V SA/Wa 1969/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, którą nałożono na nią karę pieniężną za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia w wysokości 77.884,00 zł. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając, że mimo zamknięcia roku 2013 z zyskiem w wysokości [...] złotych (przy czym i tak był to zysk o 11 % niższy niż w 2012 r.), to w rzeczywistości potencjalna płatność obecnie nakładanych kar pieniężnych nastąpi ze środków uzyskanych w 2014 r., w którym zysk Spółki będzie znacznie niższy. Decydujące znaczenie dla określenia stanu finansowego Strony ma dostrzeżenie, iż w latach 2014-2015 wygasną wszystkie jej zezwolenia na prowadzenie punktów gier na automatach o niskich wygranych oraz salonów gry na automatach, co spowoduje bezsprzecznie pogorszenie kondycji finansowej Spółki. Skarżąca wyjaśniła przy tym, że 79 % jej działalności to segment gier, zaś 18 % to salony gier, a 2,5 % to kasyna gry. Dodała, iż w stosunku do niej organy celne wydawały wiele decyzji, błędnie uznając, że Skarżąca prowadziła działalności bez zezwolenia i decyzjami tymi organy nałożyły na Spółkę kary pieniężne stanowiące łącznie kwotę 13.684.631,00 złotych. Spółka podkreśliła, że jej obecna sytuacja finansowa jest o tyle niestabilna, że nawet ‘’stosunkowo’’ nieznaczna kara finansowa może spowodować utrudnienia lub nawet uniemożliwi jej prowadzenie dalszej działalności gospodarczej. Wyjaśniła, że tak wysoka, łączna kwota kary (będącej tylko częścią sankcji nałożonych na spółkę) wykracza poza jej możliwości płatnicze i konieczność jej uiszczenia wyrządzi znaczną szkodę w majątku Spółki, jak również przyczyni się do powstania trudnych, wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Zapłata takiej kwoty spowoduje bowiem załamanie sytuacji finansowej, wykluczając tym samym jej byt jako podmiotu gospodarczego. Skarżąca wyraziła przy tym zdanie, że oceniając jej stan finansowy, nie można pominąć innych toczących się przeciwko niej postępowań w sprawach kar finansowych, które obecnie w większości znajdują się na etapach odwoławczych. Spółka załączyła do skargi liczne dokumenty potwierdzające jej kondycję finansową za 2013 rok (m.in. sprawozdanie finansowe, rachunek zysków i strat, rachunek przepływów pieniężnych), a także liczne decyzje, którymi udzielono jej zezwoleń oraz którymi wymierzono jej kary pieniężne. Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn.akt V SA/Wa 1969/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Od tego postanowienia Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł zażalenie. Na skutek rozpoznania zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 października 2015 r. sygn.akt II GZ 573/15 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji nie zbadał bieżącej sytuacji finansowej Spółki. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został złożony 1 kwietnia 2015 r., a przedstawione dokumenty obrazują stan majątkowy Spółki na koniec 2013 r. Oznacza to, że w aktach sądowych nie ma dokumentów obrazujących aktualną sytuację majątkową Spółki, w konsekwencji czego WSA nie mógł ich przeanalizować w kontekście przesłanek wynikających z art.61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd związany jest oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2015 r. sygn.akt II GZ 569/15 Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu Sądowi skargi Sąd może na wniosek Skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14; to i następne przywołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające przekonanie Strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W przypadku, gdy zaskarżony akt nakłada na Skarżącą zobowiązanie pieniężne nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji kwoty tego zobowiązania. Skoro Skarżąca dąży do wykazania, że w jej przypadku dojdzie do wyrządzenia szkody majątkowej, to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04). Mając na uwadze powyższe rozważania zauważyć należy, że według Skarżącej wyegzekwowanie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji spowoduje załamanie sytuacji finansowej Spółki, wykluczając tym samym jej byt jako podmiotu gospodarczego. Na dowód tego załączono szereg dokumentów księgowych w tym sprawozdanie finansowe za 2013 rok, rachunek zysków i strat za 2013 rok, rachunek przepływów pieniężnych za 2013 rok. W ocenie Sądu dokumenty te nie uprawdopodobniają podnoszonej okoliczności, ponieważ zestawienia te są nieaktualne, dotyczą bowiem sytuacji Spółki na koniec 2013 roku, natomiast wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji został złożony 1 kwietnia 2015 r. A zatem Skarżąca nie załączyła dowodów pozwalających na ocenę bieżącej sytuacji majątkowej Spółki, co uniemożliwiło merytoryczną ocenę złożonego wniosku. Niezależnie od powyższego Sąd podkreśla, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 640/13). W ocenie Sądu, Spółka nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem Sąd nie ma do czynienia z sytuacją, która uzasadniałaby zastosowanie wobec Skarżącej wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.