V SA/Wa 183/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura(spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Protokolant ref.staż. - Anna Głowacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi F. W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego: oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanego dalej: "Prezesem ARiMR") z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (zwany dalej: "Kierownikiem Biura") odmówił F. W. (zwanemu dalej: "Skarżącym") przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych przez Skarżącego we wniosku o płatność a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosiła 34,7458%, a zatem przekraczała 20% lecz nie była wyższa niż 50%, co skutkowało odmową przyznania pomocy – stosowanie do treści art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. L 316 z 02.12.2009 r., str. 65; zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 1122/2009"). Pismem z dnia 16 stycznia 2012 r. Skarżący odwołał się od powyższej decyzji do Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni (zwanego dalej: "Dyrektorem Oddziału"). Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Dyrektor Oddziału utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura z dnia [...] stycznia 2012 r., pouczając jednocześnie Skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Skarżący nie skorzystał z prawa zaskarżenia decyzji Dyrektora Oddziału z dnia [...] czerwca 2012 r. i nie wystąpił ze skargą do sądu administracyjnego, w terminie wskazanym w pouczeniu. Pismem z dnia 16 marca 2014 r. Skarżący wystąpił do Kierownika Biura z wnioskiem o uchylenie wszystkich decyzji Agencji w sprawie nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i nienależnie pobranych płatności z tytułu płatności bezpośrednich oraz nieprzyznania płatności w roku 2011. Jednocześnie wskazał, iż wnosi o uchylenie tych decyzji, zgodnie z art. 154 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; zwanej dalej: "k.p.a."). Wezwaniem z dnia 27 marca 2014 r. Kierownik Biura wystąpił do Skarżącego o określenie istoty i zakresu żądania zawartego w piśmie z dnia 16 marca 2014 r. wskazując, iż wymienione w tym piśmie decyzje nie zostały wydane przez Kierownika Biura. Wobec braku odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Kierownik Biura – działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. – poinformował Skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w części oraz o przekazaniu części wniosku do rozpoznania zgodnie z właściwością. Organ wyjaśnił przy tym, iż wobec Skarżącego nie zostały wydane żadne decyzje o ustaleniu nienależnie pobranych płatności. Natomiast w zakresie żądania uchylenia decyzji dotyczącej nieprzyznania płatności w roku 2011, wniosek należało przekazać do Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni. Pismem z dnia 22 maja 2014 r. Dyrektor Oddziału zawiadomił Skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. W dniu 9 czerwca 2014 r. Skarżący stawił się osobiście w siedzibie Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni i złożył wyjaśnienia do protokołu. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. o numerze [...], Dyrektor Oddziału odmówił uchylenia w trybie art. 154 § 1 k.p.a. decyzji własnej z dnia [...] czerwca 2012 r. W odwołaniu z dnia 21 lipca 2014 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału w całości oraz umorzenie postępowania, a następnie przekazanie sprawy do rozpoznania Kierownikowi Biura. W ocenie autora odwołania, w sprawie miało miejsce uchybienie właściwości przez Dyrektora Oddziału, bowiem organem właściwym do uchylenia decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a. był Kierownik Oddziału, jako organ, który wydał decyzję merytoryczną z dnia [...] stycznia 2012 r. Natomiast decyzja Dyrektora Oddziału z dnia [...] czerwca 2012 r. nie miała charakteru reformatoryjnego, a jedynie sprowadzała się do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Niezależnie od tego, z ostrożności procesowej, autor odwołania sformułował także zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania administracyjnego, wskazując na brak przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz oparcie się przez organ na nieaktualnej ortofotomapie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego wyliczenia powierzchni działek nr [...],[...] i [...], zadeklarowanych we wniosku o płatność. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. o numerze [...] Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału z dnia [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w trybie art. 154 § 1 k.p.a. weryfikacji podlegają ostateczne decyzje administracyjne, na mocy których żadna ze stron nie nabyła prawa, w przypadku, gdy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Ponadto przepis ten formułuje zasadę, że organem właściwym do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej jest organ, który wydał decyzję będącą przedmiotem weryfikacji. Następnie Prezes ARiMR zauważył, iż możliwość zastosowania przedmiotowego trybu ma zastosowanie w równym stopniu do decyzji prawidłowych jak i do decyzji wadliwych – z wyłączeniem jednak wad kwalifikowanych, o których mowa w treści art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz jedynie weryfikację decyzji. Niezależnie od tego, organ administracji publicznej prowadząc postępowanie w trybie art. 154 k.p.a. musi zbadać decyzję pod kątem jej zgodności z prawem. Odnosząc się do generalnego zarzutu odwołania, Prezes ARiMR nie dopatrzył się naruszenia przepisów o właściwości wskazując, iż przedmiotem żądania w trybie art. 154 § 1 k.p.a. mogą być tylko decyzje ostateczne. W niniejszej sprawie ostateczną decyzją w sprawie odmowy przyznania płatności na 2011 r. była decyzja Dyrektora Oddziału z dnia [...] czerwca 2012 r., zatem ten organ był właściwy do weryfikacji decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy nie uwzględnił również pozostałych zarzutów odwołania. W tym zakresie wskazał, iż analiza dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie pozwala na wskazanie, że zarówno na etapie postępowania w sprawie przyznania płatności, prowadzonego przez Kierownika Biura, jak również na etapie postępowania odwoławczego, prowadzonego przez Dyrektora Oddziału, organy – mając na względzie oświadczenia strony w zakresie deklaracji powierzchni gruntów do płatności – podejmowały działania mające na celu weryfikację poprawności danych w zakresie powierzchni gruntów uprawnionych do przyznania płatności. Organ zauważył, iż Skarżący był każdorazowo informowany o wynikach podjętych w tym zakresie czynności. Jeśli chodzi natomiast o brak przeprowadzenia kontroli na miejscu, Prezes ARiMR zauważył, że zgodnie z treścią art. 20 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16; zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 73/2009"), w celu weryfikacji kwalifikowalności do przyznania wsparcia, państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków złożonych w tym zakresie, zaś system kontroli na miejscu stanowi uzupełnienie systemu kontroli administracyjnej. Powyższe oznacza, że przeprowadzenie kontroli na miejscu – stanowiącej jedynie uzupełnienie systemu kontroli administracyjnej – nie ma charakteru obligatoryjnego środka dowodowego. Prezes ARiMR podniósł nadto, iż sama kwestia oceny zgodności z prawem ostatecznej decyzji administracyjnej nie ma jednak decydującego znaczenia w kontekście żądania jej uchylenia w trybie art. 154 § 1 k.p.a. Zauważył przy tym, iż przedstawione przez Skarżącego okoliczności nie mogą świadczyć o istnieniu interesu społecznego lub słusznego interesu strony, przemawiających za uchyleniem decyzji Dyrektora Oddziału z dnia [...] czerwca 2012 r. Wynika to bowiem z faktu, że płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stanowią instrument wsparcia dla producentów rolnych, samo zaś ich przyznanie uzależnione jest od konieczności spełnienia przez niego określonych przepisami prawa warunków, natomiast nie stanowią one instrumentu o charakterze stricte socjalnym, za pomocą którego organy Państwa udzielają wsparcia dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie F. W. wniósł o uchylenie decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] listopada 2014 r. w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na niedostrzeżenie i powielenie uchybienia Dyrektora Oddziału polegającego na niedostrzeżeniu słusznego interesu strony przemawiającego za zmianą w trybie art. 154 § 2 k.p.a. decyzji Dyrektora Oddziału z dnia [...] czerwca 2012 r., która zapadła z naruszeniem przepisu art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.). Rozwijając zarzuty skargi powtórzono argumentację przedstawioną w odwołaniu, iż zadeklarowane we wniosku o płatność powierzchnie działek nr [...], [...] i [...], odpowiadały stanowi rzeczywistemu, w przeciwieństwie do powierzchni PEG wyznaczonej przez Kierownika Biura, a następnie ustalonej przez Dyrektora Oddziału według ortofotomapy, która zawiera cienie wysokich drzew. W ocenie Skarżącego, w sytuacji gdy istnieją wątpliwości w zakresie rzeczywistej powierzchni działek zadeklarowanych do płatności, organ powinien przeprowadzić kontrolę na miejscu, nie zaś opierać się wyłącznie na ortofotomapie dostępnej w Sieci Informatycznej Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (SIZSZiK), której aktualność – zdaniem Skarżącego – budziła poważne wątpliwości. Skarżący wskazał, iż słuszny interes w przedmiotowej sprawie objawia się w uzyskaniu stosownych dopłat, które wskutek uchybień Kierownika Biura oraz Dyrektora Oddziału nie zostały mu przyznane. W jego ocenie, organy te nie wskazały bowiem dlaczego odmówiły wiarygodności jego wyjaśnieniom, które znalazły wsparcie w wynikach wizytacji terenowej z dnia 23 marca 2012 r. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 6 lutego 2015 r. Skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna wydana w trybie art. 154 § 1 i 2 k.p.a. Przypomnieć zatem należy, iż zgodnie z tymi przepisami, decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W takich przypadkach, właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotychczasowej. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. stanowi jeden z elementów systemu nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, iż wszystkie nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego oparte są o zasadę niekonkurencyjności, polegającą na tym, że nie mogą być stosowane zamiennie (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2007 r. o sygn. akt I OSK 1529/06, wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2010 r. o sygn. akt II OSK 18/09; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się również, że tryb zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej określony w art. 154 k.p.a. służy do wzruszenia zarówno decyzji administracyjnych prawidłowych, to znaczy wolnych od wad materialnoprawnych i procesowych, jak też w odniesieniu do takich wadliwych decyzji ostatecznych, które są jednak dotknięte wadami innymi niż wady kwalifikowane. W żadnym jednak przypadku trybu z art. 154 k.p.a. nie można traktować jako służącego do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną niejako w kolejnej instancji. Zatem w omawianym postępowaniu, weryfikacja ostatecznej decyzji następuje tylko z jednego punktu widzenia a mianowicie czy za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przyjmuje się przy tym, iż przesłanka interesu społecznego lub słusznego interesu strony powinna podlegać ocenie według wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady uwzględnienia z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. O uwzględnieniu obu tych interesów można mówić tylko w takich przypadkach jeżeli ich uwzględnienie nie narusza prawa tzn. nie sankcjonuje stanu niezgodnego z prawem (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2012 r. o sygn. akt I GSK 913/11). W orzecznictwie sądów administracyjnych występuje również pogląd, zgodnie z którym, w trybie art. 154 k.p.a. nie mogą być uchylane lub zmieniane tzw. decyzje związane, przy wydawaniu których przepisy prawa nie pozwalają organom na swobodne uznanie. W wyroku z dnia 8 maja 2012 r. o sygn. akt II OSK 1693/11 Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż przystępując do rozpatrzenia wniosku o uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 154 k.p.a., organ administracji musi przede wszystkim ustalić, czy decyzja, której wniosek dotyczy jest decyzją związaną, czy też nie. Jeśli wniosek dotyczy decyzji związanej, to jej zmiana w trybie art. 154 k.p.a. jest co do zasady niedopuszczalna. Zbędne jest w takim przypadku dokonywanie przez organ administracji oceny, czy istnieją wskazane w tym przepisie przesłanki zamiany decyzji, to jest czy strona na podstawie tej decyzji nie nabyła prawa oraz, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Znane jest również w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym tryby nadzwyczajne określone w art. 154 i 155 k.p.a. mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011r. o sygn. akt I OSK 607/10). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2014 r. o sygn. akt II OSK 1932/13, iż pogląd o niestosowaniu nadzwyczajnego trybu z art.154 k.p.a. w stosunku do decyzji związanych podyktowany jest tym, że uchylenie lub zmienia takiej decyzji nie może prowadzić do wydania decyzji, która będzie naruszać prawo. Ma to miejsce wówczas, gdy decyzja o charakterze związanym wydana w postępowaniu zwykłym podjęta została zgodnie z obowiązującym prawem, wówczas zmiana lub uchylenie takiej decyzji w trybie art. 154 k.p.a. mogłoby prowadzić do naruszenia prawa. Stąd też poprawność tego ustalenia zależy od konkretnego przypadku w ocenie którego rozważenia wymaga, czy decyzja związana wydana została zgodnie z prawem, a tym samym, czy zmiana lub uchylenie decyzji związanej doprowadzi faktycznie do stanu sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym. Badając w powyższym świetle zaskarżoną decyzję wskazać należy, iż weryfikacji w trybie art. 154 § 1 k.p.a. poddana została decyzja Dyrektora Oddziału z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura z dnia [...] stycznia 2012 r. o odmowie przyznania F. W. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. Podstawą odmowy był przepis art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009, zgodnie z którym, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20% lecz nie więcej niż 50% powierzchni stwierdzonej, nie przyznaje się pomocy w danym roku. W toku postępowania administracyjnego pierwszej instancji, Kierownik Biura ustalił, iż powierzchnia zadeklarowana przez Skarżącego we wniosku (4,77 ha) nie była prawidłowa, wobec czego posługując się system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia nr 73/2009, przyjął powierzchnię stwierdzoną w trakcie kontroli administracyjnej (3,54 ha). Wyliczona w ten sposób różnica w powierzchni wynosiła 34,7458%, co skutkowało odmową przyznania pomocy. Rozpoznając odwołanie strony, Dyrektor Oddziału wskazał, iż w dniu 23 marca 2012 r. przeprowadzono wizytację terenową, na skutek której ustalono, że teren nosił ślady po rekultywacji, jednakże z uwagi niemożliwość określenia daty usunięcia drzew i krzewów, wyznaczono powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą (PEG) na podstawie ortofotomapy dostępnej w SIZSZiK. W ocenie Dyrektora Oddziału, biorąc pod uwagę stanowisko wyrażone w decyzji Kierownika Biura, zarzuty odwołania, a także odpowiedzi Kierownika Biura Kontroli na Miejscu [...] w sprawie weryfikacji PEG oraz korektę wniosku z dnia 21 czerwca 2012 r. wraz z materiałem graficznym i wyjaśnieniami rolnika, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został prawidłowo rozpatrzony przez organ I instancji. Analizując powyższe decyzje, Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie dostrzegł naruszenia prawa przez organy działające w zwykłym postępowaniu. Wobec tego wskazać trzeba, iż na podstawie art. 154 k.p.a. może być zmieniona lub uchylona nie tylko decyzja wadliwa prawnie, ale również decyzja ostateczna prawidłowa (wydana zgodnie z przepisami prawa). Bezspornym jest przy tym pogląd, że zmiana decyzji ostatecznej nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154 k.p.a., należy przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a., zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2007 r. o sygn. akt II OSK 1406/06). Należy wyraźnie podkreślić, że ustawowa przesłanka o jakiej mowa w art. 154 k.p.a. tj. słuszny interes strony, nie jest przesłanką abstrakcyjną, ale konkretną odnoszącą się do danej sprawy i wywodzoną z decyzji ostatecznej, co do której został uruchomiony tryb nadzwyczajny. Stąd nie jest możliwe wywiedzenie słusznego interesu strony tylko z art.154 k.p.a., istnienie tego słusznego interesu musi wynikać z rozwiązań materialnoprawnych na podstawie których wydana została ostateczna decyzja, co do której uruchomiono tryb z art.154 k.p.a. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż stanowisko zaprezentowane przez Skarżącego, zarówno w toku postępowania z wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej, jak również w toku postępowania sądowego, zmierza w istocie do ponownej oceny merytorycznej decyzji. Z zebranego w niniejszej sprawie materiału wynika bowiem, iż pomiędzy stronami istnieje spór co do tego, czy powierzchnia gruntów rolnych ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia nr 73/2009, była zgodna ze stanem rzeczywistym. Podkreślić raz jeszcze należy, iż zastosowania trybu z art. 154 k.p.a. nie można traktować jako "postępowania odwoławczego" od decyzji Dyrektora Oddziału z dnia [...] czerwca 2012 r. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do zaskarżenia decyzji Dyrektora Oddziału do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, o czym został prawidłowo pouczony. W tej sytuacji decyzja o odmowie przyznania płatności stała się prawomocna. Jak się podnosi w orzecznictwie, postępowania w trybie art. 154 k.p.a. nie można traktować jako III-ej i IV-ej instancji gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności określonej w art.15 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2012 r. o sygn. akt I GSK 913/11). Biorąc powyższe pod uwagę wskazać trzeba, iż zarzuty Skarżącego dotyczące, w jego ocenie, błędnego rozstrzygnięcia decyzji Dyrektora Oddziału z dnia [...] czerwca 2012 r., w tym wadliwości przeprowadzonej kontroli administracyjnej, winny być podnoszone w zwykłym postępowaniu administracyjnym a następnie w skardze do sądu administracyjnego, nie zaś w nadzwyczajnym postępowaniu, o jakim jest mowa w art.154 k.p.a. Nie jest dopuszczalne uchylenie decyzji w trybie art. 154 k.p.a. wyłącznie z uwagi na subiektywne przekonanie strony, która nie przedstawiając żadnych nowych argumentów dąży do uzyskania odmiennego stanowiska organu w tym samym stanie faktycznym i prawnym, w którym to nie jest możliwe uzyskanie innej oceny prawnej weryfikowanej sprawy. Przedmiotem postępowania przewidzianego w art. 154 k.p.a. jest sprawa uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa. Nie jest to zatem dalsze postępowanie w sprawie rozstrzygniętej taką decyzją. Niezależnie od powyższego, zgodzić należy się z Prezesem ARiMR, iż pomoc finansowa w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie jest przyznawana dowolnie (uznaniowo) lecz po spełnieniu ściśle określonych warunków. Nie można zatem przyjąć by słusznego interesu, o którym mowa w art.154 § 1 k.p.a., można było się dopatrywać w samej okoliczności nieprzyznania Skarżącemu wnioskowanej pomocy z uwagi na jego subiektywne przekonanie, że organ winien przeprowadzić dodatkową kontrolę na miejscu. Jak już stwierdzono, okoliczność taka mogła być podnoszona przy weryfikacji zwykłego trybu postępowania administracyjnego, z której skarżący nie skorzystał. W prawidłowo zatem ustalonych okolicznościach stanu faktycznego sprawy i przy przeprowadzeniu przez organy administracji prawidłowej wykładni mających w niej zastosowanie przepisów, w ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, opierając się na przepisie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.