V SA/Wa 1875/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2012 r. sprawy ze skargi S. [...] S.- K. R. P. i A. Spółka Komandytowa w W. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu ze środków z budżetu Unii Europejskiej; 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości w W.; 2. Zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. na rzecz S. [...] S.- K. R. P. i A. Spółka Komandytowa w W.kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] lutego 2012 r. S. & S.K.R.P. i A. Spółka Komandytowa w W. , dalej: "skarżąca" lub "SKS" złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie skargę na informację G. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A., dalej: "Agencja" zawartą w piśmie z [...] stycznia 2012 r. nr [...] o negatywnej ocenie merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu złożonego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013; Priorytet 8: "Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki", w ramach Działania 8.2 : "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B". Zaskarżona informacja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] października 2009 r. skarżąca złożyła w Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw, dalej: "FMŚP", wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (POIG) 2007-2013, Oś Priorytetowa 8 "Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki", Działanie 8.2 : "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B" pod tytułem "[...] ". Pismem z [...] stycznia 2010 r., FMŚP - pełniąca funkcję Regionalnej Instytucji Finansującej (RIF) - poinformowała skarżącą o negatywnej ocenie złożonego wniosku o dofinansowanie nr [...], które w związku ze zmianą wzoru pisma informującego o negatywnej ocenie wniosku, uzupełniła pismem z [...] lutego 2010 r. zawierającym uszczegółowienie odnośnie obowiązującej wersji załącznika 4.4 procedury odwoławczej POIG. W piśmie tym wskazano i opisano kryteria oceny merytorycznej, których nie spełnił projekt i pouczono o przysługującym prawie wniesienia protestu do RIF. Uznano, że projekt nie spełnił następujących kryteriów oceny merytorycznej: kryterium nr 1 "przedmiot projektu jest zgodny z celami POIG oraz działania 8.2. POIG" oraz kryterium nr 4 – "Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu". Kryteria merytoryczne podlegały przy tym ocenie metodą "0-1", a więc niespełnienie któregokolwiek z nich uniemożliwiało udzielenie wsparcia. Powyższa ocena została zatwierdzona przez S.R. – Dyrektora Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem, skarżąca pismem z [...] lutego 2010 r., wniosła protest wskazując, iż stwierdzenia FMŚP wyrażone w powyższych pismach nie znajdują uzasadnienia ani w treści złożonego wniosku, ani w przepisach regulujących przyznawanie dofinansowania. W wyniku rozpoznania protestu, pismem z [...] marca 2010 r. podpisanym przez S.R. – Dyrektora Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw poinformowano skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu protestu, co uzasadniono prawidłowo przeprowadzoną oceną merytoryczną złożonego wniosku. W odpowiedzi na skierowane przez skarżącą odwołanie w związku z negatywnym rozpatrzeniem protestu, rozstrzygnięciem z [...] maja 2010 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jako Instytucja Pośrednicząca stwierdził zasadność skierowania wniosku o dofinansowanie do ponownej oceny przez FMŚP. Mając powyższe na uwadze FMŚP pismem z [...] maja 2010 r. poinformowała skarżącą o pozytywnym rozpatrzeniu odwołania i skierowaniu wniosku do ponownej oceny. Pismem z [...] lipca 2010 r., po dokonaniu ponownej oceny wniosku, FMŚP poinformowała skarżącą, iż jej projekt o dofinansowanie nr [...] nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, to jest kryterium nr 1 "Przedmiot projektu jest zgodny z celami POIG oraz działania 8.2. POIG", wobec czego projekt nie został rekomendowany do dofinansowania w ramach Działania 8.2 POIG. Pismo to zostało podpisane również przez S.R. – Dyrektora Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw. Pismo Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw z [...] lipca 2010 r. skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 23 września 2010 r. WSA w Warszawie uwzględnił skargę stwierdzając, iż ocena projektu przeprowadzona została w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez FMŚP. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż pismo informujące skarżącą, że złożony przez nią wniosek o dofinansowanie realizacji projektu nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, zostało podpisane przez Dyrektora FMŚP S.R. , który rozpatrywał również środek odwoławczy od tego pisma. Wyjaśniono, iż jak wynika z treści przepisu art. 30 b ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84 z 2009, poz. 712, z późn. zm.), dalej: u.z.p.p.r., S.R. nie mógł brać udziału w rozpatrzeniu protestu i dokonywaniu ponownej oceny wniosku, ponieważ na wcześniejszym etapie postępowania dokonywał już czynności związanych z projektem, w tym był zaangażowany w jego ocenę. Ponadto Sąd wskazał, że w toku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego FMŚP powinna szczegółowo odnieść się do podnoszonych w toku postępowania zarzutów. Rozpoznając ponownie sprawę, pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] poinformowała skarżącą o ponownej negatywnej ocenie merytorycznej wniosku o dofinansowanie w związku z niespełnieniem kryterium merytorycznego nr 1. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż zgodnie z zapisami § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach POIG 2007—2013, dofinansowanie w ramach Działania 8.2 może uzyskać przedsiębiorca, który "planuje rozpoczęcie lub rozwój współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, w szczególności przez dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców". Zdaniem organu z zapisu tego wynika, iż współpracujący przedsiębiorcy (stali partnerzy biznesowi) zgłoszeni w ramach projektu powinni posiadać własne systemy informatyczne lub wdrożyć je równolegle z realizacją projektu przez Wnioskodawcę. W ocenie organu powyższy warunek nie jest spełniony w przypadku projektu złożonego przez skarżącą. Organ wskazał, że k.współpracujące zgłoszone w projekcie, systemów informatycznych w dniu złożenia wniosku nie posiadały, ani też nie zawarto we wniosku informacji wskazujących na planowane ich wdrożenie równolegle do realizacji projektu. FMŚP wskazała, że K. dysponują wyłącznie takim oprogramowaniem jak: M. W., M. O. i L. – s.i.p., które sama skarżąca określiła jako: "standardowe oprogramowanie". Podkreślono fakt, iż M.W. jest systemem operacyjnym natomiast M.O. i L. są wyłącznie systemami użytkowymi (aplikacjami) i nie należy ich utożsamiać z systemem informatycznym. Sam system operacyjny oraz standardowe oprogramowanie biurowe nie może być utożsamiane z integrowanym systemem informatycznym w rozumieniu celu Działania 8.2 POIG, ponieważ w zasadniczym zastosowaniu nie jest przeznaczone do automatycznej komunikacji handlowej (wymiany danych) między partnerami biznesowymi. Zdaniem organu w przypadku, gdy współpracujące k. nie posiadają własnych systemów informatycznych (które mogłyby być zintegrowane z nowym systemem, który ma powstać w ramach projektu), kwalifikowany mógłby być projekt tylko w przypadku, gdyby współpraca między nimi a Wnioskodawcą dotyczyła tych samych procesów biznesowych, co te występujące podczas współpracy między wnioskodawcą a partnerami, którzy własne systemy informatyczne posiadają. W związku z tym, iż proponowane w ramach projektu rozwiązanie informatyczne przewiduje realizację innych procesów biznesowych w relacji Wnioskodawca - k. współpracujące nie posiadające własnych systemów informatycznych i innych procesów w relacji Wnioskodawca - Partnerzy/Klienci, nie będzie możliwe przyłączenie się przez k. współpracujące do projektowanego systemu integrującego systemy informatyczne Wnioskodawcy i jego klientów, właśnie z tego względu, iż będzie on dotyczył innych procesów biznesowych. Zdaniem organu informacje zawarte przez Wnioskodawcę w biznes planie wskazują, iż w relacji Wnioskodawca - K. współpracujące, występują trzy procesy biznesowe, które nie zachodzą w relacji Wnioskodawca - Klienci/Partnerzy. Są to: - proces tworzenia i udostępniania specjalistycznej bazy wzorów dokumentów; - proces przekazywania informacji o klientach k. współpracującym; - proces wersjonowania dokumentów i tworzenia zależności między dokumentami. W związku z powyższym nie jest spełniony warunek pozwalający na zakwalifikowanie projektu do wsparcia w ramach Działania 8.2 POIG, w przypadku, gdy część przedsiębiorstw współpracujących wymienionych w projekcie, nie posiada własnych systemów informatycznych. Jednak oceniająca uznała, że projekt nie spełnił kryterium nr 1 oceny merytorycznej: "Przedmiot projektu jest zgodny z celami POIG oraz Działania 8.2. POIG". Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. skarżąca wniosła skargę na pismo z dnia [...] kwietnia 2011 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na przeprowadzenie oceny wniosku przez FMŚP w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie prawa przy dokonywaniu oceny wniosku poprzez: - zmianę argumentacji i zmianę przyczyn negatywnej oceny wniosku na kolejnych etapach postępowania, poprzez podawanie nowych przyczyn i nowych uzasadnień, sprzecznych z poprzednimi tj. dowolne rozstrzygnięcie wniosku; - nieprawidłową i bezpodstawnie rozszerzającą interpretację rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956, z późn. zm.), dalej "rozporządzenie"; - jednoznacznie błędną i nierzetelną ocenę wniosku oraz zawartych w nim rozwiązań, sprzeczną z powszechnie przyjętymi i stosowanymi definicjami systemów i rozwiązań informatycznych, a także sprzeczną z danymi zawartymi we wniosku; - stosowanie niejednolitych kryteriów przy ocenie tego samego typu wniosków w ramach Działania 8.2 POIG; - wydanie decyzji przez osobę, co do której istnieje uzasadniona wątpliwość, czy posiadała stosowne umocowanie do działania za FMŚP; - nie spełnianie przez Decyzję IV wymogów określonych w art. 30 b ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w zakresie w jakim wymagają pouczenia o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw w odpowiedzi na doręczoną jej skargę wniosła o jej odrzucenie z uwagi na niewłaściwość organu, lub oddalenie skargi w przypadku braku podstaw do jej odrzucenia. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 882/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę, stwierdzając, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez FMŚP. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że legitymacje procesową organu w sprawie posiada PARP, jako Instytucja Wdrażająca i jednocześnie Instytucja Pośrednicząca II stopnia, która mogła zlecać regionalnej instytucji finansującej takiej jak Fundacja Małych i Średnich przedsiębiorstw realizację niektórych zadań związanych z udzielaniem pomocy finansowej. Ponadto za naruszające prawo i świadczące o przeprowadzeniu oceny w sposób dowolny Sąd uznał zmianę argumentacji organu i zmianę przyczyn negatywnej oceny wniosku na kolejnych etapach postępowania, polegającą na wskazaniu przy ponownej ocenie wniosku nowych zastrzeżeń w ramach zakwestionowanego kryterium, których spełnienia dotychczas nie wskazywano. Za nietrafną Sąd uznał dokonaną przez organ interpretację przepisu § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia i przyjął wykładnię tego przepisu sprowadzającą się do tego, że wystarczającym do spełnienia kryterium dofinansowania w zakresie § 9 ust. 2 pkt 4 jest ogólnie rozumiany rozwój współpracy w oparciu o rozwiązania elektroniczne, ograniczenie sprowadzające się do treści zawartej po słowach: "w szczególności", to jest "dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców". Rozumienie: "systemów informatycznych" musi być przy tym szerokie. Za nietrafne Sąd uznał pozostałe zarzuty skargi, to jest: zarzut stosowania niejednolitych kryteriów przy ocenie wniosków w ramach Działania 8.2 POIG, gdyż każdy projekt ma charakter indywidualny, a tym samym wyciąganie wniosków wyłącznie na podstawie tytułu projektów zgłoszonych przez innych wnioskodawców jest nieuprawnione, zarzut braku zachowania wymogów formalnych, co do pouczenia o możliwości wniesienia skargi i zarzut braku umocowania do działania za FMŚP. Od powyższego wyroku PARP wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt II GSK 2028/11 oddalił skargę kasacyjną stwierdzając, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. W motywach rozstrzygnięcia NSA zgodził się z zarzutami skargi kasacyjnej, co do tego, że nie naruszono zasad ponownej oceny projektu, w szczególności § 17 Procedury Odwoławczej, ponieważ: "rozbudowanie przez instytucję oceniającą uzasadnienia niespełnienia przez projekt określonego kryterium, nie jest tożsame ze stawianiem projektowi innych zarzutów i nie może oznaczać naruszenia zasad ponownej oceny projektu" jest w rezultacie oczywistą konsekwencją rozpatrywania środków odwoławczych z zachowaniem wymogu art. 30 b ust. 3 u.z.p.p.r., ale stwierdził, że wadliwość zaskarżonego wyroku w tym zakresie nie miała wpływu na wynik sprawy. NSA podzielił natomiast stanowisko WSA co do naruszenia przez organ prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia. W dalszej kolejności zweryfikował wykładnię tego przepisu dokonaną przez WSA i przedstawił własną wskazując, że przy wykładni § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia należy mieć na uwadze treść § 9 ust. 1 rozporządzenia, z którego wynika, że projekt podlegający dofinansowaniu powinien zmierzać do określonego efektu, którym jest elektroniczna forma realizowania działalności gospodarczej. Następnie dokonując wykładni wskazanego przepisu stwierdził, że posłużenie się przez ustawodawcę w przepisie § 9 ust. 1 rozporządzenia zarówno terminem "rozwiązania elektronicznego" jak też "systemu informatycznego" nie jest przypadkowe i w żadnym razie nie prowadzi do wniosku, że pojęcia te są równoznaczne. Przepis niewątpliwie wymaga rozwiązania elektronicznego, którego celem będzie współpraca pomiędzy przedsiębiorcami wyrażająca się możliwością automatycznej komunikacji handlowej w takim zakresie jaki przewiduje dany projekt. Realizacji tego celu ma służyć dysponowanie przez podmioty uczestniczące w projekcie systemem informatycznym. System informatyczny natomiast należy rozumieć w tym kontekście w sposób ogólny. W konkluzji wywodów dotyczących wykładni wskazanych przepisów rozporządzenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Doprowadzenie dzięki zaproponowanemu w projekcie rozwiązaniu elektronicznemu do efektu zautomatyzowanej komunikacji handlowej i wymiany danych pomiędzy K., k. współpracującymi i klientami niewątpliwie spełnia warunek współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, o którym mowa w § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, czemu nie stoi na przeszkodzie definicja elektronicznego biznesu B2B zawarta w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Zadaniem instytucji oceniającej jest zbadanie, czy dany projekt stwarza możliwość realizacji zamierzenia elektronicznej współpracy, a zatem, czy spełnia kryterium zgodności projektu z celem POIG. Nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach odwoływanie się instytucji oceniającej do pojęć niezdefiniowanych normatywnie, a tak stało się w kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawie". Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r., w wyniku ponownej oceny merytorycznej wniosku skarżącej, G.A.Rozwoju Regionalnego S.A., dalej "GARR", poinformowała, że wniosek nie został uwzględniony, tj. nie zostało przyznane dofinansowanie na realizację wnioskowanego projektu, bowiem projekt ten nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej. Na wstępie podniesiono, że wniosek został skierowany do G. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z siedzibą w K. , rekomendowanej przez Instytucję Pośredniczącą jako instytucji niezaangażowanej w dotychczasową ocenę projektu w celu zachowania pełnej bezstronności. Wskazano, że ponowna ocena wniosku została dokonana w oparciu o treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku w sprawie II GSK 2028/11. W dalszej kolejności powołano się na stanowiska dwóch oceniających wraz z uzasadnieniem ich ocen. Nie zgadzając się z negatywnym rozstrzygnięciem oceny merytorycznej wniosku zawartej w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie w całości zaskarżonej czynności i stwierdzenie, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zauważając na wstępie, że z pisma przekazującego decyzję Instytucji Zarządzającej nie wynika, aby działająca Agencja na zlecenie Instytucji Pośredniczącej posiadała pełnomocnictwo do działania w jej imieniu skarżąca postawiła zarzuty zbieżne z uprzednio prezentowanymi w skardze do Sądu z dnia [...] kwietnia 2011 r. Dodatkowo podniosła, że ocena wniosku została oparta na błędnej wykładni przepisów rozporządzenia z dnia 13 sierpnia 2008 r., w tym sprzecznej z wyrażoną przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 lipca 2011 r., a potwierdzoną przez NSA w wyroku z dnia 19 października 2011 r. W uzasadnieniu skarżąca argumentowała, że nie jest dopuszczalna zmiana przyczyn negatywnej decyzji w wyniku protestu lub skargi od decyzji. W rezultacie rozstrzygnięcie Agencji oparte na fragmentach zapadłego w sprawie orzeczenia NSA rzekomo dającego przyzwolenie na zmianę argumentacji w kolejnych decyzjach odmownych stanowi wypaczenie stanowiska NSA. Zdaniem skarżącej analiza wydanej w sprawie decyzji pozwala wyprowadzić wniosek, że jest ona oparta na innej, zupełnie nowej argumentacji w porównaniu z uprzednio uchyloną decyzją, która okazała się wadliwa i konsekwencją wydanych orzeczeń WSA i NSA winno być wydanie decyzji pozytywnej dla strony. Organ jednak w przekonaniu skarżącej nie chcąc dopuścić do zmiany swojej decyzji na pozytywną w świetle powołanych orzeczeń zdecydował się na obronę wadliwej, uprzednio wydanej decyzji, poprzez zmianę przyczyn negatywnej oceny i jej uzasadnienia, co świadczy o tym, że ocena ta jest nierzetelna i w pełni dowolna. W konsekwencji skarżąca zwróciła uwagę, że zaskarżona decyzja jest już trzecią z kolei, o której uchylenie zwraca się do Sądu i kolejną negatywną, opartą o zupełnie inną i nową argumentację, natomiast sam proces ubiegania się o dofinansowanie projektu trwa już ponad dwa lata. Równolegle ze złożeniem skargi, skarżąca złożyła pismo procesowe wraz z opinią prof. K.S., którą chciała traktować jako rozszerzenie własnego stanowiska w sprawie. W oparciu o tę opinię twierdziła w konkluzji, że Agencja zawęziła definicję kluczowego pojęcia "automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców". W odpowiedzi na skargę PARP nadesłała z pismem przewodnim z [...] lutego 2012r. kserokopię przepisów, z wyłączeniem powszechnie obowiązującego prawa, stanowiących podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Następnie organ złożył odpowiedź na skargę, w której wniósł o oddalenie skargi i szczegółowo odniósł się do postawionych w niej zarzutów. Wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 293/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie z [...] stycznia 2012 r.. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że jego kontrola sprowadza się do zbadania, czy ocena projektu dokonywana przez instytucję pośredniczącą została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem, przytaczając pogląd, że Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu), a zatem i do merytorycznej weryfikacji ocen dokonanych przez ekspertów w zakresie ich prawidłowości merytorycznej, odpowiadającej istniejącej wiedzy w dziedzinie, której ocena dotyczy, lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez ekspertów w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny. Merytoryczna weryfikacja projektu dokonywana przez organ (w oparciu o oceny ekspertów) według kryteriów wartościujących opiera się na swobodnej ocenie. To zaś oznacza, że wynik takiej oceny powinien być należycie uzasadniony, ze szczególnym wyjaśnieniem okoliczności, które zadecydowały o ocenie spełnienia podstawowego kryterium merytorycznego. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. WSA odnosząc się do zarzutu zmiany argumentacji oraz zmiany przyczyn negatywnej oceny projektu wskazał, iż Spółka zakaz powyższy wywodzi z wyroku WSA w Warszawie z 7 lipca 2011 r. Jednak ta argumentacja WSA została uznana za wadliwą przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie NSA rozbudowanie przez instytucję oceniającą uzasadnienia niespełnienia przez projekt określonego kryterium nie jest tożsame ze stawianiem projektowi innych zarzutów i nie może oznaczać naruszenia zasad ponownej oceny projektu. Taką właśnie oceną związany jest Sąd rozpoznający niniejsza sprawę na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.". Zarzut wykluczenia projektu z dofinansowania jest niezmienny we wszystkich ocenach – jest to niespełnienie kryterium nr 1. Spółka zdaje się nie dostrzegać różnicy pomiędzy postawieniem projektowi zarzutu niespełnienia określonego kryterium (tu: niespełnienie kryterium nr 1), a szczegółowymi zarzutami co do wadliwości projektu przemawiającymi za uznaniem niespełnienienia określonego kryterium, stanowiącymi argumenty uzasadniające zarzut niespełnienia kryterium. Ten zarzut zasadniczy, wymieniony na wstępie rzeczywiście nie może ulec zmianie w toku procedury odwoławczej, jednak wskazywanie na inne, wcześniej niewyartykułowane argumenty uzasadniające stawiany konsekwentnie od początku zarzut niespełnienia kryterium nr 1, nie jest stawianiem projektowi nowych zarzutów. Sąd podkreślił, że w ocenie dokonanej przez GARR nie doszło do zmiany przyczyn negatywnej oceny wniosku, przyczyną tą nadal było zarzucane od początku niespełnienie kryterium nr 1, zmianie uległa jedynie argumentacja, co było dopuszczalne. Za niesłuszny Sąd uznał zarzut oparcia rozstrzygnięcia na wykładni przepisów rozporządzenia sprzecznej z oceną prawną wyrażoną przez WSA w Warszawie w wyroku z 7 lipca 2011 r., a potwierdzoną przez NSA w wyroku z 19 października 2011 r. Sąd wskazał, że wykładnia § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia dokonana przez NSA w wyroku z 19 października 2011 r. jest wiążąca zarówno dla Sądu, jak i dla organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. NSA nie potwierdził prawidłowości wykładni prawa dokonanej przez WSA, lecz dokonał własnej. Uznał wprawdzie prawidłowość stanowiska WSA, co do zakwestionowania wadliwej wykładni prawa dokonanej przez organ, jako stanowiącej podstawę uznania oceny za naruszającą prawo, ale zmodyfikował wykładnię prawa dokonaną przez WSA dokonując tym samym własnej wykładni § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia. W świetle wykładni przepisu przeprowadzonej przez NSA i literalnego brzmienia § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia istotą oceny, zdaniem Sądu I instancji jest, czy przedstawiony w biznesplanie system informatyczny spełnia funkcję doprowadzenia do efektu zautomatyzowanej komunikacji handlowej i wymiany danych pomiędzy skarżącą spółką, a k. współpracującymi i klientami. Ocena dokonana przez GARR została dokonana w oparciu o taką właśnie wykładnię prawa, jak też w oparciu o zapisy wniosku. Dali temu wyraz obaj oceniający wskazując obszernie podstawy swych opinii uwzględniające między innymi wykładnię prawa w prawidłowo zinterpretowanych wiążących wyrokach sądów. W ocenie WSA ocena projektu jest kompletna gdyż zawiera konkluzje co do stwierdzenia niespełnienia kryterium nr 1, została oparta o prawidłową interpretację przepisów prawa i w pełni uwzględnienia wykładnię prawa dokonaną przez Sądy w wiążących w sprawie wyrokach. Ocena ta nie budzi wątpliwości co do swej bezstronności. Powołano do oceny G. A. R. R. i jej ekspertów, którzy nie mieli wcześniej żadnego związku ze sprawą. Kryteria oceny (co do niezgodności projektu z celami PO IG działanie 8.2 PO IG) zostały określone przez sądy administracyjne obu instancji i pod kątem tych kryteriów sporządzone zostały oceny. Proces dochodzenia do konkluzji przez obu oceniających był logiczny, spójny, wnioski wyprowadzone są konsekwentnie z przyjętych na wstępie prawidłowych założeń. Argumenty podnoszone w skardze na poparcie tego zarzutu wykraczają poza zakres kontroli sądu, gdyż dotyczą przede wszystkim merytorycznej weryfikacji wniosku i szczegółowych, specjalistycznych kwestii z zakresu informatyki. Sąd zauważył, że skarżący powołuje się na sprzeczność z "powszechnie przyjętymi stosowanymi definicjami systemów i rozwiązań informatycznych", nie wskazuje jednak żadnych podstaw prawnych, z których można by wywieść takie definicje, a więc uznać za naruszenie prawa niezastosowanie się do nich. WSA wziął też pod uwagę, przyjęte przez skarżącego za własne, stanowisko zawarte w opinii prof. dr hab. inż. K.S.. Sąd podkreślił, że opinia ta nie wskazuje na żadne podstawy prawne przyjmowanych ocen. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego stosowanie niejednolitych kryteriów przy ocenie tego samego typu rozwiązań informatycznych w różnych wnioskach składanych i ocenianych w ramach Działania 8.2. PO IG, Sąd I instancji podkreślił, że problem ten był już przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lipca 2011 r. Wówczas Sąd uznał za nietrafny zarzut stosowania niejednolitych kryteriów przy ocenie wniosków w ramach Działania 8.2 POIG, gdyż każdy projekt ma charakter indywidualny, a tym samym wyciąganie wniosków wyłącznie na podstawie tytułu projektu zgłoszonych przez innych wnioskodawców jest nieuprawnione. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, S. & S. K.R.P.i A. Spółka Komandytowa w W. wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: a)przepisów postępowania, a mianowicie art. 30 ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że kognicja sądu administracyjnego w postępowaniu w sprawie skargi na negatywną ocenę projektu ograniczona jest do badania oceny projektu dokonanej przez ekspertów w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; b) przepisów postępowania, a mianowicie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty zarzutu wskazującego na przeprowadzenie oceny w sposób naruszający wiążącą wykładnię przepisów § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia dokonaną w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w związku z tym naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy; c) prawa materialnego, a mianowicie § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że pojęcie "systemy i rozwiązania informatyczne", o którym mowa w tym przepisie wymaga definicji ustawowej, w oparciu o którą mogłaby być dokonana analiza zarzutu skargi do WSA, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, iż pojęcie to nie wymaga definicji ustawowej. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości w odpowiedzi na skargę kasacyjna wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 836/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania kasacyjnego. NSA w uzasadnieniu wyroku powołał art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. Przepis ten stanowi, iż Sąd administracyjny bada ocenę projektów dokonaną przez organ zarządzający pod względem zgodności z prawem, a zatem czy ocena przeprowadzona przez organ uwzględniała spełnienie przez projekt wymogów ustawowych, a więc również bada czy wymogi określone w instrukcjach i załącznikach do nich są zgodne z prawem powszechnie obowiązującym. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w ramach kontroli Sąd ocenia projekt również w aspekcie "jasności kryteriów tejże oceny". W rozpoznawanej sprawie konstrukcja kryterium merytorycznego nr 1 wyboru projektu pod tytułem "[...] oparta została na "zapisach" rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 13 sierpnia 2008. Sąd II instancji przypomniał, że w wyroku z 19 października 2011 r. sygn. akt II GSK 2028/11 podzielił ocenę Sądu I instancji w zakresie błędnej wykładni przez organ § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, potwierdził prawidłowość wykładni § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia przeprowadzonej przez Sąd I instancji i przywołał dodatkowe argumenty przemawiające za jego trafnością. W powołanym wyroku z 19 października 2011 r. NSA wyraził ocenę prawną, iż część przykładowa zawarta w § 9 ust 2 pkt 4 rozporządzenia nie jest częścią normatywną. W przywołanej części przykładowej § 9 ust 2 pkt 4 rozporządzenia chodzi o dostosowanie systemów informatycznych w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami współpracujących przedsiębiorstw. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ oceniający, kierując się oceną prawną dotyczącą systemów informatycznych przyjął, że wskazane w projekcie systemy – w tym współpracujących partnerów - są systemami informatycznymi. Natomiast tym razem powodem negatywnej oceny wniosku stał się brak możliwości automatycznej wymiany informacji pomiędzy systemami informatycznymi współpracujących partnerów. NSA stwierdził, że Sąd I instancji uznał, że zgodna z prawem jest przeprowadzona przez organ ocena wniosku, pomimo że instytucja oceniająca bezpodstawnie odwołała się do pojęć przykładowych, jednak pozanormatywnych zawartych w części przykładowej § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia. Sąd II instancji podkreślił, że podobnie jak w odniesieniu do systemów informatycznych, w rozporządzeniu nie określono w żaden sposób definicji pojęcia "automatyzacja wymiany informacji". Dlatego też przy ocenie projektu należało mieć na uwadze głównie cel wsparcia w ramach działania 8.2. Wspieranie wdrożenia elektronicznego biznesu typu B2B Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, tj. realizację procesów biznesowych w formie realnej możliwości elektronicznej wymiany informacji i koordynacji działań pomiędzy współpracującymi podmiotami w sposób wskazany w projekcie tzn. czy planowany do wdrożenia system pozwoli na realizację procesów biznesowych wymiany informacji w formie elektronicznej. "Automatyzacja wymiany informacji", o której mowa w § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia jest elementem przykładowym, niesprecyzowanym normatywnie i wobec tego zadaniem Sądu I instancji było badanie w ramach kontroli "jasności kryteriów tejże oceny", czy kryterium wyboru projektu nr 1 oparte na błędnej wykładni § 9 ust 2 pkt 4 rozporządzenia głównie na nienormatywnej (przykładowej) jego części jest zgodne z prawem, albowiem instrukcja, załączniki do instrukcji i wyjaśnienia do załączników do instrukcji muszą być zgodne z prawem. Sąd zwrócił uwagę, że Minister będący Instytucją Zarządzająca POIG 2007-2013, rozporządzeniem z 13 marca 2012 r., zmienił z dniem 29 marca 2012 r. mające zastosowanie w niniejszej sprawie rozporządzenie z 13 sierpnia 2008 r., w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach POIG 2007—2013 m.in. w zakresie dotyczącym § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, który w aktualnym brzmieniu stanowi, że wsparcie, o którym mowa w ust. 1 może być udzielone przedsiębiorcy, który planuje rozpoczęcie lub rozwój współpracy z przedsiębiorcami, o których mowa w pkt 3, w oparciu o rozwiązania elektronicznego biznesu typu B2B. Z powyższego wynika, że wprawdzie cyt. rozporządzenie weszło w życie po wydaniu zaskarżonego wyroku niemniej z § 9 ust. 2 pkt 4 stanowiącego materialnoprawną podstawę kryterium merytorycznego nr 1 (Przewodnik po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego innowacyjna Gospodarka 2007-2013) wyeliminowano zapis "w szczególności przez dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców", który stanowił podstawę dotychczasowych negatywnych ocen projektu. W ocenie NSA nowe uzasadnienie prawne przemawia za trafnością stanowiska WSA i NSA wyrażonego w uzasadnieniach wskazanych wyroków w zakresie błędnej wykładni § 9 ust 2 pkt 4 rozporządzenia oraz bezpodstawnym odwoływaniu się przez instytucję oceniającą do pojęć przykładowych, jednak pozanormatywnych zawartych w części przepisu § 9 ust 2 pkt 4 rozporządzenia. Za chybiony Sąd II instancji uznał zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., stwierdzając, że dokonanie oceny projektu sprzeczne z oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniach powołanych wyroków WSA i NSA nie może być kwestionowane w trybie art. 134 p.p.s.a. Nie podzielił również zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez "niedostateczne uzasadnienie stanowiska WSA" w zakresie dokonania oceny projektu z naruszeniem wiążącej wykładni § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia. Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej zawarł w uzasadnieniu wyroku uzasadnienie prawne odnośnie wykładni § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia i wiążącej wykładni tegoż przepisu. Art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służy do zwalczania błędnego w ocenia wnoszącego skargę kasacyjną poglądu prawnego zawartego w uzasadnieniu wyroku. Sąd zauważył, że ponowna ocena projektu, dokonana przez organ w związku z wyrokami WSA i NSA wydanymi w rozpoznawanej sprawie ograniczyła się wyłączenie do kwestii możliwości automatyzacji wymiany informacji. Ocena ta oparta została na nienormatywnej (przykładowej) części § 9 ust 2 pkt 4 rozporządzenia, która następnie została wyeliminowana rozporządzeniem z dnia 13 marca 2012 r. Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 836/12 wydanym w następstwie skargi kasacyjnej skarżącego. Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż zgodnie z art. 30c ust 3 pkt 1 u.z.p.p.r. Sąd administracyjny bada ocenę projektów dokonaną przez organ zarządzający pod względem zgodności z prawem, a zatem czy ocena przeprowadzona przez organ uwzględniała spełnienie przez projekt wymogów ustawowych, a więc również bada czy wymogi określone w instrukcjach i załącznikach do nich są zgodne z prawem powszechnie obowiązującym. Konstrukcja kryterium nr 1 oceny merytorycznej "Przedmiot projektu jest zgodny z celami POIG oraz działania 8.2. POIG" wyboru projektu pod tytułem "[...] w ramach Programu operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Oś Priorytetowa 8 "społeczeństwo informacyjne – zwiększenie innowacyjności gospodarki", Działanie 8.2. "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B" oparta została na "zapisach" rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007—2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956, z późn. zm.). Zgodnie z zapisami § 9 ust. 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia dofinansowanie w ramach Działania 8.2 może uzyskać przedsiębiorca, który "planuje rozpoczęcie lub rozwój współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, w szczególności przez dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w powyższym kontekście, iż w uzasadnieniu wyroku z 7 lipca 2011 r. Sąd wyraził ocenę prawną, iż część przykładowa zawarta w § 9 ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia nie jest częścią normatywną. W przywołanej części przykładowej § 9 ust 2 pkt 4 chodzi o dostosowanie systemów informatycznych w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami współpracujących przedsiębiorstw. Podobnie jak w odniesieniu do systemów informatycznych, nie określono w żaden sposób definicji pojęcia "automatyzacja wymiany informacji". Dlatego też przy ocenie projektu należało mieć na uwadze głównie cel wsparcia w ramach działania 8.2. Wspieranie wdrożenia elektronicznego biznesu typu B2B Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, tj. realizację procesów biznesowych w formie realnej możliwości elektronicznej wymiany informacji i koordynacji działań pomiędzy współpracującymi podmiotami w sposób wskazany w projekcie tzn. czy planowany do wdrożenia system pozwoli na realizację procesów biznesowych wymiany informacji w formie elektronicznej. Sąd zaznaczył, iż "Automatyzacja wymiany informacji", o której mowa w § 9 ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia jest elementem przykładowym, niesprecyzowanym normatywnie. Sąd podniósł, że Minister będący Instytucją Zarządzająca Programem Operacyjnym innowacyjna Gospodarka 2007-2013 rozporządzeniem z 13 marca 2012 r., zmienił z dniem 29 marca mające zastosowanie w niniejszej sprawie rozporządzenie z 13 sierpnia 2008 r., w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007—2013 m.in. w zakresie dotyczącym § 9 ust 2 pkt 4, który w aktualnym brzmieniu stanowi, że wsparcie, o którym mowa w ust 1 może być udzielone przedsiębiorcy, który planuje rozpoczęcie lub rozwój współpracy z przedsiębiorcami, o których mowa w pkt 3 w oparciu o rozwiązania elektronicznego biznesu typu B2B. Powyższe nowe uzasadnienie prawne przemawia, w ocenie NSA, za trafnością stanowiska WSA i NSA wyrażonego w uzasadnieniach wskazanych wyroków w zakresie błędnej wykładni § 9 ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia oraz bezpodstawnym odwoływaniu się przez instytucję oceniającą do pojęć przykładowych, jednak pozanormatywnych zawartych w ww. części przepisu co nastąpiło również przy ponownym rozpoznaniu przez instytucję oceniającą w wyniku wadliwie zrozumianej oceny prawnej, która wiązała organ i Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Należy zatem uznać, iż ocena projektu w zakresie spornego kryterium została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. PARP zawęziła definicję kluczowego pojęcia "automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców". Skarżąca Spółka zasadnie wywiodła, iż na podstawie takiego dowolnego zawężenia, ograniczającego stosowanie tego pojęcia wyłącznie do określonej grupy rozwiązań programowo-technicznych, bezpodstawnie wykluczono rozwiązanie przyjęte przez skarżącą z grupy rozwiązań służących "automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców". Należy zauważyć, iż bezpośrednim celem działania 8.2 jest stymulowanie tworzenia przedsięwzięć biznesowych prowadzonych w formie elektronicznej. W wyniku realizacji projektu beneficjent winien wdrożyć nowy (docelowo zintegrowany) lub zintegrować posiadany już system informatyczny z systemami informatycznymi partnerów, w celu umożliwienia automatycznej wymiany informacji (automatycznej komunikacji handlowej, automatycznej realizacji procesów biznesowych). Skarżąca zasadnie wywiodła zatem, iż w świetle opisu spornego kryterium dyskwalifikowanie przez PARP zastosowanego w projekcie rozwiązania, w którym współpracujący partnerzy realizują zadania automatycznej wymiany informacji w systemie zainstalowanym u głównego partnera handlowego, nie znajduje podstawy formalnej w przepisach powołanego rozporządzenia. Konkludując Sąd podzielił w powyższym zakresie zarzuty skargi i stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, poprzez nieuzasadnione oparcie tej oceny na nienormatywnej (przykładowej) części § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, przy czym w myśl art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. wniosek taki jest wystarczający do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez PARP. Z przedstawionych powodów Sąd uwzględnił skargę i działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.