V SA/Wa 181/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą we [...] na decyzje Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia ... grudnia 2015 r. znak: ... Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej jako "Minister", "organ odwoławczy", "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako "Prezes Zarządu PFRON", "organ I instancji") z dnia ... maja 2015 r. znak: ... w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania od wynagrodzenia dla osób niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2013 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp.k. (dalej jako "Skarżąca", "Strona") przekazała za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za powyższe miesiące. Opisaną powyżej decyzją z dnia ... maja 2015 r. Prezes Zarządu PFRON odmówił stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2013 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż na podstawie analizy dokumentacji przedstawionej przez stronę, ustalił że na dzień złożenia wniosków Wn-D wartość niepokrytych strat Spółki przekroczyła 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, w tym wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przekroczyła 25% wysokości tego kapitału. W związku z powyższym w ocenie organu pierwszej instancji strona spełniła przesłankę z pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw(Dz. U. UE.C z 2004r. Nr 244, poz. 2 ze zm., dalej: "Wytyczne wspólnotowe"). Tym samym, zgodnie z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych pomoc ze środków Funduszu ( Dz.U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721, z późn. zm., dalej: "ustawa o rehabilitacji") pomoc w formie dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych nie mogła jej udzielona ze względu na jej trudną sytuację ekonomiczną. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, wnosząc o: uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości, przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Po rozpoznaniu odwołania Minister zaskarżoną decyzją z dnia ... grudnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji wykonał wskazania zawarte w decyzji Ministra z dnia ... listopada 2014 r. nr ..., którą uchylono poprzednią decyzję organu I instancji w przedmiocie wniosku strony, gdyż dokonał szczegółowej analizy dokumentów finansowych przedłożonych przez Skarżącą. Minister podkreślił również, iż materiał dowodowy zgromadzony przez Prezesa Zarządu PFRON był wystarczający do wydania decyzji, a w sprawie nie zachodziły przesłanki przeprowadzenia rozprawy określone w art. 89 k.p.a., takie jak przyśpieszenie lub uproszczenie postępowania, czy potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków, biegłych lub oględzin. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 o rehabilitacji, środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3). Jak wskazał organ odwoławczy, pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej, określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 oraz Wytycznych wspólnotowych. Minister podkreślił, że pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Organ odwoławczy wskazał, że w formularzach Inf-o-PP dołączonych do wniosków Wn-D Skarżąca oświadczyła w części A pkt 6, że należy do kategorii przedsiębiorstw innych niż wskazane w pkt 1-3. Wobec powyższego, przy ocenie sytuacji finansowej Skarżącej organ odwoławczy zastosował definicję przedsiębiorstwa zagrożonego określona w pkt. 10 Wytycznych wspólnotowych. Organ odwoławczy uznał, że Prezes Zarządu PFRON prawidłowo ocenił sytuację finansową Spółki na podstawie przedstawionych przez nią dokumentów finansowych, sporządzonych zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości i wbrew twierdzeniom strony zawartym w formularzu dołączonym do wniosku Wn-D ustalił, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka z pkt. 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych uniemożliwiająca wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała bowiem, iż wartość zarejestrowanego kapitału Spółki wynosiła ... zł. Strata odnotowana w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku Wn-D za lipiec 2013 r. wyniosła ... zł co stanowi 54,27% kapitału Spółki, natomiast za sierpień 2013 r. strata ta wyniosła ... zł, co stanowi 62,01% kapitału Spółki. Minister zaznaczył również, że przedłożony materiał dowodowy był wiarygodny, dlatego nie było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości. Organ odwoławczy przypomniał, że badanie sytuacji ekonomicznej strony dotyczy dnia złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy - co wynika z art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej i art. 26a ustawy o rehabilitacji. Z kolei zaś w myśl motywu 36 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 za datę przyznania pomocy należy uznać dzień w którym beneficjent nabył prawo do przyjęcia pomocy zgodnie z przyjętym krajowym systemem prawnym. Prawo do pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest zatem nabywane z dniem złożenia kompletnego wniosku o jego wypłatę. Wobec powyższego ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej w późniejszym okresie następującym po dacie złożenia wniosku nie może mieć wpływu na dokonane rozstrzygnięcie (wyrok NSA z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II GSK 765/12). W związku z powyższym, zdaniem organu niezasadny był zawarty w odwołaniu zarzut, że organ I instancji nie badał sytuacji podmiotu na moment złożenia prawidłowego i kompletnego wniosku w sprawie, gdyż analiza finansowa była przeprowadzana na koniec pełnego okresu sprawozdawczego poprzedzającego dzień złożenia wniosku tj. na koniec lipca i sierpnia 2013 r., gdyż strona ubiegała się o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w tych miesiącach 2013 r. Ponadto, jak wyjaśnił organ odwoławczy, zgodnie z ustawą z dnia 9 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 330 ze zm., dalej ustawa o rachunkowości) zestawienia obrotów i sald kont księgi głównej powinny zostać sporządzane przynajmniej za poszczególne okresy sprawozdawcze, nie rzadziej jednak niż na koniec miesiąca (art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy o rachunkowości). Zdaniem Ministra nie mógł również być uwzględniony również argument skarżącego o podwyższeniu kapitału zakładowego, co ma wpływ na ocenę sytuacji ekonomicznej strony. Wpis do KRS nastąpił w dniu 24 stycznia 2013 r., natomiast zgodnie z treścią art. 262 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych podwyższenie kapitału zakładowego następuje z chwilą wpisania do rejestru. Ponadto zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości kapitał zakładowy spółek kapitałowych wykazuje się w wysokości określonej w umowie lub statucie i wpisanej w rejestrze sądowym. Organ podkreślił również iż bezzasadne jest twierdzenie, że poniesienie straty nie wpływa na wysokość kapitału. Przy wyliczaniu wysokości niepokrytych strat organ bierze pod uwagę pozycje bilansowe z części pasywa (kapitał podstawowy, kapitał zapasowy, kapitał z aktualizacji wyceny, pozostałe kapitały rezerwowe, zysk (strata) z lat ubiegłych oraz zysk (strata) netto. Natomiast wartość kapitału zarejestrowanego to suma kapitału zakładowego, zapasowego, rezerwowego oraz kapitału z aktualizacji wyceny. Skargę na powyższą decyzję złożyła Skarżąca wnosząc o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu PFRON, - dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność poprawności i rzetelności pod względem rachunkowym i finansowym działań podjętych przez skarżącą w spornym dla stron okresie w zakresie posiadanego przez nią kapitału, jak i odnotowanej straty i pokrycia jej w oparciu m.in. o uchwały zawarte w akcie notarialnym z dnia ... czerwca 2013 r., - dopuszczenie i przeprowadzenia dowodów wskazanych w uzasadnieniu skargi, jak i wszelkich dowodów powoływanych przez skarżącą już na etapie postępowania administracyjnego na okoliczność ustalenia czy skarżąca na dzień złożenia wniosków za lipiec i sierpień 2013 r. spełniała czy też nie przesłanki określone w pkt 10 lit. b) Wytycznych Wspólnotowych, - rozpatrzenie skargi na rozprawie, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) - dalej: "kpa" poprzez jego błędne i bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy przy wykorzystaniu reguł określonych w art. 7, 77, 78 § 1 oraz 84 kpa organ zobowiązany był - z uwagi na brak spełnienia przez skarżącą przesłanki określonej w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych - do wydania decyzji zmieniającej decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia ... maja 2015 r., zatem decyzję przyznającą Skarżącej dofinansowanie do wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2013 r., a tym samym organ zobligowany został do zastosowania art. 138 § 1 ust. 2 kpa, art. 136 kpa w zw. z art. 7, 77, 78 § 1, 84 oraz 15 kpa poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, w szczególności dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczności szczegółowo wskazane w petitum skargi, art. 107 § 3 w zw. z art. 7 oraz 77 kpa poprzez wydanie i doręczenie Skarżącej decyzji zawierającej istotne błędy w ustalonym stanie faktycznym sprawy, art. 107 w zw. z art. 11 kpa poprzez wydanie i doręczenie Skarżącej decyzji zawierającej istotne braki w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia, art. 7, 77 oraz 80 kpa poprzez zaniechanie podjęcia przez organ wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a tym samym brak rzetelnego ustalenia przez organ stanu faktycznego niniejszej sprawy w aspekcie spełniania przez Skarżącą przesłanek określonych w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych, art. 7, 8 i 10 kpa przez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający podstawową zasadę postępowania administracyjnego tj. zasadę pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa oraz zaniechanie podjęcia z urzędu kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu Skarżącej, co doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej przyznanie dofinansowania w oparciu o dane historyczne, a nie rzeczywistą sytuację finansową strony, przepisów prawa materialnego: art. 26a w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z pkt. 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż nie ma podstaw do udzielenia miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2013 r. z uwagi na rzekome znajdowanie się Skarżącej w trudnej sytuacji ekonomicznej z powodu utraty kapitału pomimo, że na moment składania wniosków o dofinansowanie zakończony został proces związany z pokryciem straty Skarżącej za lata ubiegłe jak i bieżącej starty, co wyłączało możliwość zastosowania kryteriów ilościowych i jakościowych określonych w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych, art. 26a ust. 9a w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy o rachunkowości poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że dokonane przez Skarżącą w momencie przekształcania spółki ze spółki kapitałowej na spółkę osobową czynności mającej na celu pokrycie straty nie wpłynęły na zmianę sytuacji finansowej Skarżącej w sposób pozwalający na przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki ilościowe i jakościowe określone w pkt. 10 lit. b) Wytycznych wspólnotowych, co umożliwiałoby Skarżącej uzyskanie dofinansowania do wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2013 r. W rozwinięciu przedstawionych zarzutów Skarżąca wyjaśniła, że w związku ze zmianami w kapitałach zakładowych, następnie wkładach, jak również w zakresie pokrycia przez nią strat w momencie przekształcenia, jak i na mocy uchwały z 30 czerwca 2014 r., skuteczność ww. czynności szczegółowo uzasadniła zasadami określonymi m. in. w art. 4. ust 2 ustawy o rachunkowości, jak i międzynarodowych standardach rachunkowości. W ocenie Skarżącej ich prawidłowość i skuteczność w aspekcie oceny przesłanek określonych w pkt 10 lit. b Wytycznych Wspólnotowych została pominięta przez organ odwoławczy, choć była to okoliczność najistotniejsza z punktu widzenia sporu istniejącego między stronami. W ocenie Skarżącej powyższe pominięcie mogło wynikać z uwagi na brak przez organ kompleksowej wiedzy z zakresu księgowości, a co za tym idzie brak możliwości należytej analizy i oceny poprawności działań Skarżącej w spornym dla stron okresie. Zdaniem Skarżącej spółki wartość wskazana w bilansie zysków i strat w pozycji "niepodzielony wynik z lat ubiegłych" zgodnie z przesyłanymi uchwałami, jak i prowadzoną polityką rachunkowości, nie jest częścią kapitału zakładowego, zapasowego, rezerwowego czy kapitału z aktualizacji wyceny, tylko stanowi wartość pokrytej straty, która to powinna mieć bezpośredni wpływ co do wyliczenia poprawnej wartości niepokrytej straty w kapitale Skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił jednocześnie, że w treści zaskarżonej decyzji organ omyłkowo wskazał na wpis dokonany do rejestru KRS w dniu 14 stycznia 2014 r., który dotyczył I. z o. o. należącej do spółki kapitałowej I. S.A. Niezależnie jednak od tego, w przedstawionym przez akcie notarialnym z 28 czerwca 2013r., dotyczącym przekształcenia Spółki, nie ma informacji na temat pokrycia strat. Ponadto, strona w przekazanych wraz z pismem z 24 października 2013 r. danych finansowych w postaci bilansu i rachunku zysków i strat za okres styczeń-lipiec 2013 r., styczeń-sierpień 2013 r. wskazała wartość kapitału podstawowego i rezerwowego Spółki oraz wartość z lat ubiegłych, przy czym z przedstawionych danych nie wynika, aby nastąpiło pokrycie strat odnotowanych przez Spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Jak wynika z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków PFRON stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia nr 800/2008, a dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Do uznania, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc stosować kryteria określone w tym rozporządzeniu. Wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy, do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu nr 800/2008. Kategorie dozwolonej pomocy publicznej zostały określone w art. 1 tego rozporządzenia. W powołanym akcie zostały również określone sytuacje, w których nie ma on zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji pomoc, jako pomoc publiczna niezgodna ze wspólnym rynkiem nie może być udzielona. Zgodnie z motywem 15 preambuły rozporządzenia nr 800/2008, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych Wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Z dokumentacji załączonej do sprawy i (co nie jest sporne między stronami postępowania) wynika, że spółka nie należy do przedsiębiorstw wskazanych w pkt 6 poz. 1- 3 załącznika A do wniosku Wn-D. Państwa członkowskie przyznając pomoc dla dużych przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw zagrożonych stosują pełną definicję zawartą w Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Powołane Wytyczne zawierają definicję przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej i określają kryteria uznania przedsiębiorstwa za "przedsiębiorstwo zagrożone", stanowiąc w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych, że w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki warunek ten jest spełniony, jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy. W ocenie Sądu organy obydwu instancji prawidłowo przyjęły, że w przypadku Skarżącej wystąpiła sytuacja, o której mowa w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ w sposób wystarczający przeanalizował sytuację finansową spółki pod kątem wystąpienia utraty kapitału. Wskazał bowiem, powołując się na dokumenty przedstawione przez stronę, że wartość zarejestrowanego kapitału spółki wynosiła ... zł, wartość straty odnotowanej w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku za lipiec 2013 r. wyniosła ... zł co stanowi 54,27% kapitału Spółki, natomiast za sierpień 2013 r. strata ta wyniosła ... zł, co stanowi 62,01% kapitału Spółki. Podkreślenia ponownie wymaga, że powyższe dane pochodzą od samej spółki, wynikają z jej sprawozdań i nie są w żaden sposób kwestionowane przez którąkolwiek ze stron. Tym samym nie ulegało wątpliwości, że Strona spełnia przesłankę określoną w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych, a więc pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń za okres wskazany we wniosku nie może zostać udzielona. Należy podkreślić, że spełnienie powyższej przesłanki jest w świetle Wytycznych wspólnotowych wystarczające do uznania przedsiębiorcy za znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Wbrew twierdzeniom Strony organy nie muszą badać innych przesłanek - w tym tych wymienionych w pkt 11 Wytycznych. Badanie ich bowiem jest możliwe tylko wtedy, gdy nie zachodzą przesłanki wymienione w pkt 10 - świadczy o tym treść przepisu : "Nawet gdy nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w pkt 10, przedsiębiorstwo może nadal być uznane za zagrożone, w szczególności gdy występują typowe oznaki, takie jak rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się zapasów, nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto. W niektórych poważnych przypadkach, przedsiębiorstwo może już znajdować się w sytuacji niewypłacalności lub być przedmiotem zbiorowego postępowania upadłościowego prowadzonego zgodnie z prawem krajowym. W tej ostatniej sytuacji niniejsze wytyczne stosuje się do każdej pomocy przyznanej w kontekście takiej procedury, która prowadzi do utrzymania przedsiębiorstwa na rynku. W każdym przypadku przedsiębiorstwo zagrożone kwalifikuje się do pomocy tylko wtedy, gdy ewidentnie nie może odzyskać płynności dzięki środkom własnym lub środkom uzyskanym od właścicieli/akcjonariuszy lub ze źródeł rynkowych" (podkreślenie Sądu). Innymi słowy przepis ten rozszerza możliwości uznania dla potrzeb pomocy publicznej przedsiębiorcy za znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, a nie je zawęża, jak to wywodzi Strona. W tym miejscu odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego zastosowania w sprawie art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz przepisów rozporządzenia nr 800/2008 do przedsiębiorcy nieznajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej wskazać należy, że Skarżąca (co wynika z dokumentów przez nią przedstawionych) znajdowała się na dzień złożenia wniosku w trudnej sytuacji ekonomicznej uniemożliwiającej wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres lipiec i sierpień 2013 r. Zdaniem Sądu ocena sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o pomoc prawidłowo została zbadana na dzień złożenia wniosku - zgodnie z art. 37 ust. 5 ustawy z 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U z 2007 r. nr 59, poz. 404 ze zm.), który stanowi, że podmiot ubiegający się o pomoc (...) jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej po dniu złożenia wniosku nie ma zatem znaczenia dla przyznania pomocy (por. wyrok WSA z 14 października 2011r. sygn. akt: V SA/Wa 1287/11; NSA w wyrokach z 28 listopada 2013r. II GSK 1044/12, II GSK 1107/12 i II GSK 1170/12). Za prawidłowością takiego poglądu przemawia także motyw 36 rozporządzenia nr 800/2008, zgodnie z którym za datę przyznania pomocy należy uznać dzień, w którym beneficjent nabył prawo przyjęcia pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym Poza tym podkreślić należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, ze zm., rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji z art. 37 ust. 6 ww. ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej) - wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić podmiotowi udzielającemu pomocy informacje dotyczące swojej sytuacji ekonomicznej, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzone zgodnie z przepisami o rachunkowości. Zgodnie natomiast z art. 45 ust. 2 ustawy o rachunkowości sprawozdanie finansowe składa się z: 1) bilansu; 2) rachunku zysków i strat; 3) informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia (odnoszące się bezpośrednio do bilansu lub rachunku zysków i strat). To właśnie te, a nie inne dokumenty stanowią podstawę rozpoznania wniosku o wypłatę dofinansowania. To na ich podstawie organ ocenia również, czy wnioskodawca nie jest "przedsiębiorstwem zagrożonym" m.in. w rozumieniu pkt 10 lit. a Wytycznych wspólnotowych. Tak też było w rozpoznawanej sprawie. Stąd też niezasadne są zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdyż sposób ustalenia spełnienia przesłanek uznania za przedsiębiorstwo zagrożone jest ściśle określony, o czym była mowa już wyżej. Odnosząc się do twierdzeń Strony dotyczących nierozpatrzenia całości materiału dowodowego i pominięcia znacznej jego części, wskazać należy, iż stanowisko to nie znajduje uzasadnienia z tego względu, iż organy obydwu instancji zebrały i rozpatrzyły całość zgromadzonego w sprawie materiału, jak również wskazały, jakie znaczenie miały dla jej rozstrzygnięcia przedstawione przez stronę skarżącą dowody z dokumentów. Jeszcze raz podkreślić należy, że ocena zasadności przyznania pomocy następuje na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia jego złożenia. Skoro bowiem pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej sprawy są również powody, z których Spółka utraciła kapitał. To Skarżąca bowiem podejmuje określone decyzje gospodarcze, za które następnie bierze również odpowiedzialność. Nie może być bowiem zgody na takie działanie podmiotu, który podejmując określone decyzje gospodarcze traci kapitał w sposób odpowiadający Wytycznym wspólnotowym dla przedsiębiorstwa zagrożonego i jednocześnie żąda dofinasowania stanowiącego pomoc publiczną, która może być udzielona w ściśle określonych przepisami wspólnotowymi warunkach. Skoro z akt sprawy wynika, że na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2013 r. wobec Skarżącej miały zastosowanie przesłanki przewidziane w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych, to w sposób prawidłowy odmówiono wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Podsumowując wskazać należy, że w realiach sprawy niniejszej pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2013 r. nie mogła być udzielona, a zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.