V SA/Wa 1921/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji W treści skargi złożonej na opisaną w komparycji decyzję P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka"), zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. z siedzibą w W. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...]. Uzasadniając przedmiotowy wniosek Spółka wskazała, iż w przypadku wykonania decyzji na obecnym etapie postępowania i żądania zwrotu kwoty ustalonej w decyzji, istnieje duże prawdopodobieństwo, że stanie się ona niewypłacalna, co może spowodować dalsze konsekwencje finansowe, tj. utratę płynności finansowej. Skarżąca podkreśliła, iż obecnie nie posiada żadnych oszczędności mogących zagwarantować spłatę kwoty nienależnie pobranych płatności w wysokości 275 000 zł, ustalonej zaskarżoną decyzją. Zaznaczyła, iż prowadzi gospodarstwo rolne, w związku z czym jej dochodami są należności uzyskiwane ze sprzedaży płodów rolnych, które w chwili złożenia przedmiotowego wniosku, jeszcze nie występowały oraz płatności uzyskiwane z PROW 2007-2013, a których na rok 2015 i 2016 nie otrzymała. Z uwagi zaś na powyższe, wobec konieczności wydatkowania funduszy na obsługę prac agrotechnicznych, zwrot płatności w kwocie 270 000 zł nie jest możliwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym dla uwzględnienia wniosku nie jest wystarczające przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje strona musi wskazać uzasadniającą to przekonanie argumentację. W przypadku gdy zaskarżony akt nakłada na skarżącego zobowiązanie pieniężne nie wystarczy zatem wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji kwoty tego zobowiązania. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia szkody majątkowej, to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04). Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na poparcie przedmiotowego wniosku przytoczyła jedynie twierdzenia o potencjalnym wpływie wykonania zaskarżonej decyzji na kondycję prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W treści wniosku Spółka nie przedstawiła natomiast konkretnych danych obrazujących aktualną sytuację finansową prowadzonego przez nią gospodarstwa rolnego, tj. wysokość osiąganych przychodów, wysokość kosztów związanych z prowadzeniem gospodarstwa, czy też informacji o składnikach majątku Spółki (ruchomości i ruchomości) jak również nie sprecyzowała z jakimi dokładnie skutkami będzie wiązało się wykonanie decyzji objętej wnioskiem. Nie przedłożyła także żadnych dokumentów na potwierdzenie swojej sytuacji finansowej. Dodatkowo należy zauważyć, że rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącą, tj. zobowiązanie do zwrotu nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Wobec powyższego w ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.