V SA/Wa 1555/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Justyna Mazur, Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... stycznia 2015 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez S. Sp. z o.o. w W.(dalej: Skarżący, Beneficjent) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... stycznia 2015 r., nr ... o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia ... grudnia 2014 r. w sprawie określenia do zwrotu kwoty dofinansowania. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Decyzją znak: ... z dnia ... grudnia 2014 roku PARP określiła Beneficjentowi zobowiązanie do zwrotu środków pochodzących z umowy o dofinansowanie ... na realizacje projektu pn: "..." w wysokości ... zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Decyzja została przesłana przez organ I instancji za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. i doręczona pod adresem siedziby Beneficjenta w dniu 2 stycznia 2015 r. Na dostarczonym PARP przez Pocztę zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje, obok daty doręczenia, odcisk pieczęci firmowej Beneficjenta oraz podpis osoby, która odebrała przesyłkę tj. Ł. S.(podpis "..."). Beneficjent wniósł odwołanie od powyższej decyzji w dniu 19 stycznia 2015 roku (data stempla pocztowego). W treści odwołania Beneficjent wskazał, iż decyzja została doręczona Stronie skarżącej w dniu 5 stycznia 2015 roku. Postanowieniem z dnia ... stycznia 2015 r. znak: ... Minister stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 2 stycznia 2015 roku pracownik Poczty doręczył przesyłkę zawierającą decyzję organu I instancji pod adresem siedziby Beneficjenta. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej przesyłki widnieje odcisk pieczęci firmowej Strony skarżącej oraz podpis osoby, której przesyłka została doręczona. Minister wskazał, że odwołanie zostało nadane w dniu 19 stycznia 2015 r., podczas gdy termin do złożenia odwołania upływał w dniu 16 stycznia 2015 r. Organ ponadto stwierdził, że Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W dniu 18 lutego 2015 r. do organu odwoławczego przekazany został przez organ I instancji wniosek Beneficjenta z dnia 10 lutego 2015 r., w którym Strona skarżąca wniosła o skuteczne doręczenie decyzji, zarzucając, że nie została ona skutecznie doręczona Beneficjentowi oraz o umożliwienie skutecznego wniesienia odwołania w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a. Nadto, w sytuacji, gdyby organ odwoławczy stwierdził, że decyzja została skutecznie doręczona, Beneficjent wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PARP, z uwagi na fakt, że do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania doszło bez jego winy oraz wstrzymanie, na podstawie art. 60 k.p.a. wykonania przedmiotowej decyzji. W złożonym wniosku Strona skarżąca podniosła, że decyzja nie została jej skutecznie doręczona, bowiem jej odbioru dokonała osoba, która nie była pracownikiem S. Sp. z o.o., a tym samym, nie była upoważniona do odbioru w jej imieniu korespondencji. Do wniosku dołączono m.in. oświadczenie Ł. S., w którym ten wskazał, że jest pracownikiem innej spółki (... Sp. z o.o.), której siedziba mieści się w tym samym budynku co siedziba Beneficjenta oraz, iż w dniu 2 stycznia 2015 roku odebrał przesyłkę adresowaną do Beneficjenta, potwierdzając jej odbiór pieczęcią firmową Beneficjenta. Nadto, we wniosku z dnia 10 lutego 2015 r. Strona skarżąca wniosła o przesłuchanie świadków: Ł. S. oraz A. B. Minister w dniu ... marca 2015 r. postanowieniem m. in. odmówił przeprowadzenia dowodu w przesłuchania wnioskowanych świadków, jak również odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji PARP z dnia ... grudnia 2014 r. Z informacji przekazanej do tut. Sądu przez Ministra wynika, że Skarżący nie wniósł środków zaskarżenia od postanowienia z dnia ... marca 2015 r. Natomiast na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... stycznia 2015 r. znak: ..., stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania S. Sp. z o.o. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, datowaną na dzień 4 lutego 2015 r., wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając naruszenie: 1) art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. oraz art. 39, 391, 40, 41, 42, 43 oraz 44 § 1, 2, 3 i 4 k.p.a. w zw. z art. 45 k.p.a. w zw. z art. 46, 47, 48 oraz 49 k.p.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. i art. 110 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu, iż decyzja została doręczona Stronie skarżącej w dniu 2 stycznia 2015 r., a tym samym termin na wniesienia odwołania od decyzji upływał w dniu 16 stycznia 2015 r., co skutkowało uznaniem, iż Skarżący uchybia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji i wydaniem postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy decyzja w ogóle nie została doręczona Skarżącemu, a tym samym termin do wniesienia odwołania od decyzji nie zaczął jeszcze swojego biegu, które to przyjęcie przez organ miało oczywisty wpływ na wynik sprawy; 2) art. 8 oraz 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów administracji publicznej, zasady wysłuchania stron, zasady szybkości postępowania oraz niewzięcia pod uwagę rzeczywistej woli Strony skarżącej, obejmujące niezwrócenie się przez organ do Skarżącego o udzielenie wyjaśnień w zakresie daty doręczenia decyzji Skarżącemu, w wyniku czego organ niezasadnie przyjął, iż decyzja została doręczona Skarżącemu, podczas gdy decyzja w ogóle nie została doręczona Skarżącemu, a tym samym termin do wniesienia odwołania od decyzji nie zaczął jeszcze swojego biegu, które to przyjęcie przez organ miało oczywisty wpływ na wynik sprawy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Z ustaleń przedstawionych przez organ, jak również z treści akt administracyjnych wynika, że decyzja z dnia ... grudnia 2014 r. została przesłana przez organ I instancji za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. na adres podany przez Skarżącego we wniosku i toczącym się postępowaniu administracyjnym tj. ... oraz doręczona pod adresem siedziby Beneficjenta (...) w dniu ... stycznia 2015 r. Na dostarczonym PARP przez Pocztę zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje, obok daty doręczenia, odcisk pieczęci firmowej Beneficjenta (z nazwą Skarżącej spółki, nr REGON i NIP oraz powyższym adresem) oraz podpis osoby, która odebrała przesyłkę tj. Ł. S. (podpis "S."). Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji w dniu ... stycznia 2015 roku (data stempla pocztowego). W treści odwołania Beneficjent wskazał, iż decyzja została doręczona Stronie skarżącej w dniu 5 stycznia 2015 r. Natomiast Skarżący podnosi, że decyzja z dnia ... grudnia 2014 r. została nieprawidłowo doręczona tj. doręczona zupełnie innemu podmiotowi tj. spółce ... sp. z o.o., znajdującej się pod tym samym adresem co siedziba Skarżącego w dniu 2 stycznia 2015 r., bowiem korespondencja skierowana do Skarżącego została odebrana przez osobę do tego nieuprawnioną. Skarżący przedstawił przy tym, że w dniu 2 stycznia 2015 r. (piątek), w budynku przy ul. ...., w którym siedzibę mają m. in. spółka ... sp. z o.o. oraz Skarżący, pracownik poczty wręczył Ł. S., będącemu pracownikiem ... sp. z o.o., korespondencję skierowaną do Skarżącego, której nadawcą był PARP. Pracownik poczty, mając wiedzę, iż w budynku swoje biura ma kilka spółek, nie zweryfikował czy korespondencja jest doręczana właściwemu podmiotowi oraz czy Ł. S. jest uprawniony do odbioru korespondencji skierowanej do Skarżącego. Podkreślono, że Ł. S., znajdując się przy sekretariatach, odebrał korespondencję wręczoną przez pracownika poczty, pokwitował ją własnoręcznym podpisem oraz mylnie przyjął, że powinien użyć na potwierdzeniu odbioru korespondencji pieczątkę Skarżącego. Będąc pracownikiem merytorycznym, do obowiązków Ł. S. wynikających z zatrudnienia w spółce ... sp. z o.o. należy wyłącznie zajmowanie się kwestiami związanymi z dotacjami publicznymi oraz analizami finansowymi dla spółki ... sp. z o.o. Do wyżej wymienionego zakresu obowiązków nie należało ani nie należy odbiór korespondencji kierowanej na adres ul. ..., w tym dopełnianie formalności towarzyszących doręczeniom urzędowej korespondencji. Skarżąca spółka podkreśliła przy tym, że decyzja została odebrana przez Ł. S., zatrudnionego w spółce ...sp. z o.o. Spółka ta ma swoją siedzibę pod adresem ul. ..., a więc pod takim samym adresem, pod jakim znajduje się siedziba Skarżącego. Skarżący wskazał, iż mimo, że siedziba Skarżącego oraz ... sp. z o.o. znajduje się pod jednym adresem, to są to dwa osobne podmioty, a każda ze spółek (zarówno ... sp. z o.o. jak i Skarżący) posiada własne zamknięte oddzielne biuro. Biuro spółki ... sp. z o.o. mieści się na parterze, podczas gdy biuro Skarżącego znajduje się na pierwszym piętrze budynku, oznacza to, że dedykowane biura obu spółek znajdują się w zupełnie innym miejscu budynku i są oddalone od siebie o około 20 m. Skarżący twierdzi również, że w dniu 5 stycznia 2015 r. (poniedziałek) A. B. (członek zarządu Skarżącego) otrzymał od osoby dedykowanej do odbierania korespondencji adresowanej do Skarżącego tj. od N. K. decyzję z dnia ... grudnia 2014 r. i dopiero z tą chwilą Skarżący powziął informację o decyzji. Tym samym - działając w słusznym przekonaniu, iż termin 14 dni do wniesienia odwołania należy liczyć od chwili otrzymania decyzji - Skarżący nadał odwołanie na poczcie w dniu 19 stycznia 2015 r. Sąd – rozpoznając niniejszą sprawę – uznał, iż organ prawidłowo ocenił, że decyzja z dnia ... grudnia 2014 r. została Skarżącemu doręczona w dniu 2 stycznia 2015 r., zatem złożenie odwołania w dniu 19 stycznia 2015 r. zostało dokonane z uchybieniem terminu do złożenia odwołania, który upływał dnia 16 stycznia 2015 r. Należy zgodzić się z organem, jak również ze wskazywanym orzecznictwem sądów administracyjnych, w tym z tezami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2010 roku (sygn. akt: II OSK 741/09), że jeżeli osoba odbierająca pismo w siedzibie Spółki dysponuje pieczęcią firmową adresata pisma, należy domniemać, że jest uprawnioną do odbioru pism w rozumieniu art. 45 k.p.a. Trzeba też podkreślić, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż decyzja została doręczona Stronie skarżącej w dniu 2 stycznia 2015 r., albowiem pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., co jednocześnie oznacza, że stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podnoszony przez Skarżącego argument, iż osoba, która odebrała decyzję i pokwitowała jej odbiór, stawiając pieczęć firmową i podpisując się pod odbiorem tj. Ł. S., nie była pracownikiem Skarżącego i nie miała upoważnienia do odbioru korespondencji Skarżącego nie może zmienić oceny, że decyzja została skutecznie doręczona w dniu 2 stycznia 2015 r. Wynika to z faktu, że osoba (Ł. S.), która przebywała w budynku o wskazanym adresie (ul. ...) nie poinformowała doręczyciela, że nie może odebrać przesyłki skierowanej do Skarżącej spółki, bowiem nie jest pracownikiem spółki i nie ma upoważnienia do odbioru korespondencji i odebrała decyzję, kwitując jej odbiór pieczęcią Skarżącego oraz podpisując się. Trzeba w tym miejscu ponownie zgodzić się z organem, że w orzecznictwie przyjmuje się, że nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania, czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne uprawnienia do odbioru pism (patrz m. in. cyt. przez organ postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2011 roku sygn. akt I OZ 474/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA wskazał w uzasadnieniu swoje rozstrzygnięcia, że zgodnie z art. 45 k.p.a. "Jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio". Przepis art. 45 k.p.a. "(...) wyłączył możliwość doręczenia pism innym pracownikom (...) jednostek organizacyjnych lub innym osobom np. klientowi, sąsiadowi, lub osobom przebywającym przypadkowo w lokalu siedziby spółki" (postanowienie SN z 5 października, sygn. akt III ARN 54/94 OSNP 1994, Nr 12, poz. 187). Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się, że nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania "za każdym razem", czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne uprawnienia do odbioru pism. Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania jednostek, o których mowa w przepisie art. 45 k.p.a., nakłada na kierujących nimi obowiązek podjęcia takich działań organizacyjnych, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione (postanowienie NSA z 10 maja 1995 r. sygn. akt V SA 1692/94 , niepubl.). Sądy administracyjne wielokrotnie orzekały, że obowiązkiem jednostki organizacyjnej (osoby prawnej) jest takie zorganizowanie odbioru pism, by odbioru dokonywała osoba upoważniona i nie jest przy tym istotne, czy pracownik miał do tego pełnomocnictwo. Wskazywały przy tym, że nawet, gdyby osoba odbierająca korespondencję dla adresata nie była upoważniona do jej odbioru, to jeżeli dysponuje pieczęciami jednostki i potwierdza odbiór korespondencji, to można przyjąć domniemanie faktyczne, iż jest ona upoważniona do odbioru pism (por. wyrok NSA z 21 września 2007 r. sygn. akt I FSK 1152/06, postanowienie NSA z 18 października 2007 r., sygn. akt II FZ 478/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak samo też NSA orzekł w orzeczeniu, na który powołuje się organ, a mianowicie w postanowieniu z dnia 11 lutego 2014 roku (sygn. akt II OZ 127/14, dostępne tamże), że skoro osoba, obecna pod adresem siedziby stowarzyszenia, posługiwała się jej pieczątką i nie oświadczyła doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, to nie można czynić zarzutu, że przesyłkę doręczono do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób zatrudnionych w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, legitymując się przy tym pieczątką firmy. Trzeba też wskazać, że Skarżący nie podawał szczegółowego adresu swojej siedziby, mimo że w budynku przy ul. ... miały siedzibę też inne podmioty, nie podawał w adresie, że jego siedziba mieści się np. w konkretnym lokalu w tym budynku, zatem doręczenie pod ten adres, który spółka sama określiła w taki, a nie inny sposób, należy uznać za skuteczne. Tym samym po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, na jakie wskazywał w swojej skardze Skarżący, w tym zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.