V SA/Wa 196/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna z siedzibą w miejscowości [...] na informację zawartą w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę Przedsiębiorstwo wielobranżowe [...] Spółka Jawna z [...] złożyła w dniu [...] października 2012 r. do Instytucji Wdrażającej - Banku Gospodarstwa Krajowego - wniosek o dofinansowanie realizacji projektu "[...]". Przedmiotowy projekt złożony w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 Oś priorytetowa 4 –Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.3 - Kredyt technologiczny, zarejestrowany został pod numerem [...]. Pismem z dnia 16 stycznia 2013 r. Bank Gospodarstwa Krajowego wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków oraz przedstawienia dodatkowych wyjaśnień wskazując, iż: a) załączona do wniosku opinia o nowej technologii nie została przygotowana zgodnie z przepisami ustawy i nie zawiera prawidłowego opisu sposobu wdrażania technologii jak również wykazu i uzasadnienia zastosowania konkretnej liczby maszyn i urządzeń planowanych do nabycia w ramach projektu; b) w harmonogramie rzeczowo-finansowym projektu należy wymienić (z podaniem, liczby sztuk) wszystkie planowane do nabycia urządzenia. W przypadku urządzeń wchodzących w skład linii technologicznej należy wykazać wszystkie elementy linii (o ile jest to techniczne możliwe); c) należy wskazać dokładną nazwę podmiotu, od którego Wnioskodawca zamierza nabyć technologię gdyż zgodnie z treścią opinii twórcą technologii jest [...], podmiot ten nie figuruje jednak w rejestrach działalności gospodarczej; d) należy wyjaśnić kwestię rozbieżności oświadczenia podanego we wniosku o dofinansowanie i informacji zawartych na stronie internetowej Wnioskodawcy dotyczących prowadzenia działalności w sektorze transportu bowiem zgodnie z treścią dokumentów rejestrowych firma uprawniona jest do świadczenia usług transportowych. Ponadto na stronie internetowej Wnioskodawca wskazuje konkretne cenniki świadczonych usług, w tym w sektorze transportu. Jednocześnie w oświadczeniu we wniosku o dofinansowanie Wnioskodawca stwierdził, że nie prowadzi działalności w sektorze transportu i nie uzyskuje z tego tytułu przychodów. Uwzględniając stanowisko wnioskodawcy – w kwestii uzupełnień - pismem z dnia [...] marca 2013 r., BGK poinformował, iż wniosek o dofinansowanie nie uzyskał pozytywnej oceny w wyniku weryfikacji w zakresie następujących kryteriów merytorycznych: Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.) oraz Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730 z późn. zm.), stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat. Pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. (data wpływu do IW 15 kwietnia 2013 r.) Wnioskodawca złożył protest, w którym wniósł o weryfikację dokonanej oceny oraz jego uwzględnienia. W wyniku dokonanej, zgodnie z § 9 ust. 2 Procedury odwoławczej w ramach PO IG autokontroli oceny merytorycznej wniosku, IW uznała protest za bezzasadny i podtrzymała negatywny wynik oceny. W dniu 28 maja 2013 r. do Ministerstwa Gospodarki, pełniącego funkcję Instytucji Pośredniczącej (IP) wpłynęło odwołanie Wnioskodawcy wraz z autokontrolą IW. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. IP poinformowała Wnioskodawcę, że wniesiony środek zaskarżenia należy uznać za niezasadny. W uzasadnieniu wskazano, Iż odnosząc się do kryterium, Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.), że zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru projektów w działaniu 4.3 (dalej Przewodnik) "Zgodność projektu z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą polega na weryfikacji, czy: 1. dany projekt wpisuje się w cele i założenia działania 4.3 PO IG - na podstawie opisu projektu, postawionych w nim celów i określonych wskaźników (część IV wniosku o dofinansowanie "Informacje o projekcie - inwestycji technologicznej "), 2. zachowano zgodność przedmiotu inwestycji z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy - podstawą do uznania tego warunku za spełniony jest pozytywna ocena informacji zawartych w części IV wniosku o dofinansowanie "Informacje o projekcie - inwestycji technologicznej" oraz w opinii o nowej technologii, 3. zachowano zgodność przedmiotu inwestycji z wymogami zawartymi w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy- weryfikacji dokonuje się na podstawie części IV wniosku o dofinansowanie "Informacje o projekcie - inwestycji technologicznej " oraz opinii o nowej technologii, 4. przedstawione we wniosku i załącznikach wydatki kwalifikujące się do objęcia wsparciem zostały określone prawidłowo, tj. zgodnie z definicjami i katalogiem wydatków kwalifikowalnych dla działania określonym w: – ustawie, – wytycznych MRR w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO IG 2007-2013, – szczegółowym opisie priorytetów PO IG, 2007-2013 oraz są ze sobą powiązane funkcjonalnie i służą do realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym; 5. zachowano zgodność kwoty obliczonej premii technologicznej z wymogami zawartymi w art. 10 ustawy. Podniesiono, iż aby kryterium mogło zostać uznane za spełnione, projekt musi zostać pozytywnie zweryfikowany w zakresie wszystkich powyższych punktów. Tymczasem wniosek o dofinansowanie nie spełnia przedmiotowego kryterium z uwagi na to, iż: kosztem kwalifikowanym nie może być pompa do betonu, jako że nie będzie ona wykorzystywana do produkcji betonu (czego dotyczy technologia), lecz jego transportu na miejscu budowy. Ustawa nie przewiduje również możliwości finansowania kosztów związanych z przebudową fundamentów, tym samym wydatki te uznała za niekwalifikowane. Zakwestionowana przez IW część wydatków kwalifikowanych stanowiła 38 % łącznych kosztów kwalifikowanych projektu. W związku z tym wniosek został odrzucony przez BGK w trybie § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu, który stanowi, iż KK może dokonywać korekty wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem. W przypadku stwierdzenia, ze dany wydatek lub jego część nie może zostać uznany za kwalifikujący się do objęcia wsparciem, KK ma prawo przenieść taki wydatek do wydatków niekwalifikujących się do objęcia wsparciem. KK może przenosić (wyłączyć) wydatki do wysokości 25% łącznych kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem. Wniosek o dofinansowanie, w którym zostanie przekroczony ww. pułap 25% zostaje odrzucony. Zdaniem IP, zgodnie z nazwą technologii: Technologia wytwarzania na węźle betoniarskim gotowych, innowacyjnie modyfikowanych cementowych podkładów podłogowych oraz fragmentem znajdującym się na str. 1 i 2 Opinii o nowej technologii, iż - technologia będąca przedmiotem projektu polega na modyfikacji mieszanki silnymi superplastyfikatorami na bazie eterów polikarboksylanowych oraz dodatku polimerowego na bazie lateksu syntetycznego, opiera się na modyfikacji mieszanki cementowej, a przy użyciu odpowiednich dodatków polega na wyprodukowaniu mieszanki wytrzymałej na ściskanie i rozciąganie przy zachowaniu odpowiednich walorów użytkowych. Technologia sprowadza się zatem do produkcji mieszanki cementowej o specjalnych właściwościach. Zarówno w uzasadnieniu wykorzystania środka trwałego pn. "[...]" jak w pozostałej części dokumentacji aplikacyjnej nie wskazano, że pompa do betonu odgrywa kluczową rolę w technologii wdrażanej w ramach projektu. Urządzenie służy jedynie do wylania mieszanki i jest istotne jedynie z punktu widzenia logistyki dostaw. Opiniodawca nie wskazuje, że istotą technologii jest sposób ułożenia mieszanki betonowej, ale jej skład, dlatego IP stwierdziła, że technologia bazuje jedynie na składzie mieszanki. Zgodnie z informacjami przedstawionymi w opinii produkcja samorozlewnych cementowych podkładów podłogowych odbywa się na węźle betoniarskim. W związku z tym zakup halowej pompy do betonu o zalecanym, wysięgu ramion powyżej 3Om wraz z odpowiednim systemem rurociągów i węży nie służy do uruchomienia technologii będącej przedmiotem projektu. Ze złożonej dokumentacji wynika, że zakup pompy będzie stanowił uzupełnienie bazy logistyczno - transportowej Wnioskodawcy. Zakup tego sprzętu nie służy więc realizacji inwestycji technologicznej. Odnosząc się do argumentacji Wnioskodawcy przedstawionej w proteście, IP wskazała, że układanie podkładów podłogowych "we właściwy sposób i w odpowiednio krótkim czasie" nie wpływa na zmianę składu mieszanki cementowej, której specjalna receptura jest przedmiotem projektu; podkreśliła, iż nie wskazano na zależność pomiędzy rodzajem stosowanej pompy, a właściwościami mieszanki cementowej. W uzasadnieniu nabycia pompy do betonu wskazano jedynie na "dostęp do wnętrz budynków, swobodne operowanie na ciasnych działkach w centrum miasta, jak również wewnątrz hal przemysłowych.", które są czynnościami stricte logistycznymi i nie wpływają na proces zachodzący na węźle betoniarskim. Wobec powyższego, argumentacja przedstawiona w proteście jest bezzasadna. Odnosząc się do kosztów dotyczących przebudowy fundamentów, IP wskazała, iż zgodnie z art. 10 ust. 5 pkt. 4 ustawy wydatkami przeznaczonymi na realizację inwestycji może być "zakup robót i materiałów budowlanych w celu budowy lub rozbudowy budynków, budowli lub ich części Ustawa dot. kredytu technologicznego wyraźnie wskazuje, że kosztem kwalifikowanym może być wyłącznie budowa lub rozbudowa, nie dopuszczając przebudowy. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 nr 89 poz. 414 z późn. zm.) przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zdaniem organu świadczy to o tym, że przebudowa jest traktowana jako odrębna pozycja, nie uznawana w jakikolwiek sposób jako budowa lub rozbudowa. IP podkreśliła, iż w związku z tym, że koszt nabycia zakwestionowanych środków trwałych stanowi ponad 38 % wydatków kwalifikowanych, zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach POIG 4.3 Kredyt technologiczny, IW zasadnie na etapie oceny merytorycznej odrzuciła wniosek z powodu niespełnienia kryterium: Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą, z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r., Nr 116, poz. 730, z późn. zm.). Odnosząc się zaś do kryterium Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.), stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat, IP wskazała, że Opinia nie zwiera wszystkich wymaganych ustawą i Przewodnikiem elementów. Podniosła, iż zgodnie z Przewodnikiem "Na etapie oceny merytorycznej opinia wystawiona przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy stwierdzająca, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat, weryfikowana jest m.in. pod kątem: – nazwy i opisu technologii planowanej do wdrożenia, – wskazania, że jest to technologia w postaci prawa własności przemysłowej, usługi badawczo-rozwojowej (w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług) lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, – charakterystyki technologii oraz wskazania właściwości świadczących o możliwości jej wdrożenia do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług, – stwierdzenia, że technologia ta nie jest stosowana na świecie dłużej niż 5 lat (ewentualnie podaje okres, od jakiego technologia ta jest stosowana, wskazując podstawy/źródła danych, na podstawie których stwierdzono okres stosowania technologii na świecie), – wskazania źródła nowej technologii (własna, nabywana), – opisu sposobu wdrożenia technologii do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług mających być wynikiem realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym, – wykazu i uzasadnienia zastosowania środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych niezbędnych do wdrożenia technologii do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów- lub usług mających być wynikiem realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem, technologicznym, – opisu towarów, procesów lub usług mających być wynikiem inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym." Tymczasem zarówno w pierwotnie dołączonej do wniosku jak i uzupełnionej opinii część środków trwałych, szczególnie tych o charakterze złożonym została zgrupowana jako jeden środek trwały, w skład którego wchodzą różne elementy. W skład "węzła betoniarskiego" wchodzą między innymi "mieszalnik planetarny o pojemności roboczej w przedziale od 2 do 3,5 m³ " oraz "co najmniej cztery odpowiedniej wielkości silosy na spoiwa i dodatki oraz system ich dozowania i transportu do mieszalnika". W skład wyposażenia laboratorium do kontroli produktów wchodzą "formy metalowe i/lub jednorazowe styropianowe do formowania próbek normowych - min. 30 szt. ". Tym samym Wnioskodawca pomimo wezwania nie wskazał konkretnej liczby poszczególnych elementów, jako niezbędnej do wdrożenia technologii. IP zwróciła uwagę, że na etapie składania wniosku założenia nowej technologii powinny być już sprecyzowane i dokładnie określać ile danych urządzeń/elementów służy jej wdrożeniu, nawet jeśli te urządzenia są w posiadaniu firmy. Tym samym IP nie zgodziła się z argumentacją Wnioskodawcy przedstawioną w proteście, iż "Wspomniane w zarzucie BGK określenia "co najmniej" pojawia się jedynie w przypadku opisu warunków technicznych, jakie powinien spełniać węzeł betoniarski, aby mógł służyć do produkcji nowych i znacząco ulepszonych towarów". W opinii, w części przedstawiającej wykaz środków trwałych na str. 7 opiniodawca wskazuje na "Węzeł betoniarski, w skład którego wejdą następujące urządzenia i elementy:" i wymienia m.in. "co najmniej cztery odpowiedniej wielkości silosy na spoiwa i dodatki oraz system ich dozowania i transportu do mieszalnika". Powyższe wskazuje na to, że Opiniodawca posługuje się pojęciem "skład" a nie "warunki techniczne". IP wskazała, że Wnioskodawca planując realizację projektu powinien posiadać dokładną wiedzę na temat liczby urządzeń wchodzących w skład węzła betoniarskiego i podać je w opinii, w szczególności w sytuacji, gdy zamierza te środki trwale finansować ze środków publicznych, których wydatkowanie podlega szczególnej kontroli. W związku z powyższym, projekt nie spełnił również kryterium, "Wnioskodawca uzyskał opinią wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat". Odnosząc się do argumentacji IW dotyczącej traktowania Wnioskodawcy, jako przedsiębiorcy z sektora transportu, IP uznała, zarzut BGK za bezzasadny wskazując, że kluczowe znaczenie w kwestii ewentualnych zwiększeń pomocy regionalnej dla mikro-, małych i średnich przedsiębiorców powinna mieć działalność przedsiębiorcy, która jest bezpośrednio związana z udzieleniem tej pomocy, a nie jedynie zakres prowadzonej przez niego działalności przeważającej. W dniu 9 sierpnia 2013r. /data nadania pocztowego/ Przedsiębiorstwo wielobranżowe [...] Spółka Jawna wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wynik procedury odwoławczej i wynik oceny projektu zawarty w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. wnosząc o jej uwzględnienie i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzająca lub pośredniczącą. Skarżąca wskazała, iż co do zakupu halowej pompy do betonu - technologia, jaką zamierza wdrożyć ma ona służyć do wytworzenia gotowych podkładów podłogowych posiadających nowe niespotykane dotychczas właściwości, w tym m.in. wytrzymałość, przewodność cieplną, możliwość stosowania w dużym zakresie temperatur, ale też pracochłonność, wydajność i wygodę układania. Gotowym podkładem podłogowym nie jest jedynie wyprodukowana na węźle betoniarskim bądź w inny sposób mieszanka cementowa czy też inna, ale znajdująca się pod posadzką część podłogi, czyli gotowa wylewka. Wytworzenie gotowego podkładu, w szczególności posiadającego omawiane udoskonalone właściwości wymaga nie tylko odpowiedniej modyfikacji mieszanki cementowej, ale też właściwego transportu i ułożenia tej mieszanki w miejscu przeznaczenia. Istotą technologii jest zarówno skład mieszanki jak i jej sposób ułożenia. Co do przebudowy istniejących fundamentów pod nowe urządzenia węzła wskazała, iż określenie to tylko precyzyjne określało zakres planowanych czynności. Zarówno zakup odpowiedniej (opisanej i uzasadnionej) pompy do betonu, jak też budowa (choć nieprecyzyjnie nazwana przebudową) fundamentów pod nowe elementy węzła betoniarskiego wraz ze wszystkimi innymi planowanymi i opisanymi w dokumentacji aplikacyjnej wydatkami są ze sobą powiązane funkcjonalnie i służą do realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. Odnosząc się zaś co do niezgodności opinii IBDiM z ustawą wskazała, że opinia o nowej technologii załączona do wniosku o dofinansowanie, w szczególności w wersji uzupełnionej z dnia 25 stycznia 2013 r. poza wszystkimi innymi wymaganymi elementami zawiera także wykaz i uzasadnienie zastosowania środków trwałych niezbędnych do wdrożenia technologii, z którego wynika co, w jakich ilościach i o jakich parametrach powinno zostać nabyte celem prawidłowego wdrożenia nowej technologii. Opinia ta jest zgodna z ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27.09.2013 r. skargę oddalił wskazując, że uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Tak więc Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Sąd zaznaczył, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712) – dalej u.z.p.p.r., w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e u.z.p.p.r.). Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Sąd dostrzegł, że z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych i NSA wynika, iż zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności (niezgodności) z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych - nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Sąd nie jest bowiem związany aktami prawa administracyjnego innymi niż wymienione w art. 178 Konstytucji, w tym znaczeniu, że zanim je zastosuje jako wzorzec kontroli, może i powinien badać ich zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a więc przede wszystkim z przepisami ustaw i Konstytucji. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie było znane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zajęte w wyroku z 12 grudnia 2011r. sygn. akt P 1/11 w zakresie konstytucyjności przepisów art. 30b i 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w zakresie jakim dopuszczają uregulowanie procedur odwoławczych poza systemem obowiązujących źródeł prawa. Trybunał Konstytucyjny stwierdził mianowicie, że art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 u. z.p.p.r. w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji, jak też art. 30c ust. tej ustawy w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji. Orzeczenie zostało opublikowane w Dz. U. z 2011r. Nr 279 poz.1644. Trzeba jednak uwzględnić, że Trybunał Konstytucyjny wydając to orzeczenie odroczył jego wejście w życie na okres 18 miesięcy od daty ogłoszenia go w Dzienniku Ustaw. Oznacza to, że orzekając w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić okoliczności, że normy regulujące postępowanie odwoławcze w ramach PO IG 2007-2013 leżą poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa i miał obowiązek je stosować. Odnosząc się do wskazanych wyżej i mających w sprawie zastosowanie regulacji, Sąd wskazał, że wyznaczają one kompetencję i zakres uprawnień oraz ograniczeń w toku kontroli legalności oceny projektu przeprowadzonej przez właściwą instytucję zarządzająca w ramach ogłoszonego konkursu. Wśród tych uprawnień sąd posiada możliwość wzięcia pod uwagę faktów powszechnie znanych, nawet bez powołania się na nie przez strony, natomiast ograniczeniem dla sądu administracyjnego jest m.in. brak możliwości przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu poza dowodem uzupełniającym z dokumentu. Podkreślić również należy, iż sąd administracyjny nie może powołać biegłego celem uzyskania i przeprowadzenia dowodu z jego opinii w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Oznacza także, że w sytuacji, gdy w toku oceny projektu dokonywanej w procesie wyboru projektów do dofinansowania uczestniczą eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, powołani zgodnie z przepisem art. 31 u.z.p.p.r., sąd nie może wejść w rolę kolejnego eksperta i ocenić jego usług oraz wyrażonej przez niego opinii, gdyż – jak wyżej wskazano – sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, takimi jak powołany ekspert, ani też nie ma możliwości powołania biegłego w celu uzyskania jego opinii, gdyż ww. przepisy regulujące sądową procedurę kontroli legalności oceny projektów nie dają sądowi podstawy prawnej do przeprowadzenia takiego dowodu. W tej sytuacji, sądowa kontrola legalności oceny projektu przeprowadzona przez właściwą instytucję zarządzającą w ramach ogłoszonego konkursu sprowadza się do oceny prawidłowości stosowania prawa przez tę instytucję, określonego w przepisach u.z.p.p.r. oraz jej przepisów wykonawczych, jak też programie operacyjnym, a nadto regulacji zawartych w systemie realizacji programu operacyjnego (art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r.), określonym przez instytucję zarządzającą (art. 26 ust. 1 pkt 8 u.z.p.p.r.), jak również w regulacjach wspólnotowych dotyczących w szczególności Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (vide: wyrok WSA w Szczecinie z 18.11.2009 r., sygn. akt I SA/Sz 781/09). Kontrolując zatem legalność oceny projektu dokonanej przez Instytucję Wdrażającą jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej przez Instytucję Pośredniczącą, które znalazły ostateczny wynik w informacji z dnia [...] lipca 2013r. [...], stwierdzić trzeba, iż odpowiadają one prawu, wobec czego skargę jako niezasadną należało oddalić. Ocena Sądu w sprawie niniejszej sprowadzała się do zbadania zgodności postępowania z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności postępowania z: – Regulaminem przeprowadzania konkursu w ramach PO IG, Priorytet 4 -Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.3. Kredyt technologiczny; – Procedurą odwoławczą w ramach PO IG załącznik 4.4. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd wskazał, iż Instytucja Pośrednicząca dokonując oceny wniosku nie naruszyła regulacji normujących sposób prowadzenia postępowania w ramach polityki rozwoju jak również w toku oceny nie doszło o do naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Wg Regulaminu Konkursu i określonych w § 7 tego dokumentu zasad dokonywania oceny wniosków procedura wyboru projektu dokonywana jest dwuetapowo: wybór ten dokonywany jest w oparciu o kryteria formalne, a następnie w oparciu o kryteria merytoryczne i po spełnieniu wszystkich tych kryteriów - wniosek jest wpisywany na listę projektów rekomendowanych do dofinansowania. Dla poszczególnych Priorytetów i działań – w tym dla działania 4.3 - opracowane zostały kryteria wyboru formalne i merytoryczne przy czym co do oceny merytorycznej wskazano 4 kryteria merytoryczne przyznania premii technologicznej o zakresie określonym /nazwanym /, co do każdego z tych kryteriów. W nawiązaniu do przytoczonych wyżej regulacji Sąd przyjął, że instytucja dokonująca wyboru projektów do dofinansowania tj. w niniejszym przypadku Bank Gospodarstwa Krajowego ma obowiązek stosowania wszystkich zasad i reguł określonych w systemie realizacji projektu ( kryteria oceny, sposób stosowania tych kryteriów w nawiązaniu do projektu) – do których musi stosować się także wnioskodawca zgłaszający określony projekt do dofinansowania – zaś Sąd dokonuje kontroli ich stosowania jako źródeł prawa w szerokim znaczeniu, przy uwzględnieniu także norm prawnych powszechnie obowiązujących. Załącznikiem do Szczegółowego opisu priorytetów PO IG jest dokument - załącznik nr 4.4 - Procedura Odwoławcza w ramach PO IG opracowana na podstawie ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz zgodnie z Wytycznymi Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie wymogów, jakie powinny spełniać procedury odwoławcze – ustalone dla programów operacyjnych. Projekt o dofinansowanie zgłoszony przez skarżącą zakłada wdrożenie technologii wytwarzania na węźle betoniarskim gotowych, innowacyjnie modyfikowanych cementowych podkładów podłogowych. Sąd wskazał, iż wniosek w ocenie merytorycznej obligatoryjnej – o której poinformowano wnioskodawcę w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. - nie spełnił następujących merytorycznych kryteriów przyznania premii technologicznej: – projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO iG oraz ustawą z 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej – wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust 3 ustawy z 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat. Uzasadnieniem powyższej oceny było przyjęcie, iż pomino wezwania na etapie oceny merytorycznej do złożenia prawidłowo sporządzonych dokumentów załączona do wniosku opinia o nowej technologii (wystawiona przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów) nie zawiera dokładnego wykazu (wraz z ilością) oraz uzasadnienia do nabycia nakładów inwestycyjnych, a w opinii podano nieostre informacje dotyczące ilości planowanych do nabycia środków trwałych, a tym samym opinia została przygotowana niezgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. c ustawy. Również zgodnie z treścią dokumentacji projektowej planowana do wdrożenia technologia dotyczy sposobu produkcji nowego typu cementowych podkładów podłogowych, których jedną z cech jest możliwość transportu przy wykorzystaniu standardowych urządzeń. W ocenie BGK do wdrażania technologii niezbędny jest zakup lub modernizacja odpowiednich urządzeń produkcyjnych w laboratoryjnych. Kosztem kwalifikowanym nie może być jednak pompa do betonu, jako że nie będzie ona wykorzystywana do produkcji betonu (czego dotyczy technologia), lecz jego transportu na miejscu budowy. Ustawa nie przewiduje również możliwości finansowania kosztów związanych z przebudową fundamentów, tym samym wydatki te należy uznać za niekwalifikowane. Wobec powyższego uznano, iż wartość wydatków niekwalifikowanych w ramach projektu stanowi blisko 38 % kosztów kwalifikowanych. Zgodnie zaś z § 7 ust. 2 pkt 11 RPK w przypadku gdy wartość wydatków uznanych za niekwalifikowane przekracza 25 % łącznych kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem wniosek zostaje odrzucony. W nawiązaniu do okoliczności przytoczonych wyżej, zdaniem Sądu, dokonana zaskarżonym rozstrzygnięciem ocena została przeprowadzona prawidłowo a zarzuty skargi nie podlegają uwzględnieniu. IP dokonując oceny wniosku nie uchybiła procedurze odwoławczej, a dokonana ocena przeprowadzona została w zgodzie z mającymi w sprawie zastosowanie regulacjami prawnymi. Sąd przypomniał, że zgodnie z § 7 ust. 3 Procedury odwoławczej w proteście powinny być ujęte wszystkie zarzuty dotyczące dokonanej oceny; jeśli ocena została przeprowadzona niezgodnie z więcej niż jednym kryterium, wszystkie te kryteria należy wskazać w proteście pod rygorem utraty możliwości przytoczenia nowych argumentów. Z kolei instytucja rozpatrująca protest związana jest jego zakresem (§ 9 ust.3 cyt. wyżej Procedury) i sprawdza zgodność wniosku o dofinansowanie projektu tylko z tymi kryteriami oceny, które zostały wskazane w proteście. Logiczne w związku z tym jest stwierdzenie, że jeśli w ocenie negatywnej, wskazano określone kryteria, których nie spełnia złożony wniosek (projekt), to w proteście wnioskodawca polemizuje właśnie z tą negatywną oceną w zakresie tych zakwestionowanych kryteriów i tak też czynił w niniejszej sprawie skarżący polemizując w proteście z przekazaną mu informacją o negatywnej ocenie wniosku, którą należy uznać za prawidłową i zgodną z prawem w myśl art. 30 b ust 1 w związku z art. 30 a u.z.p.p.r. uzasadnioną, odnosi się bowiem do konkretnych zapisów projektu i zakwestionowanej opinii. Sąd podkreślił, że według powołanych wyżej przepisów, w pisemnej informacji o negatywnej ocenie projektu na danym etapie właściwa instytucja ma obowiązek zamieścić uzasadnienie tej oceny, czyli przedstawić zastrzeżenia co do wniosku o dofinansowanie projektu i je uzasadnić. W ocenie Sądu informacja BGK z [...] marca 2013r. o negatywnej ocenie projektu spełnia powyższe wymogi. Odnosząc się natomiast do wyników procedury odwoławczej przyjąć również - zdaniem Sądu - należy, że stanowisko IP aprobujące negatywną ocenę projektu z uzasadnieniem przyjętym przez Ministra Gospodarki w zaskarżonym wyniku rozpatrzenia protestu jest prawidłowe. W sprawie sporne pozostaje kryterium merytoryczne nr 2 Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej; zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 w ramach którego ocenie podlega zgodność projektu z celami i zakresem działania 4.3 P O IG oraz ustawą weryfikowane jest, pod kątem ustalenia czy: 1. dany projekt wpisuje się w cele i założenia działania 4.3 PO IG – na podstawie opisu projektu, postawionych w nim celów i określonych wskaźników (część IV wniosku o dofinansowanie "Informacje o projekcie – inwestycji technologicznej"), 2. zachowano zgodność przedmiotu inwestycji z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy – podstawą do uznania tego warunku za spełniony jest pozytywna ocena informacji zawartych w części IV wniosku o dofinansowanie "Informacje o projekcie – inwestycji technologicznej" oraz w opinii o nowej technologii, 3. zachowano zgodność przedmiotu inwestycji z wymogami zawartymi w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy– weryfikacji dokonuje się na podstawie części IV wniosku o dofinansowanie "Informacje o projekcie – inwestycji technologicznej" oraz opinii o nowej technologii, 4. przedstawione we wniosku i załącznikach wydatki kwalifikujące się do objęcia wsparciem zostały określone prawidłowo, tj. zgodnie z definicjami i katalogiem wydatków kwalifikowalnych dla działania określonym w: – ustawie, – Wytycznych MRR w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO IG, 2007-2013, – Szczegółowym opisie priorytetów PO IG, 2007-2013, oraz są ze sobą powiązane funkcjonalnie i służą do realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym, 5. zachowano zgodność kwoty obliczonej premii technologicznej z wymogami zawartymi w art. 10 ustawy. Aby kryterium mogło zostać uznane za spełnione, projekt musiał zostać pozytywnie zweryfikowany w zakresie wszystkich powyższych punktów. Na mocy ustawy z 30 maja 2008r o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej w ramach działania 4.3. POIG, wsparcie finansowe przeznaczone jest na realizację inwestycji technologicznych, mających na celu zakup i wdrożenie nowej technologii lub wdrożenie własnej nowej technologii stosowanej na świecie nie dłużej niż 5 lat oraz uruchomienie na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. Technologia będąca przedmiotem wdrożenia musi mieć postać prawa własności przemysłowej lub usługi badawczo-rozwojowej lub nieopatentowanej wiedzy technicznej. Kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została już wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej. Zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru na etapie oceny merytorycznej opinia wystawiona przez podmiot wymieniony w powołanym wyżej przepisie jest weryfikowana między innymi pod kątem przesłanek odwołujących się do treści art. 5 ust 3 pkt 2 ustawy z 30 maja 2008r., tj.: - nazwy i opisu technologii planowanej do wdrożenia; - wskazania, że jest to technologia w postaci prawa własności przemysłowej, usługi badawczo rozwojowej w rozumieniu PKW iU lub nieopatentowanej wiedzy technicznej; - charakterystyki technologii; - stwierdzenia, że technologia ta nie jest stosowana na świecie dłużej niż 5 lat; - wskazania źródła nowej technologii ( własna, nabywana); - opisu sposobu wdrożenia technologii; - wykazu i uzasadnienia zastosowania środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych niezbędnych do wdrożenia technologii; - opisu towarów, procesów lub usług mających być wynikiem inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym; - opisu towarów, procesów lub usług mających być wynikiem inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. Organ - zdaniem Sądu - wskazał, że technologia planowana do wdrożenia przez Wnioskodawcę opiera się na modyfikacji mieszanki cementowej, a przy użyciu odpowiednich dodatków wyprodukowaniu mieszanki wytrzymałej na ściskanie i rozciąganie przy zachowaniu odpowiednich walorów użytkowych. Technologia sprowadza się do produkcji mieszanki cementowej o specjalnych właściwościach, a na konieczność użycia odpowiedniej pompy dla uzyskania oczekiwanych efektów wdrożenia nowej technologii nie wskazują żadne zapisy dokumentów aplikacyjnych. Podkreślił, iż zarówno w uzasadnieniu wykorzystania środka trwałego pn. "[...]" jak i w pozostałej części dokumentacji aplikacyjnej Wnioskodawca nie wskazuje, że pompa do betonu odgrywa kluczową rolę w technologii wdrażanej w ramach projektu. Urządzenie służy jedynie do wylania mieszanki i jest istotne jedynie z punktu widzenia logistyki dostaw. W związku z tym zakup halowej pompy do betonu o zalecanym wysięgu ramion powyżej 3Om wraz z odpowiednim systemem rurociągów i węży nie służy do uruchomienia technologii będącej przedmiotem projektu. Ze złożonej dokumentacji wynika, że zakup pompy będzie stanowił uzupełnienie bazy logistyczno – transportowej Wnioskodawcy. Zakup tego sprzętu nie służy więc realizacji inwestycji technologicznej. Organ – zdaniem Sądu - również wyraźnie wskazał, iż co do układania podkładów podłogowych "we właściwy sposób i w odpowiednio krótkim czasie" nie wskazano na zależność pomiędzy rodzajem stosowanej pompy a właściwościami mieszanki cementowej. W uzasadnieniu nabycia pompy do betonu Opiniodawca wskazał jedynie na "dostęp do wnętrz budynków, swobodne operowanie na ciasnych działkach w centrum miasta, jak również wewnątrz hal przemysłowych.", które są czynnościami logistycznymi i nie wpływają na proces zachodzący na węźle betoniarskim. Rację ma organ, iż co do kosztów dotyczących przebudowy fundamentów, zgodnie z art. 10 ust. 5 pkt. 4 ustawy wydatkami przeznaczonymi na realizację inwestycji może być "zakup robót i materiałów budowlanych w celu budowy lub rozbudowy budynków, budowli lub ich części". Ustawa dot. kredytu technologicznego wyraźnie wskazuje, że kosztem kwalifikowanym może być wyłącznie budowa lub rozbudowa, a nie przebudowa. Art. 3 pkt. 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wskazuje, iż przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Świadczy to o tym, że przebudowa jest traktowana jako odrębna pozycja, nie uznawana jako budowa lub rozbudowa. W związku z tym, że koszt nabycia zakwestionowanych środków trwałych stanowił ponad 38 % wydatków kwalifikowanych, zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach POIG 4.3 Kredyt technologiczny, IW zasadnie na etapie oceny merytorycznej odrzuciła wniosek z powodu niespełnienia kryterium: Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Sąd podzielił też stanowisko organu, iż Wnioskodawca planując realizację projektu powinien posiadać dokładną wiedzę na temat liczby urządzeń wchodzących w skład węzła betoniarskiego i podać je w opinii, w szczególności w sytuacji, gdy zamierza te środki trwałe finansować ze środków publicznych, których wydatkowanie podlega szczególnej kontroli. WSA zwracając uwagę na sformalizowany charakter postępowania w celu obiektywnego rozdziału środków pomocowych wskazał, że Instytucja Pośrednicząca właściwie swoim postępowaniem odniosła się do znaczenia w tym postępowaniu regulacji dotyczących zasad przeprowadzania konkursu zawartych w opracowanym przez Instytucję Wdrażającą Regulaminie przeprowadzania konkursu i opracowanym przez Instytucję Pośredniczącą Przewodniku, a także Instrukcji, obowiązujących wszystkich przystępujących do konkursu beneficjentów, którzy chcąc uzyskać pomoc muszą się do zasad w nich określonych stosować, a zatem wypełnić wniosek prawidłowo w sposób jasny, czytelny i zrozumiały. Niezastosowanie się do powyższych zasad uznać należy za niedochowanie należytej staranności, nie uzasadniające zarzutu dokonania oceny wniosku w sposób naruszający prawo. Mając powyższe na uwadze – zdaniem Sądu - zasadnie więc ( tj. w sposób właściwy - logicznie oceniony i uzasadniony) Minister Gospodarki wskazał w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że kryteria merytoryczne: Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat są niespełnione, a złożony protest niezasadny. Właściwie zatem przyjął, iż w zakresie zakwestionowanych kryteriów ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo. Wykonując zadania nałożone przez przepis art. 26 u.z.p.p.r., Instytucja Pośrednicząca nie naruszyła także zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów, a podjęte rozstrzygnięcie wyczerpująco uzasadniła. Wyrokiem z dnia 19.12.2013 r. – w efekcie wniesionej skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny uchylił orzeczenie Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie. W motywach wskazał, że kontroli instancyjnej sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej został poddany wyrok Sądu pierwszej instancji wydany w oparciu o przepisy u.z.p.p.r. Wzorzec dla dokonania kontroli zgodności oceny projektu z prawem stanowiły nie tylko przepisy tej ustawy, ale także zasady i procedury składające się na system realizacji, o którym stanowił art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. – obowiązujący w dacie ogłaszania konkursu i wydawania rozstrzygnięć w przedmiocie oceny wniosku złożonego przez skarżącą spółkę. Trybunał Konstytucyjny w punkcie 1 wyroku z dnia 12 grudnia 2011 r. (sygn. akt P 1/11) orzekł, że art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa – jest niezgodny z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie zgodnie z punktem II tego wyroku m.in. art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. traci moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Dziennik Ustaw nr 279 z 2011 r., w którym pod poz. 1644 ogłoszono powyższy wyrok, został wydany dnia 27 grudnia 2011 r., a zatem w dacie orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny przepis ten już nie obowiązywał. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwość orzekania w oparciu o stan istniejący w dacie przeprowadzania konkursu wynika wprost z uzasadnienia powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w którym dopuszczono, aczkolwiek w drodze wyjątku, korzystanie z dotychczasowych zasad w odniesieniu do wszystkich wdrażanych obecnie regionalnych programów operacyjnych na lata 2007- 2013. Nadto wskazano, że owe regulacje, uwzględniające wyrok Trybunału Konstytucyjnego powinny uregulować sytuację uczestników w programach operacyjnych na kolejne okresy programowania. W rozpoznawanej sprawie skarżąca ubiegała się o dofinansowanie projektu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 – 2013, przyjąć zatem należy, że obowiązywały ją zasady i procedury określone w systemie realizacji. W ocenie NSA, za usprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji; uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Stanowiąc integralną część rozstrzygnięcia sądowego, uzasadnienie realizuje, więc istotne, przypisane mu funkcje, zwłaszcza zaś funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10; wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r.; sygn. akt II GSK 620/11). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się również, że jeżeli w uzasadnieniu wyroku wojewódzki sąd administracyjny ogranicza się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prostej akceptacji, nie służy to realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej, która swoim zakresem obejmuje: kontrolę rekonstrukcji norm proceduralnych stanowiących podstawę oceny realizacji przez organ administracji prawnych wymogów ustalania faktów; kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym również w zakresie dotyczącym kontroli wykładni prawa przeprowadzonej przez organ; przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2010, nr 5 - 6, s. 267 i nast.). Uzasadnienie wyroku powinno być więc tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne albo niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 1067/11). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się również, że w każdym uzasadnieniu wyroku szczególne znaczenie ma wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymogu tego nie spełnia ani ogólne powołanie się na zastosowane w sprawie przepisy prawa, ani też ograniczenie się do stwierdzenia, że nie doszło do naruszenia prawa. Za takim stwierdzeniem musi bowiem podążać dokonana samodzielnie przez sąd analiza całej sprawy, łącznie z wyjaśnieniem podstawy prawnej i argumentami przemawiającymi za jej zastosowaniem. Ogólnikowe uzasadnienie stanowi więc uchybienie, które może mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem w praktyce uniemożliwia stronie polemikę z oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r.; l OSK 228/12). W tym też kontekście podkreśla się również, że uzasadnienie wyroku powinno odnosić się do wzorca kontroli legalności zaskarżonego działania/zaniechania organu administracji, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia wyznaczenia ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w danej sprawie. Z powyższego wynika, że uzasadnienie wyroku stanowi odzwierciedlenie toku badania danej sprawy przez sąd administracyjny, co oznacza, że powinno przedstawiać sposób rozumowania sądu, uzasadniający wydanie takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji badając legalność zaskarżonego działania/zaniechania organu, a w przypadku, gdy strona z wyrokiem się nie zgadza, uzasadnienie wyroku musi umożliwić jej merytoryczną polemikę z argumentacją sądu (por. np. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1931/11). Konfrontując treść art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz wskazany kierunek jego wykładni i konsekwencje jego obowiązywania z treścią uzasadniania zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie odnoszącym się do jego warstwy prawnej NSA stwierdził, że uzasadnienie to nie spełnia określonych przywołanym przepisem warunków uznania go za prawidłowe. Zdaniem NSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji ograniczył się wyłącznie do realizacji zapisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz regulacji zawartych w Regulaminie prowadzenia konkursu i Procedury odwoławczej oraz do powielenia w całości stanowiska organu zawartego w informacji z dnia [...] lipca 2013 r. o negatywnym rozstrzygnięciu oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Świadczą o tym zwroty zawarte na str. 16-17 uzasadnienia ("organ wskazał"; "ma rację organ"; "sąd podzielił stanowisko organu"), z całkowitym pominięciem ustosunkowania się do zarzutów zawartych w skardze. Jak zasadnie podkreśla strona skarżąca, Sąd powinien dokonać kontroli oceny wniosku o dofinansowanie w kontekście legalności zastosowanych przez organ kryteriów w świetle zgłoszonych do tej oceny zarzutów. Uzasadnienie wyroku powinno wyjaśnić, dlaczego rozstrzygnięcie organu nie jest dotknięte wadami zarzucanymi przez stronę w skardze. Sąd administracyjny ma obowiązek - w każdym przypadku - szczegółowo uzasadnić swoje stanowisko, zwłaszcza w sytuacji, gdy podzielając ocenę sprawy dokonaną przez organ, nie podziela argumentów strony skarżącej. Nie wystarczy przy tym proste stwierdzenie, że nie doszło do naruszenia prawa. Takie stwierdzenie powinna poprzedzać dokładna analiza całej sprawy, łącznie z wyjaśnieniem podstawy prawnej i argumentami przemawiającymi za jej zastosowaniem. Przedstawienia w uzasadnieniu wyroku własnego stanowiska Sądu nie można zastępować ogólnikową aprobatą stanowiska organów. NSA dostrzegł, że autor skargi kasacyjnej wskazał, że zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu zamierza nabyć i wdrożyć technologię do wytwarzania gotowych cementowych podkładów podłogowych, co wiąże się z koniecznością ich szybkiego wylania u kontrahenta. Wniosek dotyczy bowiem wytwarzania gotowych podkładów podłogowych, a nie tylko mieszanki do ich wytwarzania. Wytworzenie podkładu polega nie tylko na przygotowaniu odpowiedniej masy, ale również na jej właściwym ułożeniu (wykonaniu wylewki), tak aby masa stała się "częścią podłogi". Niezbędne jest także dostarczenie w odpowiedni sposób i we właściwym czasie tej masy na miejsce budowy i prawidłowe jej ułożenie, co wiąże się z dysponowaniem odpowiednimi do tego celu urządzeniami, w tym pompą. W opisie technologii i w opinii o nowej technologii wskazano, że niezbędnym elementem całej inwestycji jest zakupienie specjalistycznej pompy. Brak takiej pompy spowoduje to, że wnioskodawca będzie produkował jedynie masę betonową, a nie wykonywał gotowe podkłady. Jak podkreślił skarżący, posiadanie pompy pozwala na układnie pokładów podłogowych we właściwy sposób i w odpowiednio krótkim czasie, co jest konieczne ze względów technologicznych. Istotą tej technologii jest bowiem zarówno skład mieszanki, jaki i sposób jej ułożenia. Aby wytwarzać gotowe podkłady podłogowe niezbędne jest posiadanie spełniającej określone wymagania pompy do betonu, gdyż masę cementowo-piaskową przeznaczoną na podkłady należy we właściwy sposób ułożyć na miejscu. Skarżący stwierdził, iż Sąd w pełni zaakceptował wywody organu zawarte w negatywnej ocenie wniosku, bez odniesienia się w jakikolwiek sposób do zakresu wniosku, który dotyczył: "Technologii wytwarzania na węźle betoniarskim gotowych, innowacyjnie modyfikowanych cementowych podkładów podłogowych", co w konsekwencji doprowadziło do odmówienia zakwalifikowania wydatku w postaci pompy halowej, która stanowi wydatek niezbędny do realizacji inwestycji technologicznej. W dalszym fragmencie uzasadnienia NSA dostrzegł - w odniesieniu do zdyskwalifikowania kosztów dotyczących przebudowy fundamentów pod nowe urządzenie węzła, iż strona skarżąca podnosiła, że powołany przez organ w ocenie wniosku art. 10 ust. 5 pkt 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności inwestycyjnej, nie może odnosić się ściśle do planowanej przez niego inwestycji, bowiem w praktyce "przebudowa" fundamentu stanowi budowę nowych fundamentów w miejsce starych. Nowy węzeł zostanie posadowiony na miejscu obecnie istniejącego, w związku z tym należy zdemontować stary węzeł, zburzyć stare fundamenty, zniwelować teren, wykonać nowe wykopy lub poszerzyć istniejące i wybudować nowe, mocniejsze fundamenty. Skarżący podkreślił, że użycie przez niego we wniosku niefortunnie słowa "przebudowa fundamentu" nie może dyskwalifikować tego wydatku. W praktyce musi zatem wykonać te same czynności, które wchodzą w zakres budowy nowych fundamentów, poszerzone dodatkowo o demontaż węzła i burzenie starych fundamentów. Strona skarżąca nadto wyjaśniła, że w ramach projektu zamierza nabyć jeden kompletny węzeł betoniarski, na który składają się różne elementy, stanowiące całość technologiczną i funkcjonalną. W przedłożonej opinii o nowej technologii sporządzonej przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów wskazano, że chodzi o zakup pełnego węzła spełniającego minimalne, określone wdrażaną technologią wymagania techniczne. Zatem opinia wskazała, jakie konkretne elementy co najmniej muszą wchodzić w skład nabywanego węzła betoniarskiego, aby mógł on prawidłowo funkcjonować. Wobec tego w ocenie autora skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości, że planowana inwestycja będzie obejmować minimum tj. taką ilość elementów węzła betoniarskiego, którą wskazano w opinii, co pozwala na dokonanie merytorycznej oceny, czy za kwotę dofinansowania wnioskowaną przez stronę realne jest nabycie węzła, który będzie nadawał się do użytku. Nadto, w uszczegółowieniu harmonogramu rzeczowo-finansowego rozbito na poszczególne elementy planowane wyposażenie laboratorium. W ocenie NSA brak jakiegokolwiek odniesienia się Sądu pierwszej instancji do przedstawionych wyżej zarzutów uniemożliwia w postępowaniu wywołanym wniesioną skargą kasacyjną, weryfikację stanowiska Sądu pierwszej instancji, że zaskarżone rozstrzygnięcie zawarte w informacji Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r. wydane zostało bez naruszenia wymienionych w osnowie skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku - ze względu na wskazany deficyt w zakresie "wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia" -nie poddaje się kontroli instancyjnej, ponieważ nie wyjaśnia ono w jasny i przekonujący sposób przesłanek, w oparciu o które Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłową ocenę weryfikacji projektu. W sytuacji uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. ze względu na braki uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie było możliwe odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Realizując wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać trzeba, że: W skardze zwraca się uwagę, że Organy obu instancji błędnie przyjęły, że wdrażana technologia dotyczy wyłącznie produkcji betonu. Opis zawarty we wniosku i biznesplanie wskazuje na to, że skarżący zamierza wdrożyć technologię wykonywania gotowych podkładów podłogowych a tym nie jest wyprodukowana mieszanka na węźle betoniarskim, ale znajdująca się pod posadzką część podłogi, czyli gotowa wylewka. To zaś wymaga modyfikacji mieszanki cementowej, właściwego transportu i ułożenia tej mieszanki w miejscu przeznaczenia: " Stąd tak istotne dla uzyskania pełnego efektu wdrażanej technologii jest posiadanie odpowiedniej pompy (...). Wbrew twierdzeniom IP, co wynika z opinii IBDiM oraz dokumentów aplikacyjnych, istotą technologii jest zarówno skład mieszanki, jak i jej sposób ułożenia. Nieprawdą jest zatem, iż [pic]Opiniodawca/Wnioskodawca nie wskazuje, że pompa do betonu odgrywa kluczową rolę w technologii[pic] gdyż zarówno eksperci z IBDiM jak i my sami (we wniosku i biznesplanie i następnie proteście) szeroko opisujemy konieczność użycia odpowiedniej pompy dla uzyskania oczekiwanych efektów wdrożenia nowej technologii, dodatkowo wskazując także na silną pomiędzy czasem i sposobem transportu oraz układania mieszanki w miejscu przeznaczenia oraz uzyskanymi ostatecznie właściwościami gotowego podkładu podłogowego. Tak sformułowany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie; trzeba wskazać, że Sąd – dokonując analizy treści wniosku, biznesplanu – nie dopatrzył się zależności o których mowa w skardze, albowiem: - we wniosku celem projektu na poziomie produktu jest zakup i instalacja pozostałych środków trwałych według opisu w pkt. C.2 biznesplanu (pompa oraz laboratorium" – vide str. 6/18); - tym samym wniosku – w opisie technologii – nie wskazuje się na potrzebę zakupu pompy jako urządzenia warunkującego prawidłowe wykorzystanie mieszanki przygotowanej na węźle betoniarskim; - w dokumencie tym – w jego uzasadnieniu realizacji projektu – zwraca się uwagę, że "dla pełnego wykorzystania wszelkich zalet nowej technologii wymagane jest posiadanie pompy do transportu poziomego i pionowego mieszanki wraz z odpowiednim systemem rurociągów i węży, które wydłużą wysięgnik pompy. Należy posiadać pompę halową, która umożliwi pracę na niskich przestrzeniach. Powinna ona być wyposażona w hamulec wypływu mieszanki, pneumatycznie sterowany zawór węża końcowego oraz system przesterowania zasuwy zapewniający optymalny przepływ niezależnie od konsystencji mieszanki. Taka konfiguracja umożliwi dostęp do wnętrz budynków, swobodne operowanie na ciasnych działkach w centrum miasta oraz wewnątrz hal przemysłowych"; - z kolei w biznesplanie uzasadnia się potrzebę zakupu pompy wskazując, że "do podawania mieszanki z betonowozu do miejsca wbudowania należy użyć pompy tłokowej wraz z odpowiednim systemem rurociągów i/lub węży, które znacznie przedłużają zasięg wysięgnika pompy. Zaleca się posiadanie pompy halowej o małej wysokości rozłożenia, która umożliwi pracę w niskich pomieszczeniach. Pompa powinna być wyposażona w hamulec wypływu mieszanki betonowej, pneumatycznie sterowany zawór węża końcowego oraz system przesterowania zasuwy zapewniający optymalny przepływ w zależności od konsystencji mieszanki. Taka konfiguracja w połączeniu z radiowym zdalnym sterowaniem pracę pompy umożliwia dostęp do wnętrz budynków, swobodne operowanie na ciasnych działkach w centrum miasta, jak również wewnątrz hal przemysłowych. Należy zwrócić uwagę na czystość rurociągów używanych do podawanie mieszanki, ponieważ jest ona zaprojektowana na kruszywie do 8 mm i przeznaczona do wykonywania podkładów betonowych o grubości od 35 do 80 mm. Jakiekolwiek zatem zanieczyszczenia pompy mogą uszkodzić powierzchnię wylewanego podkładu"; - w opinii o nowej technologii – wskazano, że jej zastosowanie "wymaga posiadania odpowiednich urządzeń wchodzących w skład węzła betoniarskiego, laboratorium do kontroli produkcji oraz pomp do betonu spełniających również dodatkowe specyficzne wymagania" (str. 2 opinii); - w tym dokumencie – na zasadzie kopiuj – wklej – przytoczono uzasadnienie z biznesplanu zaczynające się od słów: " do podawania mieszanki z betonowozu...", a zakończone "... mogą uszkodzić powierzchnię wylewanego podkładu"; co wyżej (2 akapity) przedstawiono w całości; - pomimo wezwania BGK z 16.01.2013 r. opinia o nowej technologii nie uległa – co do uzupełniona potrzeby zakupu pompy – modyfikacji. Dodano jedynie zdanie "Firma [...] nie dysponuje pompą spełniającą powyższe wymagania." Szczegółowo przedstawiona analiza złożonych dokumentów (a w zasadzie ujęta w cudzysłowach ich treść) pozwala Sądowi przyjąć, że zarzuty sformułowane w skardze są bezzasadne. Sąd nie dopatrzył się w prezentowanych dokumentach powiązania wytwarzanej masy betonowej z koniecznością z koniecznością użycia specyficznej pompy warunkującej zachowanie parametrów użytkowych surowca przygotowanego w betoniarni. Tak więc wnioskodawca nie wskazuje, że pompa do betonu odgrywa jakąkolwiek rolę w technologii wdrażanej w ramach projektu. Urządzenie to służy – i tu Sąd podziela konstatację Ministra Gospodarki zawartą w zaskarżonym stanowisku – jedynie do wylewania mieszanki betonowej i jest istotne z punktu widzenia logistyki dostaw, co wyeksponowano wyżej podkreśleniem w tekście uzasadnienia. Sąd analizując stanowisko Organów i wyżej przytoczonych dokumentów pragnie zwrócić uwagę, że ani wnioskodawca, ani opiniodawca nie wykazali, że istotą technologii – poprzez konieczność wykorzystania pompy – jest np. kwestia szybkości ułożenia mieszanki betonowej czy też sposób jej ułożenia, a więc zaistnieje – bez tej maszyny – sytuacja, w której zostanie zniweczony zamysł uruchomienia projektowanej technologii będącej przedmiotem projektu. W ocenie Sądu zakup halowej pompy do betonu o zalecanym wysięgu ramion powyżej 30m jest jedynie uzupełnieniem bazy logistyczno – transportowej wnioskodawcy. Zakup tego sprzętu nie służy więc realizacji inwestycji technologicznej. Abstrahując od realiów sprawy należałoby przyjąć, że pompa byłaby konieczna do zakupu, aby wdrożyć nową technologię gdyż np. ze względu na konsystencję wytwarzanej mieszanki betonowej (jej lepkość) wymaga tłoczenia ze zwiększoną siłą, co przy wykorzystaniu systemu dotychczasowego rurociągów i węży grozi ich zaczopowaniem twardniejącą wylewką betonową i zniszczeniem. Inną przyczyną uzasadniającą potrzebę zakupu owej pompy mogłaby być sytuacja uzależnienia szybkiego – w określonym, nieprzekraczalnym czasie – wykonywania podkładu na budowie z uwagi na mechanizm twardnienia mieszanki (przygotowanej w węźle betoniarskim a następnie przywiezionej na budowę), a więc zachowania określonego reżimu czasowego. Można wyobrazić sobie jeszcze inne sytuacje, kiedy nowa technologia wytwarzania betonu wymaga zakupu specjalistycznej pompy (o innych parametrach aniżeli posiadane); takiej motywacji – przykładowo – nie poczyniono we wniosku i wskazanej opinii o nowej technologii – stąd rozstrzygnięcie Organów nie narusza prawa. Drugą kwestią mającą istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia jest problematyka "przebudowy" istniejących fundamentów. Skarżący zwrócił uwagę, że już w proteście przyjął, iż chodzi o budowę nowych fundamentów, a użyte słowo "przebudowa" tylko niejako precyzyjniej określa zakres planowanych czynności. Analizując przepisy Prawa budowlanego i stanowisko zawarte w opinii o nowej technologii skarżący przyjął, że "choć może nieprawidłowo używane słowo [pic]przebudowa[pic] oznacza w istocie budowę nowych fundamentów". Wydatek z tym związany – z tej racji – winien zostać uznany za kwalifikowalny. Analizując zgromadzone w sprawie dokumenty wskazać należy, iż: - we wniosku o dofinansowanie ogólnikowo wskazano, że wdrożenie technologii wnioskodawca przeprowadzi poprzez przebudowę i wymianę węzła betoniarskiego (str. 8/18); - w biznesplanie (str. 33) także bardzo oszczędnie wskazuje się, że "montaż i instalacja nowych urządzeń i części składowych węzła będzie wymagała przebudowy fundamentów pod te urządzenia, o czym również należy pamiętać." Przebudowę fundamentów (str. 37) wyceniono na 75.000 zł; - w poprawionej opinii o nowej technologii zwraca się jedynie uwagę na potrzebę przebudowy istniejącego węzła betoniarskiego stosownie do poczynionych zakupów urządzeń nowej technologii (str. 3 i nast.); - w proteście skarżący (str. 2 i 3) wywodzi, iż nie zgadza się z tym, że "ustawa nie przewiduje możliwości finansowania kosztów związanych z przebudową fundamentów". Ostatecznie stwierdza – powołując się na zasady wynikające z prostej logiki – że prawo nie definiuje przebudowy, a zatem lokalizując węzeł w miejscu istniejącego, należy zdemontować stary węzeł, zburzyć stare fundamenty, zniwelować teren, wykonać nowe wykopy i zbudować nowe fundamenty: "Użyte więc w tym przypadku słowo [pic] przebudowa[pic] mówi nam trochę dokładniej o nieco zwiększonym zakresie działania, ale obejmuje w zasadzie to samo co w powyższym przykładzie słowo [pic]budować[pic]". W ocenie Sądu należy przyjąć, że zarzut sformułowany w skardze jest zasadny; w istocie proces inwestycyjny będzie wymagał rozebrania starych fundamentów, wykopania nowych, a zatem należy uznać, iż wykonywanie nowych fundamentów nie jest "przebudową". Ten termin został użyty w wyżej opisanych dokumentach niefortunnie, a zatem koszty z tym związane muszą zostać uznane za kwalifikowalne. Kwestia ta jest jednak bez znaczenia dla rozstrzygnięcia: zakwestionowanie kosztu nabycia pompy stanowi ponad 25 % wydatków kwalifikowalnych co oznacza, że zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu prowadzenia konkursu w ramach POIG 4.3 niniejszy wniosek o dofinansowanie podlega odrzuceniu. Większego znaczenie nie ma tu przesunięcie kwoty 75.000 zł związanej z budową fundamentów. Sumując tę część rozważań wskazać należy, że wartość zakupu samej pompy – jako wydatku niekwalifikowalnego objęcia wsparciem – przekracza nadal 25 % łącznych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą co dyskwalifikuje projekt, a zatem już z tego powodu rozstrzygnięcia Organów nie naruszają prawa. Wreszcie w skardze zanegowano uwagi krytyczne poczynione w zaskarżonym stanowisku względem opinii o nowej technologii. Podniesiono, iż nieprawdą jest twierdzenie IP, iż opiniodawca pomimo wezwania nie wskazał konkretnej liczby poszczególnych elementów albowiem w tym dokumencie tego się nie domagano. Wskazano zatem – czyniąc zadość wezwaniu – że "aby wdrożyć przedmiotową technologię potrzebny jest węzeł betoniarski składający się w wymienionych, nazwanych i uzasadnionych konkretnych elementów, i przez co spełniający zadane minimalne wymagania techniczne". Wreszcie "ustalenie zbyt szczegółowych wymagań technicznych lub innych ograniczających dostęp do przetargu niektórych z ewentualnych oferentów ze względu na nieco inne parametry produkowanych przez nich wyrobów jest traktowane jako złamanie tych zasad. W szczególności zatem określenie zbyt szczegółowych wymagań (lub w tym przypadku precyzyjnego składu węzła) na etapie przygotowania projektu mogłoby ograniczać późniejszy zakup do jednego dostawcy węzła, a więc byłoby to złamaniem zasady uczciwej konkurencji". Reasumując skarżący podniósł, iż opinia o nowej technologii jest zgodna z wymaganiami ustawowymi a w szczególności z cyt. ustawą z 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego dotyczącej braku w opinii o nowej technologii wykazu i uzasadnienia zastosowania środków trwałych niezbędnych do wdrożenia technologii wskazać należy, że zarówno w pierwotnie dołączonej do wniosku jak i uzupełnionej opinii część środków trwałych, szczególnie tych o charakterze złożonym została zgrupowana jako jeden środek trwały, w skład którego wchodzą różne elementy. W skład "węzła betoniarskiego" wchodzą między innymi "mieszalnik planetarny o pojemności roboczej w przedziale od 2 do 3,5 m3 oraz "co najmniej cztery odpowiedniej wielkości silosy na spoiwa i dodatki oraz system ich dozowania i transportu do mieszalnika". W skład wyposażenia laboratorium do kontroli produktów wchodzą "formy metalowe i/lub jednorazowe styropianowe do formowania próbek normowych – min. 30szt.". Tym samym Opiniodawca pomimo wezwania nie wskazał konkretnej liczby poszczególnych elementów, jako niezbędnej do wdrożenia technologii. W złożonym proteście wnioskodawca wskazuje, że nie będzie nabywał poszczególnych urządzeń wchodzących w jego skład, a ma zamiar zamówić i nabyć kompletny węzeł betoniarski. Ponadto wnioskodawca wskazuje, że zamierza skłonić dostawcę węzła do wykorzystania przy jego produkcji elementów będących w posiadaniu spółki. W ocenie Sądu na etapie składania wniosku założenia nowej technologii powinny być już sprecyzowane i winno się dokładnie określać ile danych urządzeń/elementów służy jej wdrożeniu, nawet jeśli te urządzenia są w posiadaniu firmy. Również Opiniodawca powinien odnieść się do tych kwestii, wnikliwie opiniując technologię Wnioskodawcy. Nie można zgodzić się z argumentacją Wnioskodawcy przedstawioną w skardze, iż opinia powinna wskazywać jakie minimalne wymagania powinny spełniać środki trwałe, aby przy ich pomocy można było przedmiotową technologię wdrożyć. Wnioskodawca planując realizację projektu powinien posiadać dokładną wiedzę na temat liczby urządzeń wchodzących w skład węzła betoniarskiego i podać je w opinii, w szczególności w sytuacji , gdy zamierza te środki trwałe finansować ze środków publicznych, których wydatkowanie podlega szczególnej kontroli. Reasumując należy stwierdzić, że projekt nie spełnia kryteriów merytorycznych w brzmieniu: Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.) oraz Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.), stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat. Z tych względów na zasadzie przepisu art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. należało orzec jak w sentencji.