierowana do podmiotów gospodarczych. Może być nią umorzenie należności publicznych. Należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne mają charakter środków publicznych, o czym stanowi przepis art. 5 ust.2 pkt.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych ( Dz. U. z 2013r. poz.885 t.j.). Natomiast podstawy umarzania zaległości z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne uregulowane są w przepisach z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, stosowanej w sprawie. Skarżąca prowadząca aptekę ogólnodostępną nie spełnia przesłanek ustawowych do umorzenia zaległości w zakresie objętym zaskarżoną decyzją. Stoi temu na przeszkodzie treść art. 30 ustawy. Twierdzenie skarżącej, że do obowiązku ZUS należy poszukiwanie innych rozwiązań w sprawie celem udzielenia jej pomocy publicznej nie znajduje uzasadnienia prawnego. Mając powyższe na uwadze, w odniesieniu do pkt. I zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy, w tym zarzucanego naruszenia art. 7, 8, 9,77§ 1, 80 k.p.a., ani nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy. W odniesieniu do pkt. II zaskarżonej decyzji organ naruszył przepisy art. 105 § 1 k.p.a. umarzając postępowanie w części, w której zostało skutecznie zakończone inną decyzją organu. Naruszenie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. miało charakter naruszenia prawa materialnego, jako, że przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę orzekania organu. Organ naruszył również przepis art. 153 p.p.s.a. stanowiący, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postepowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie organ był związany treścią wskazań Sądu na uwadze Sąd uchylił pkt. II zaskarżonej decyzji oraz pkt 2 poprzedzającej ja decyzji z dnia [...] 2012 r. nr [...] w oparciu o art. 145 § 1 pkt.1 lit a i c w zw. Z art. 134 p.p.s.a. W zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 listopada 2012 r. sygn.. akt. V SA/Wa 2051/2012 i wskazania te nie zostały w sprawie zachowane. Mając powyższe odniesieniu do pozostałej części zaskarżonej decyzji Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.