V SA/Wa 1610/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi H. G. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez pełnomocnika H. G. na pismo w sprawie pozostawienia bez rozpoznania wniosku z 16 listopada 2012 r. Postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych. W dniu 10 kwietnia 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wydał decyzję nr [...] o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości, mocą której przyznał wnioskodawczyni H. G. płatność rolnośrodowiskową za rok 2007 w łącznej kwocie 2473,20 zł. Na skutek odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] utrzymał przedmiotową decyzję w mocy . Od decyzji tej wnioskodawczyni złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 14 grudnia 2009 r. (sygn. akt I SA/Rz 761/09) oddalił ją, zaś wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r. (sygn. II GSK 394/10) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił złożoną skargę kasacyjną. W dniu 23 listopada 2012 r. pełnomocnik H. G. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lipca 2009 r. W złożonym wniosku pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał jako okoliczności przemawiające za wznowieniem podstawy wznowienia określone: w treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak udziału w postępowaniu administracyjnym P. G. i A. N. oraz w art. 145 § 1 pkt 5 poprzez wprowadzenie wnioskodawczyni w błąd przez pracowników organu co do wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z 14 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętego PROW 2007-2013 a nadto poprzez istnienie w dacie wydania decyzji przez organ II instancji protokołu z czynności kontrolnych z dnia 8 maja 2009 r. nr [...], z którego wynika, że posiadaczem działki nr [...] w 2007 r. była wnioskodawczyni a nie P. G.. Treść tego protokołu nie była znana organom ponieważ nie odnoszą się one do jego treści w uzasadnieniu swoich decyzji. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. Od postanowienia tego pełnomocnik wnioskodawczyni złożył odwołanie, które zostało uwzględnione w związku z czym postanowieniem Prezesa ARiMR z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] zostało ono uchylone. Prezes ARiMR w uzasadnieniu postanowienia wyraził pogląd dotyczący konieczności ustalenia terminu, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania, co wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego kiedy strona dowiedziała się o istnieniu nowego dowodu w postaci protokołu z czynności kontrolnych nr [...]. Pismem z dnia 6 marca 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału ARiMR na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał stronę ( kierując pismo do pełnomocnika) do wskazania w terminie 7 dni terminu, w którym dowiedziała się o nowym dowodzie w postaci protokołu z czynności kontrolnych nr [...] z dnia 8 maja 2009r. Pismem z dnia 20 marca 2013 r. Dyrektor Oddziału wskazując jako podstawę treść art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił wniosek o wznowienie postępowania bez rozpoznania z powodu nieusunięcia braku formalnego tj. wskazania terminu, w którym H. G. dowiedziała się o istnieniu nowego dowodu w sprawie w postaci protokołu z czynności kontrolnych. Dyrektor wskazał, że wezwanie do usunięcia braków zostało doręczone w dniu 8 marca 2013 r. wobec czego termin do usunięcia braków upłynął w dniu 15 marca 2013r. W związku z powyższym pismem pełnomocnik wnioskodawczyni złożył odwołanie, które postanowieniem Prezesa ARiMR z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] zostało uznane za niedopuszczalne na podstawie art. 134 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia Prezes ARiMR odniósł się do prawidłowości doręczenia wezwania do usunięcia braków pełnomocnikowi wnioskodawczyni, prawidłowości jego zaadresowania oraz wskazał, ze pismo informujące o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie jest decyzją administracyjną ale czynnością materialno- techniczną w związku z czym nie służy od niego odwołanie. Od postanowienia tego pełnomocnik H. G. wniósł skargę, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania w sprawie oraz zarzucił: naruszenie treści przepisów k.p.a. w postaci art. 40 § 2 .kp.a. poprzez niedoręczenie pełnomocnikowi skarżącej pisma z 6 marca 2012 r. z wezwaniem do usunięcia braków wprost skarżącą z pominięciem skierowania pisma do pełnomocnika, art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik rozwinął jej zarzuty. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należało oddalić. Trafne jest stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że odwołanie było niedopuszczalne ponieważ pismo Dyrektora Podkarpackiego Oddziału ARiMR w R. z dnia 20 marca 2013 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek złożony przez pełnomocnika skarżącej, nie jest decyzją administracyjną. W sposób jednoznaczny wypowiedział się w tym przedmiocie Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r. I OPS 2/13, stwierdzając w jej uzasadnieniu, że "Nie ulega wątpliwości, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. W najnowszej literaturze przedmiotu nie ma w tej kwestii wątpliwości (por. np. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311; W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 120; G. Łaszczyca (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. I, Warszawa 2013, s. 625; R. Stankiewicz (w:) M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, s. 386). Nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie" NSA wyjaśnił także, że nie można przyjąć, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej w sposób władczy odmawia stronie uruchomienia postępowania jurysdykcyjnego (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 30 sierpnia 2010 r., I SA/Bk 180/10) i wskazał, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.) lub dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej (art. 61 § 3a k.p.a.), nawet jeżeli to podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. W takim przypadku organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest podjąć działania wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., mające na celu usunięcie tych braków, a w konsekwencji rozpoznanie i załatwienie sprawy. NSA uznał, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej (np. wezwanie organu wystosowane na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. było wadliwe (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., II GSK 3/11), to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. W tej sytuacji NSA uznał, że pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) stanowi bezczynność organu, na którą służy skarga stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Biorąc powyższe okoliczności pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał na podstawie art. 151 p.p.s.a., że skargę należało oddalić. Na koniec Sąd wyjaśnia, że zarzuty podniesione w skardze jako odnoszące się do prawidłowości pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania będą mogły być rozważone wyłącznie w ewentualnym postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność.