V SA/Wa 158/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... listopada 2016 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji K. M. (dalej "skarżący"), zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze na wskazaną w sentencji decyzję zawarł wniosek o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że zobowiązany został do zapłacenia wysokiej kary pieniężnej. Dodał, że toczy się wobec niego kilkadziesiąt postępowań o wymierzenie kolejnych kar. Oprócz tego skarżący wniósł już sto skarg na decyzje o nałożeniu na niego kar pieniężnych. Poza tym wszczęto wobec niego postępowanie egzekucyjne dotyczące kwoty [...] zł. Następnie skarżący podkreślił, iż wykonanie przedmiotowej decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Sama utrata płynności – możliwa w związku z egzekwowaniem wykonalnych decyzji ostatecznych – w istocie skutkuje niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie grozi jej upadłością. W zaistniałych okolicznościach wykonanie zaskarżonej decyzji (rozumiane szeroko, jako wywołanie skutków prawnych) spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wskazał również, że w sytuacji, w której wykonanie zaskarżonej decyzji skutkuje zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę jedynego źródła utrzymania, spełnione są obie przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Skarżący wskazał ponadto, że w obliczu nakładania kolejnych kar przez urzędy celne realizacja nałożonej kary rażąco krzywdzi jego interes, przy czym nawet późniejsze uwzględnienie skargi bez uprzedniego wstrzymania wykonania decyzji spowoduje, że nie będzie można naprawić zaistniałej szkody ani odwrócić jej skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący stwierdził, iż wykonanie przedmiotowej decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, w konsekwencji prowadząc do jej upadłości. Wskazał też, że toczy się przeciwko niemu kilkadziesiąt postępowań w analogicznym przedmiocie, a oprócz tego wniósł już sto skarg na decyzje o nałożeniu na niego kary. W końcu skarżący zaznaczył, że wszczęto wobec niego egzekucję na kwotę [...] zł. Odnosząc się do ww. twierdzeń wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym miedzy innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W niniejszej sprawie skarżący takich dokumentów nie przedstawił. Sąd nie miał zatem możliwości porównania obciążenia wynikającego z zaskarżonej decyzji jak i z innych decyzji wydanych w analogicznych sprawach z sytuacją finansową skarżącego. Tym samym Sąd nie mógł rzetelnie ocenić, że wykonanie tej decyzji pociągnie za sobą skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Reasumując stwierdzić należy, iż skoro skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżący nie wykazał również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo stwierdzenie o grożącej skarżącemu upadłości w razie wykonania zaskarżonej decyzji, niepoparte żadnymi dokumentami mogącymi potwierdzić istnienie takiego zagrożenia nie jest w tym zakresie wystarczające. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji