V SA/Wa 1768/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z ... grudnia 2015 r. nr ... w sprawie ze skargi S. C. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... kwietnia 2016 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z ... grudnia 2015 r. nr ... S. C. (dalej jako "skarżąca") w skardze na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] grudnia 2015 r. nr [...] wymierzającej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 12.000 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie ww. decyzji pogorszy i tak trudną sytuację majątkową skarżącej i może doprowadzić do zakończenia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Ponadto podniesiono, że okoliczności sprawy wskazują na brak zaangażowania skarżącej w urządzanie gier na automatach w rozumieniu ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - strona jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (tak w postanowieniu NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Przy czym nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (tak w postanowieniu NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13, LEX nr 1401299). Poza tym, nie jest wystarczające samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Przy czym do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania do badanej sprawy w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Jednocześnie zauważyć należy, że we wniosku nie przedstawiono żadnego konkretnego uzasadnienia, dotyczącego sytuacji majątkowej skarżącej, które Sąd mógłby wziąć pod uwagę przy rozpoznaniu wniosku. Argumenty dotyczące stanu finansów i majątku skarżącej zostały natomiast przedstawione przez skarżącą w toku wszczętego przez nią postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Wskazać należy, że postanowieniem z 26 września 2016 r. starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Rozpatrując ten wniosek, referendarz na podstawie oświadczeń skarżącej ustalił, że uzyskuje ona miesięczny dochód w wysokości w przedziale od 2.600 zł do 2.800 zł netto z tytułu 2 umów o pracę oraz prowadzonej działalności gospodarczej. Jednakże, co warte zauważenia, nie zostały przedstawione żadne dokumenty dotyczące funkcjonowania tej działalności gospodarczej, poza zeznaniem podatkowym za 2015 r. Jednocześnie kwoty – gdzie podstawowe wydatki kształtowały się w przedziale od 2.750 zł a 3.450 zł – jakie skarżąca przedstawiła, dotyczące miesięcznych kosztów utrzymania, poddały w wątpliwość okoliczność, czy skarżąca przedstawiła wszystkie źródła dochodu, albo czy uczyniła to rzetelnie. Sąd podziela te wątpliwości. Duża rozbieżność pomiędzy przedstawianymi dochodami i wydatkami nakazuje zastanowić się nad tym, w jaki sposób skarżąca znajduje środki na pokrycie tej różnicy. Skoro zaś środki te się znajdują, a nie zostały wskazane w żaden sposób w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, stwierdzić należy, że Sąd nie otrzymał od skarżącej dostatecznych danych do podjęcia miarodajnej oceny w kwestii skutku, jaki wywarłoby ewentualne wykonanie rozstrzygnięcia organu. Biorąc pod uwagę, że pierwotnie skarżąca nie przedstawiła żadnych informacji dotyczących jej stanu majątkowego – co w ogóle uniemożliwiłoby jakiekolwiek merytoryczne rozpoznanie wniosku – a uzyskane na etapie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy informacje nie były zupełne, niemożliwym jest wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego żądanie skarżącej. Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.