V SA/Wa 1951/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Protokolant - st. spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia zawieszenia uznania za organizację producentów; oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Prezes Agencji Rynku Rolnego uchylił w całości decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w W. z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] orzekającej o zawieszeniu uznania A. Spółka z o.o. jako organizacji producentów owoców i warzyw i orzekł o cofnięciu zawieszenia uznania od [...] lipca 2017 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: A. Sp. z o.o. została uznana za organizację producentów w grupie produktów "owoce", "warzywa" decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...]. Pismem z [...] lipca 2016 r. Dyrektor OT ARR w W. poinformował organizację, iż stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 2-5 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (Dz. U. z 2016 r., poz. 58, dalej: ustawa z dnia 19 grudnia 2003 r.), w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 lutego 2013 r. w sprawie terminów przekazywania informacji przez marszałka województwa, Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Prezesa Agencji Rynku Rolnego, wstępnie uznane grupy producentów owoców i warzyw oraz uznane organizacje producentów owoców i warzyw i ich zrzeszenia (Dz. U. z 2013 r., poz. 338), a także w związku z art. 5 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1419), uznane organizacje zobowiązane są do przekazania właściwemu Dyrektorowi OT ARR między innymi informacji o zakresie swojej działalności za poprzedni rok kalendarzowy w terminie do 1 września każdego roku. Pismo to nie zostało doręczone stronie. Następnie pismem z dnia [...] września 2016 r. Dyrektor OT ARR w W. wezwał stronę do złożenia informacji o zakresie działalności w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania i poinformował, że w przypadku gdy organizacja producentów nie przekaże wyżej wymienionej informacji, Dyrektor OT ARR może zawiesić uznanie organizacji producentów. Przedmiotowe pismo zostało odebrane przez spółkę w dniu [...] września 2016 r., która nie udzieliła na nie odpowiedzi. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Dyrektor OT ARR w W. zawiesił uznanie organizacji producentów A. Sp. z o.o. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że strona nie wypełniła polecenia polegającego na przedłożeniu żądanej informacji z prowadzonej działalności za rok 2015 co powoduje, że obliguje to organ do wydania decyzji o zawieszeniu uznania organizacji producentów stosownie do treści art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. Od decyzji tej strona reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, złożyła odwołanie wraz z informacją o zakresie działalności za 2015 rok. W odwołaniu pełnomocnik spółki zaskarżył w całości decyzję Dyrektora OT ARR w W. i wniósł o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania. Pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 40 § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie i skierowanie bezpośrednio do strony wezwania z [...] września 2016 r. do przedłożenia informacji o zakresie działalności za rok 2015, z pominięciem prawidłowo ustanowionego pełnomocnika w osobie adwokata P. Z. Pełnomocnik wskazał, że Dyrektor OT ARR w W. w chwili wezwania skarżącego w dniu [...] września 2016 r. do złożenia informacji o zakresie działalności za 2015 rok dysponował pełnomocnictwem, na mocy którego ustanowiono wspomnianego adwokata pełnomocnikiem A. Sp. z o.o. Zdaniem odwołującego z treści pełnomocnictwa ogólnego, jednoznacznie wynika, iż wspomniany adwokat jest ustanowionym pełnomocnikiem strony również do przedmiotowej sprawy, co nakazywało skierowanie wezwania na jego adres. Jednocześnie pełnomocnik strony wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonej do odwołania informacji dotyczącej A. Sp. z o.o. za rok 2015 wskazując na treść artykułu 96 ust. 5 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw. Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Prezes ARR uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o cofnięciu zawieszenia uznania od [...] lipca 2017 r. Organ wyjaśnił, że rozpoznając sprawę zastosował przepisy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także przepisy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/892 z dnia 13 marca 2017 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. L 138 z 25.5.2017, str. 57). Konieczność zastosowania tych przepisów wynika z uchylenia - na mocy art.79 pkt.3 rozporządzenia 2017/891 z dnia 13 marca 2017r. - przepisów (w szczególności art.96 ust. 5 i art.97) rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 i braku przepisów intertemporalnych. Prezes wskazał, że taki sposób stosowania przepisów znajduje poparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 stycznia 2010 r. (sygn. akt II GSK 266/09): który wskazał, że "Od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do stosunków prawnych (zdarzeń, stanów rzeczy) danego rodzaju niezależnie od tego, czy dopiero powstaną, czy też powstały wcześniej przed wejściem w życie nowego prawa, lecz trwają nadal w czasie dokonywania zmiany prawa.". Prezes wskazał, odwołując się do wyroków wymienionych w decyzji, w tym wyroku WSA w Warszawie z 21 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1475/15, że "Organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Ponadto organ odwoławczy jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji ". Prezes odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 40 § 2 kpa, poprzez skierowanie przez organ I instancji wezwania z [...] września 2016 r. bezpośrednio do spółki z pominięciem ustanowionego pełnomocnika uznał go za niesłuszny. Wskazał, że w toku analizy dokumentów przekazanych przez organ I instancji stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się pismo adwokata P. Z. z [...] października 2014 r. skierowane do Marszałka Województwa [...] przekazujące w załączeniu kopię pełnomocnictwa bez daty potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez wspomnianego adwokata. W ocenie organu II instancji, zasadnym było złożenie prawidłowo sporządzonego pełnomocnictwa do reprezentowania mocodawcy przed Agencją Rynku Rolnego o czym wyżej wskazany adwokat został poinformowany, w związku z czym [...] listopada 2016 r. do organu I instancji wpłynęła kopia (potwierdzona za zgodność z oryginałem przez adwokata) pełnomocnictwa ogólnego udzielonego adwokatowi P. Z. przez prezesa zarządu A. Sp. z o.o. z dnia [...] listopada 2016 r. wraz z wydrukiem informacji odpowiadającej aktualnemu odpisowi z rejestru przedsiębiorców KRS według stanu na ten dzień. Prezes uznał w tej sytuacji, że w dniu [...] września 2016 r. Dyrektor OT nie był w posiadaniu stosownego pełnomocnictwa. Prezes wskazał następnie, że w sprawie zastosowanie znalazła treść art. 21 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/892, do którego odsyła art. 59 ust. 8 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2017/891. Zgodnie z tym przepisem "Na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego grupy producentów utworzone zgodnie z art. 125e rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, uznane organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów przedstawiają wszelkie odpowiednie informacje konieczne do sporządzenia sprawozdania rocznego, o którym mowa w art. 54 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/891. Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne w celu uzyskania informacji dotyczących liczby członków, wielkości i wartości produkcji sprzedanej organizacji producentów, które nie przedłożyły programów operacyjnych. (...)". Podkreślił, że powyższy przepis w zakresie nałożenia obowiązku sprawozdawczego odpowiada treści art. 96 ust.1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 . Natomiast norma sankcjonująca w stosunku do wyżej cytowanego przepisu została zawarta w art. 59 ust. 8 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2017/891 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach. Prezes podkreślił, że wykonanie obowiązku sprawozdawczego przez organizację producentów jest konieczne do wykonania przez państwo członkowskie obowiązku wynikającego z art. 54 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2017/891. Wskazał, że również art. 13 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy z 19 grudnia 2003 r. przewiduje, że organizacja producentów albo zrzeszenie organizacji producentów ma obowiązek przekazać dyrektorowi oddziału terenowego Agencji informacje o zakresie swojej działalności na formularzu opracowanym przez Agencję, udostępnionym na stronie internetowej Agencji, jeżeli nie złożyła wniosku o zatwierdzenie programu operacyjnego. Informacje takie organizacja na przekazuje dyrektorowi OT ARR, corocznie w terminie do dnia 1 września podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie terminów przekazywania informacji przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, grupy producentów owoców i warzyw oraz organizacje producentów owoców i warzyw albo zrzeszenia organizacji producentów owoców i warzyw (Dz. U. z 2015 r., poz. 2298) Prezes wskazał, że stosownie do treści art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. dyrektor oddziału terenowego Agencji wydaje decyzję o zawieszeniu uznania albo wstępnego uznania także w przypadku, gdy organizacja producentów albo ich zrzeszenie nie przekazuje informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2-5. Odnosząc się do stanu faktycznego organ odwoławczy ustalił, że A. Sp. z o.o., jako uznana organizacja producentów zobowiązana była do przedstawienia Dyrektorowi OT do dnia 1 września informacji o zakresie działalności za poprzedni rok kalendarzowy (2015). Do wykonania tego obowiązku w terminie 7 dni strona została wezwana i pismo w tej sprawie zostało skutecznie jej doręczone [...] września 2016 r. zatem termin do złożenia informacji upływał w dniu [...] września 2016 r. Termin upłynął bezskutecznie, wobec czego w ocenie Prezesa decyzją z [...] kwietnia 2017 r., Dyrektor OT zasadnie zawiesił uznanie organizacji producentów owoców i warzyw A. Sp. z o.o. Prezes wskazał, że organ I instancji prawidłowo zastosował obowiązujące wówczas przepisy prawa. Aktualnie podstawą do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie jest treść art. 59 ust. 8 rozporządzenia nr 2017/891 w zw. z art. 21 rozporządzenia nr 2017/892. Z przepisów art.59 ust. 2 akapit trzeci - stosowanego odpowiednio na mocy art.59 ust.8 - wynika, że sankcje powinny być zniesione w momencie stwierdzenia przez państwo członkowskie zrealizowania przez organizację producentów środków naprawczych. W przypadku obowiązku sprawozdawczego za realizację środka naprawczego należy uznać złożenie poprawnego formalnie i merytorycznie sprawozdania. W związku z powyższym Prezes podkreślił, że dokonał oceny złożonego wraz z odwołaniem formularza informacji o zakresie działalności i uznał za stosowne przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, w ramach którego zażądał przedstawienia przez Dyrektora dodatkowych dokumentów oraz uznając, że złożona informacja o zakresie działalności za rok 2015 złożona wraz z odwołaniem obarczona jest błędami, wezwał pełnomocnika strony do przedstawienia prawidłowego sprawozdania w terminie 7 dni licząc od daty otrzymania pisma. Prezes podkreślił, że [...] lipca 2017 r. do organu odwoławczego wpłynął skorygowany przez Stronę formularz "Informacja o zakresie działalności" z dnia [...] lipca 2017 r. a następnie omówił jego treść wskazując na rodzaj poprawionych i uzupełnionych w nim informacji uznając złożone sprawozdanie za kompletne i zgodne ze stanem ustalonym na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy. Prezes stwierdził w związku z powyższym, że po złożeniu przez stronę w dniu [...] lipca 2017r. prawidłowego powiadomienia tj. "Informacji o zakresie działalności", obowiązek sprawozdawczy, o którym mowa w art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891, został wykonany, zatem należało uchylić decyzję organu I instancji i cofnąć zawieszenie uznania od dnia [...] lipca 2017 r. Od decyzji tej strona złożyła skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz zarzucając: I. obrazę przepisów o postępowaniu mogącą mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie przepisu: 1. art. 7 kpa i art. 77 kpa poprzez wybiórcze i niepełne zgromadzenie w sprawie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę prowadzącą do poczynienia ustaleń, iż w chwili wezwania spółki do złożenia informacji o zakresie działalności za rok 2015, pomimo tego, iż w aktach sprawy znajdowało się pełnomocnictwo P. Z., co nakazywałoby nadanie wezwania na adres pełnomocnika skierowano je bezpośrednio do skarżącego; 2. art. 8 kpa i art. 11 kpa w zw. z art. 40 § 2 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sprawie w sposób nie budzący zaufania jej uczestników do władzy publicznej, mimo, iż organ miał wiedzę o ustanowieniu pełnomocnika na podstawie pełnomocnictwa znajdującego się w aktach sprawy oraz uznanie, iż skierowanie przez organ I instancji bezpośrednio do strony wezwania z dnia [...] września 2016r. do przedłożenia informacji o zakresie działalności za rok 2015 było prawidłowe, mimo ustawionego pełnomocnika w osobie adw. P. Z.; 3. art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie, mimo, że organ II Instancji winien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie administracyjne w związku z prawidłowym wykonaniem wezwania do złożenia informacji o zakresie działalności za rok 2015 a w związku z faktem, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe. 4. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 59 ust. 8 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/891 z dnia 13 marca 2017 roku uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 (zwanego dalej "rozporządzeniem delegowanym 2017/891") poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż organ mógł zawiesić uznanie (do dnia poprzedzającego dzień [...] lipca 2017 roku) bez przeprowadzenia procedury opisanej w ust. 1-5 przedmiotowego art. 59 rozporządzenia delegowanego 2017/891. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił dotychczasowy tok sprawy a następnie przedstawił argumenty dotyczące postawionych w niej zarzutów wskazując, że w jego ocenie decyzja w zaskarżonej części jest wadliwa i nie może się ostać. Wskazał, że podtrzymuje swoje twierdzenia dotyczące tego, że organ I instancji w chwili wezwania skarżącego (pismem z [...] września 2016 r.) do złożenia informacji o zakresie działalności za 2015 rok, miał wiedzę na temat ustanowionego pełnomocnika, w związku z czym zgodnie z art. 40 § 2 kpa, wezwanie powinno zostać wysłane do pełnomocnika. Jeśli organ miał jakiekolwiek wątpliwości dotyczące prawidłowego umocowania z dnia [...] października 2014 roku (przekazanego w piśmie z dnia [...] października 2014 roku ), powinien wezwać pełnomocnika do przedłożenia odpisu KRS A. Z tych względów należy wskazać, iż organ nie był uprawniony do zawieszenia uznania albowiem nie skierował wezwania na adres prawidłowo ustanowionego pełnomocnika strony. Brak uwzględnienia przedłożonego pełnomocnictwa ewentualnie wyjaśnienia tej kwestii, stanowi rażące naruszenie art. 8 i art. 11 kpa. W dalszej kolejności skarżąca wskazała, że nie kwestionuje, że organ II instancji powinien zastosować rozporządzenie delegowane 2017/891. Jednakże powoduje to, iż druga część decyzji tj. orzeczenie "o cofnięciu zawieszenia uznania od [...] lipca 2017 r." jawi się jako całkowicie niezrozumiałe. Skoro ani organ I i II instancji nie zastosowały trybu, o którym mowa w art. art. 59 ust. 1- 5 rozporządzenia delegowanego 2017/891, to należy uznać, iż organ nie miał prawa zawiesić uznania od któregokolwiek momentu. Ponadto skoro organ orzekł o cofnięciu zawieszenia uznania od dnia [...]lipca 2017 roku, to logicznym jest, iż uznał, że to zawieszenie obowiązywało od jakiejś bliżej przez organ nieokreślonej daty (abstrahując od faktu, iż nie zapadła ostateczna decyzja w przedmiocie zawieszenia uznania). W ocenie skarżącego mając na uwadze pierwszą cześć rozstrzygnięcia (uchylenie całości decyzji organu I instancji tj. orzeczenia o zawieszeniu uznania orzeczenie o cofnięciu zawieszenia uznania od dnia [...] lipca 2017 roku jawi się nie tylko jako (bezprzedmiotowe), lecz również nielogiczne bo nie było czego cofać. W ocenie skarżącej, organ II instancji wobec odpadnięcia przyczyny ewentualnego zawieszenia uznania (niezależnie od zarzutu naruszenia art. 40 § 2 kpa) winien uchylić decyzję (co uczynił) oraz umorzyć postępowanie wobec faktu, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwugi na złożenie prawidłowej informacji o zakresie działalności za rok 2015. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Odnosząc się do zarzutu naruszenia treści art. 40 ust. 2 kpa Sąd jest zdania, że nie jest on zasadny. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z treścią art. 33 § 3 zdanie pierwsze kpa pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Ze wskazanej treści wynika zatem, że pełnomocnik jest zobowiązany dołączyć pełnomocnictwo do konkretnej, zindywidualizowanej sprawy ażeby wykazać fakt reprezentowania strony. Sprawą w rozumieniu tego przepisu, nie będzie zatem sprawa w rozumieniu akt zawierających dokumenty dotyczące strony (w tym wypadku jako organizacji producentów gromadzone w związku z faktem jej uznania i toczącymi się w związku z tym postępowaniami np. dotyczącymi płatności, kontrolnymi, sprawozdawczymi) ale sprawa w rozumieniu materialno- prawnym, które to pojęcie jako sprawy administracyjnej należy rozumieć tak jak wskazał to choćby Czesław Matan w komentarzu do art. 1 kpa (komentarz z 2010 r.). Komentator wskazał, że rozumienie pojęcia sprawy odnosi się "do konkretnego stanu faktycznego, konkretnego zjawiska czy konkretnej sytuacji życiowej, która jest uregulowana przepisami prawa administracyjnego i która przewiduje rozstrzygnięcie tej sytuacji w formie decyzji administracyjnej. Zaistnienie takiej sytuacji daje więc podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego (z woli strony lub z urzędu) w celu jej rozstrzygnięcia w drodze decyzji". W analogiczny sposób pojęcie to przedstawił Piotr Przybysz w komentarzu aktualizowanym do art. 1 kpa, który wskazał, że "pojęcie sprawy indywidualnej nie ma samodzielnego znaczenia prawnego. Pojęcie to oznacza sprawę dotyczącą indywidualnie oznaczonego podmiotu w konkretnie określonej sprawie. Tak rozumiana sprawa może być przedmiotem zarówno postępowania przed organami administracji, jak i przedmiotem postępowania sądowego. Aby jednak uznać, że konkretna sprawa może być przedmiotem postępowania przed organami administracji, należy stwierdzić, że zostały spełnione również dwie pozostałe przesłanki wymienione w art. 1 pkt 1 i 2, tj. sprawa taka należy do właściwości organów administracji publicznej i jest rozstrzygana w drodze decyzji lub załatwiana milcząco (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX 2016, art. 1)." Przedstawione poglądy doktryny znajdują również odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym np. w wyroku NSA z 5 lipca 2017 r. II FSK 1572/15 (LEX nr 2346678) , w którym NSA wskazał, że "Przepis art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a. zobowiązuje pełnomocnika do dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. Przez akta, o których mowa w przywołanym przepisie należy rozumieć akta konkretnego, zindywidualizowanego postępowania administracyjnego. Organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy. Organ musi więc dysponować dokumentem, by móc ocenić czy pełnomocnik rzeczywiście został w postępowaniu ustanowiony.", czy też wyroku WSA w Szczecinie z dnia 18 października 2017 r. sygn. II SA/Sz 1180/17. Tak więc odnosząc przedstawione stanowiska do stanu faktycznego sprawy nie można uznać, że w sprawie, która dotyczy obowiązków "sprawozdawczych", informacyjnych strony, wynikających z treści przepisów unijnych i krajowych czyli art. 13 ust. 1 pkt 2-5 ustawy z 19 grudnia 2003 r. w zw. z § 3 rozporządzenia MRiRW z 25 lutego 2013 r. oraz art. 21 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2017/892 w zw. z art. 59 ust. 1, ust.2 ust 8 rozporządzenia delegowanego 2017/891 znajdowało się pełnomocnictwo. Można jedynie stwierdzić, że w aktach zawierających dokumentację dotyczącą strony, odnoszącą się do różnych spraw, w tym np. wniosku o przyznanie pomocy finansowej za I półrocze 2012 r., postępowań kontrolnych, w tym postępowania kontrolnego w zakresie kontroli uznania zakończonego raportami z kontroli organizacji producentów i kontroli producentów wchodzących w jej skład (raporty z kontroli przeprowadzonych w marcu - kwietniu 2016 r.), dokumentów związanych z postępowaniem dotyczącym ustalenia nienależnie pobranych płatności, znajdowało się pełnomocnictwo bez daty (kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem przez adwokata P. Z.). Zostało ono złożone przy piśmie z [...] października 2014 r., skierowanym do Marszałka Województwa [...], które zawierało upoważnienie udzielone przez Prezesa Zarządu wspomnianemu adwokatowi do reprezentowania organizacji m.in. we wszystkich sprawach przed wszystkimi sądami, urzędami administracji publicznej i samorządowej oraz innymi organami i podmiotami. Z treści wspomnianego pisma przewodniego jak również z innego dokumentu, nie wynika do jakiej sprawy zostało wspomniane pełnomocnictwo złożone. Bez wątpienia jednak bez względu na jego zakres, nie można uznać przedmiotowego pełnomocnictwa jako złożonego do przedmiotowej sprawy. Wyjaśnienia bowiem wymaga, że sprawa zakończona ostatecznie zaskarżoną decyzją, była wynikiem braku złożenia przez skarżącą informacji o zakresie jej działalności za 2015 r., co miała obowiązek wykonać do 1 września 2016 r. i została ona zainicjowana pismem z [...] lipca 2016 r. przesłanym na adres strony, w którym Dyrektor OT ARR wezwał ją do przedłożenia informacji z działalności za 2015 r., które to pismo nie zostało jej doręczone. Doręczono stronie dopiero pismo z [...] lipca 2014 r. zawierające żądanie złożenia informacji za 2015 r. w terminie 7 dni , które zostało jej doręczone [...] lipca, i do którego to żądania strona się nie zastosowała. W przedstawionym stanie rzeczy skierowanie wezwania do strony było zdaniem Sądu uzasadnione, ponieważ w tej sprawie strona nie była reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, którego dotyczyło pełnomocnictwo bez daty. Przedmiotowa sprawa jest sprawą odrębną od dotychczas rozpoznawanych i jeśli skarżąca zamierzała skorzystać z tego ażeby reprezentował ją pełnomocnik powinna była powiadomić go o otrzymanym wezwaniu, co pozwoliłoby mu na złożenie pełnomocnictwa. W tym stanie rzeczy Sąd uznaje, że nie doszło do naruszenia treści przepisów art. 7 i 77, art. 8, 11 w zw. z art. 40 ust.2 kpa w związku z czym zarzuty skargi z jej pkt 1 i 2 są bezzasadne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia treści art. 59 ust. 8 rozporządzenia delegowanego 2017/891 z 13 marca 2017 r. poprzez brak zastosowania przez organ jego ust.1-5 Sąd uznaje go również za nietrafny. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 8 rozporządzenia "ustępy 1-5 mają zastosowanie odpowiednio w przypadkach, gdy organizacja producentów nie przedstawia państwu członkowskiemu informacji wymaganych zgodnie z art. 21 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892." Brzmienie zaś art. 59 ust. 1-5 jest następujące 1. Jeżeli państwo członkowskie ustaliło, że organizacja producentów nie przestrzega któregoś z kryteriów uznania związanych z wymogami art. 5 i 7, art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 17, przesyła ono tej organizacji producentów, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od momentu, gdy stwierdzono naruszenie, pismo z ostrzeżeniem, w którym wymienia się stwierdzone naruszenie, wymagane środki naprawcze i okres, w ciągu którego należy wprowadzić te środki, nie dłuższy jednak niż cztery miesiące. Od momentu stwierdzenia naruszenia państwa członkowskie zawieszają płatność pomocy, dopóki nie zostaną w stopniu zadowalającym podjęte środki naprawcze. 2. Niepodjęcie środków naprawczych, o których mowa w ust. 1, w terminie wyznaczonym przez państwo członkowskie skutkuje zawieszeniem uznania organizacji producentów. Państwo członkowskie powiadamia organizację producentów o okresie zawieszenia, który rozpoczyna się natychmiast po upływie terminu ustalonego na podjęcie środków naprawczych i nie przekracza 12 miesięcy od daty otrzymania przez organizację producentów pisma z ostrzeżeniem. Pozostaje to bez uszczerbku dla stosowania krajowych przepisów horyzontalnych, które mogą przewidywać zawieszenie takiej decyzji po rozpoczęciu powiązanego postępowania sądowego. W trakcie zawieszenia uznania organizacja producentów może kontynuować działalność, ale płatność pomocy zostaje wstrzymana do chwili zniesienia zawieszenia uznania. Kwota pomocy otrzymana w ciągu jednego roku zostaje zmniejszona o 2 % w odniesieniu do każdego miesiąca kalendarzowego lub jego części, w czasie którego uznanie jest zawieszone. Zawieszenie kończy się w dniu kontroli potwierdzającej spełnienie odpowiednich kryteriów uznania. 3. Jeżeli kryteria nie zostały spełnione do końca okresu zawieszenia wyznaczonego przez właściwy organ państwa członkowskiego, państwo członkowskie wycofuje uznanie od dnia, w którym kryteria uznania przestały być spełniane, a jeżeli nie jest możliwe zidentyfikowanie tego dnia, od daty stwierdzenia naruszenia. Pozostaje to bez uszczerbku dla stosowania krajowych przepisów horyzontalnych, które mogą przewidywać zawieszenie uznania po rozpoczęciu powiązanego postępowania sądowego. Pomoc należna za okres, w trakcie którego stwierdzono naruszenie, nie jest wypłacana, a pomoc nienależnie wypłacona zostaje odzyskana. 4. Jeżeli państwo członkowskie ustaliło, że organizacja producentów nie przestrzega któregoś z kryteriów uznania określonych w art. 154 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, innego niż te wymienione w ust. 1, przesyła ono tej organizacji producentów, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od momentu, gdy stwierdzono naruszenie, pismo z ostrzeżeniem, w którym wymienia się stwierdzone naruszenie, wymagane środki naprawcze i okres, w ciągu którego należy wprowadzić te środki, nie dłuższy jednak niż cztery miesiące. 5. Niepodjęcie środków naprawczych, o których mowa w ust. 4, w okresie wyznaczonym przez państwo członkowskie skutkuje zawieszeniem płatności i zmniejszeniem kwoty pomocy otrzymanej w ciągu jednego roku o 1 % w odniesieniu do każdego miesiąca kalendarzowego lub jego części, wykraczającego poza ten okres. Pozostaje to bez uszczerbku dla stosowania krajowych przepisów horyzontalnych, które mogą przewidywać zawieszenie takiej decyzji po rozpoczęciu powiązanego postępowania sądowego." Przedmiotowe przepisy dotyczą naruszeń związanych z kryteriami uznania , których dotyczą określone wymogi dotyczące tych kryteriów oraz określonego postępowania , które musi zostać podjęte przez państwo członkowskie w przypadku stwierdzenia takiego naruszenia. Zasady te zgodnie z art. 59 ust. 8 stosuje się odpowiednio w przypadku gdy organizacje producentów, nie przedstawią państwu członkowskiemu informacji wymaganych w art. 21 rozporządzenia 2017/892. Informacje o jakich jest mowa w art. 21 rozporządzenia 2017/892 dotyczą m.in. liczby członków, wielkości produkcji, wartości produkcji sprzedanej a szczegółowe dane jakie muszą zostać przedstawione, zostały określone w ust. 2, 3, 4 powyższego przepisu. Organ zastosował w sposób odpowiedni do okoliczności faktycznych sprawy zapisy art. 59 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/891. Odpowiednie stosowanie przepisów należy rozumieć jako ich zastosowanie wprost, z zastosowaniem określonych modyfikacji lub z brakiem możliwości zastosowania. W przedmiotowej sprawie nie było potrzeby ani możliwości zastosowania całości wskazywanych w skardze zapisów art. 59. Zaznaczyć przy tym należy, że skoro zastosowanie zawieszenia uznania dotyczyło naruszenia obowiązku informacyjnego, to zapis np. ust. 3, 4 w ogóle nie mógł mieć w sprawie zastosowania tak jak i ust. 5. Zawieszenie uznania zostało cofnięte z dniem ustania naruszenia czyli w dacie złożenia prawidłowego sprawozdania – co jest zgodne z art. 59 ust. 2 akapit 3 powyższego rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów braku zastosowania treści art. 138 § 1 pkt 2 należy stwierdzić, że zarzut ten jest bezzasadny. W sprawie jest bezsporne, że strona złożyła prawidłową informację na właściwym formularzu udostępnionym przez Agencję z dniem uzupełnienia braków w tym sprawozdaniu czyli dopiero [...] lipca 2017 r. Biorąc pod uwagę to, że skarżąca nie złożyła wspomnianego sprawozdania najpóźniej do wyznaczonego jej terminu( mimo, że obowiązek taki istniał do 1 września 2016 r.) to organ II instancji wskazał tę datę jako datę stwierdzonego naruszenia. Należy stwierdzić w tym miejscu, że organ I instancji orzekając w sprawie orzekał o zawieszeniu postępowania w dacie obowiązywania art. 96 rozporządzenia nr 543/2011 (obowiązywał do 1 czerwca 2017 r.), który przewidywał obowiązek złożenia przez organizacje producentów stosownego sprawozdania (informacji), i który w ust. 5 stanowił, że "Nie naruszając przepisów szczegółowych określonych w niniejszym rozporządzeniu, jeżeli grupa producentów lub organizacja producentów nie powiadomi państwa członkowskiego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007, lub jeśli powiadomienie nie będzie prawidłowe w świetle obiektywnych faktów znanych państwu członkowskiemu, państwo członkowskie zawiesza wstępne uznanie danej grupy producentów lub uznanie organizacji producentów do czasu prawidłowego powiadomienia". Zapis ten nie przewidywał tak jak obecnie art. 59 ust.2 rozporządzenia 2017/891 konieczności określenia daty zawieszenia uznania i czasu jego trwania (do 12 m-cy) po którego bezskutecznym upływie państwo cofa uznanie. Zawieszenie uznania zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu następowało na podstawie decyzji dyrektora oddziału terenowego ARR. W świetle okoliczności sprawy zawieszenie uznania było uzasadnione, tak jak uzasadnione było po usunięciu naruszenia określenie końca zawieszenia (cofnięcie) z datą, w jakiej naruszenie zostało skutecznie usunięte. W świetle przepisów prawa, które zostały przywołane wyżej w uzasadnieniu, nie można uznać, że skutkiem usunięcia naruszenia ( w tym wypadku wykonanie po terminie obowiązku informacyjnego) może być uznanie bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. W rozumieniu tego przepisu w szczególności z bezprzedmiotowością mamy do czynienia wówczas, gdy w toku postępowania nastąpiła zmiana prawa i nowe przepisy nie przewidują możliwości wydania decyzji w sprawie takiej jak określona. W przedmiotowej sprawie doszło do zmiany stanu prawnego, ale w odniesieniu do sprawy takiej jak przedmiotowa w dalszym ciągu przepisy przewidują określone konsekwencje w przypadku braku wykonania obowiązku składania sprawozdania w określonym czasie oraz przewidują stosowne skutki takiego zaniechania. W tym stanie rzeczy organ wobec wykonania zobowiązania, miał obowiązek orzec o zakończeniu zawieszenia uznania (cofnął je) od daty w jakiej obowiązek został wykonany co jednak jak już wskazano, nie niweluje sankcji z tym związanych. W związku z tym organ uchylił decyzję i orzekł zgodnie z nowym stanem faktycznym i prawnym. Sąd stwierdza przy tym, że w rozstrzygnięciu decyzji brak jest nawiązania do początku okresu zawieszenia uznania, ale w ocenie Sądu nie jest to uchybienie, które można uznać za mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sytuacji, w której na decyzję składa się rozstrzygnięcie i uzasadnienie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.