V SA/Wa 1691/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J.K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą T., dalej jako "Skarżący", reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] wymierzającą Skarżącemu karę pieniężną za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry w kwocie 12.00,00 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego nie uzasadniono. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego uzupełniła wniosek poprzez wskazanie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. W ocenie pełnomocnik doszłoby również do powstania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu Skarżącego i jego rodziny, bowiem kwota nałożonej kary jest dla Strony niezwykle wysoka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, przy czym obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające jej zastosowanie, albowiem zasadą jest wykonywanie zaskarżonych aktów, zwłaszcza decyzji administracyjnych. Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia jest uzasadnione. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody i niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., II GSK 1799/11, LEX nr 965117). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową, a także niemajątkową – która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., II OSK 106/14). Tak jak sama szkoda ma wystąpić po stronie wnioskodawcy, tak jej wielkość określana jako "znaczna" musi być oceniana na tle kondycji finansowej wnioskodawcy, czyli całościowej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. Natomiast za "trudne do odwrócenia skutki" należy uznać skutki faktyczne lub prawne które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., I GZ 211/13 i postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2013 r., II GZ 671/13). W ocenie Sądu zdawkowe twierdzenie Strony, że wykonanie decyzji spowoduje utratę płynności finansowej prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, nie prowadzi do stwierdzenia zaistnienia konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podobnie należy odnieść się do twierdzenia o uszczerbku w koniecznym utrzymaniu Skarżącego i jego rodziny. Rodzaj obowiązku tj. zobowiązanie podatkowe nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28.04.09 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty orzeczonej w decyzji. Nie ma przy tym znaczenia kwestia skomplikowanego odzyskania uiszczonych kwot i czasu ich odzyskania, gdyż w wypadku pozytywnego dla Skarżącego rozstrzygnięcia będą mu przysługiwały określone środki prawne, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych należności, w tym również z odsetkami. Oceniając natomiast wniosek w zakresie badania przesłanki dotyczącej niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody należy przede wszystkim wskazać, że wysokość nałożonej na Skarżącego kary to kwota 12.000,00 zł. Wysokość tej kwoty sprawia, że w pewnych określonych sytuacjach uiszczenie jej może doprowadzić do wyrządzenia zobowiązanemu do wpłaty szkody, także szkody znacznej. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zauważyć należy, iż Skarżący jedynie lakonicznie stwierdził, że kwota kary jest dla niego wysoka i jej uiszczenie spowoduje dla niego uszczerbek. W żaden inny sposób nie przedstawił on swojej sytuacji finansowej, która pozwoliłaby Sądowi na dokonanie oceny, czy uiszczenie wymierzonej kary rzeczywiście mogłoby doprowadzić do wyrządzenia Skarżącemu szkody, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.