V SA/Wa 2050/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Ewa Wrzesińska-Jóźków po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 9 kwietnia 2015 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2050/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. P. z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu, który upłynął dla skarżącego z dniem 8 kwietnia 2015 r. W dniu 26 czerwca 2015 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazał, że nie miał możliwości dostarczenia pisma do urzędu pocztowego z powodu choroby, która trwała w dniach od 3 do 8 kwietnia 2015 r. Wyjaśnił jednocześnie, że nie miał możliwości przekazania pisma nikomu, kto mógłby je dostarczyć do urzędu pocztowego. Zarządzeniem z dnia 6 lipca 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi poprzez nadesłanie dokumentów potwierdzających chorobę skarżącego, która zgodnie z jego wnioskiem trwała w dniach od 3 do 8 kwietnia 2015 r. - w terminie 7 dni, pod rygorem rozpoznania wniosku o posiadane przez Sąd informacje. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 21 lipca 2015 r. skarżący oświadczył, iż nie dysponuje żadnym zaświadczeniem lekarskim. Poinformował, że w związku z chorobą opisaną we wniosku o przywrócenie terminu nie był u lekarza. Dodał, że w związku z prowadzeniem jednoosobowej działalności gospodarczej wizyty u lekarza w wielu przypadkach nie są konieczne. Skarżący stwierdził, że nie ma on obowiązku przedstawiania nikomu zaświadczeń lekarskich, gdyż sam sobie jest szefem. Skarżący wyjaśnił ponadto, że bardzo sporadycznie korzysta z pomocy lekarza, z założenia nie bierze żadnych lekarstw, gdyż boi się skutków ubocznych (miał już problem zdrowotne z tego powodu). Wskazał także, że w okresie choroby mieszkał sam. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Ustawodawca nie nakłada na stronę składającą wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności obowiązku uprawdopodobnienia zachowania siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., zaś Sąd w takiej sytuacji powinien rozpoznać merytorycznie przedmiotowy wniosek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 65/11; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zgodnie z treścią art. 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, zaś zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przy ocenie wniosku Sąd powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W ocenie Sądu złożony przez M. P. wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że rozpoznawany wniosek o przywrócenie terminu został uznany przez Sąd jako wniesiony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., tj. w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W ocenie Sądu, przyczyna uchybienia terminu w niniejszej sprawie ustała w dniu 23 czerwca 2015 r. (data doręczenia skarżącemu postanowienia z dnia 29 maja 2015 r. ), kiedy to skarżący powziął wiedzę o istnieniu postanowienia Sądu z dnia 29 maja 2015 r. o odrzuceniu skargi z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Jakkolwiek z treści przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że termin siedmiu dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi, a nie od czasu dowiedzenia się o tym przez stronę, to jednak w niniejszej sprawie uznać należało, że z uwagi na brak wiedzy skarżącego o uchybieniu terminu do wniesienia skargi nie mógł on złożyć wniosku o przywrócenie terminu wcześniej, niż przed dniem doręczenia mu wskazującego na ten fakt postanowienia o odrzuceniu skargi. Przechodząc do merytorycznej oceny złożonego wniosku uznać zaś należało, że skarżący, składając wniosek o przywrócenie terminu, nie uprawdopodobnił braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 9 marca 2015 r. zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na tę decyzję upłynął z dniem 8 kwietnia 2015 r. Skarżący wniósł skargę w dniu 9 kwietnia 2015 r., czyli po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. We wniosku o przywrócenie terminu z dnia 26 czerwca 2015 r. skarżący jako przyczynę uchybienia terminu wskazał swój stan zdrowia – chorobę, która trwała w dniach od 3 do 8 kwietnia 2015 r. Skarżący podał, że choroba uniemożliwiała mu dostarczenie skargi do urzędu pocztowego, a wobec faktu, że mieszka sam, nie miał możliwości przekazania skargi innej osobie celem jej nadania na poczcie. Podkreślenia wymaga, że choroba nie stanowi samodzielnej przesłanki przywrócenia terminu, w tym sensie, że musi ona stanowić przeszkodę w podjęciu czynności procesowej, której przy dołożeniu należytej staranności nie dało się usunąć (por. np. postanowienia NSA: z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 643/11 i z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 858/11; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia na niemożność działania. Regulacja art. 87 § 2 p.p.s.a. nie wymaga udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Powyższe nie oznacza jednak, że dla uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu wystarczające jest ogólnikowe powołanie się przez stronę na fakt niczym niepopartej choroby. Usprawiedliwienia dla przywrócenia terminu nie mogła zatem stanowić bardzo lakoniczna argumentacja skarżącego ograniczająca się do stwierdzenia, że choroba trwająca w dniach od 3 do 8 kwietnia 2015 r. uniemożliwiła mu wniesienie skargi w terminie. Skarżący, pomimo wezwania Sądu, nie nadesłał żadnych dowodów potwierdzających okoliczność, iż uchybienie terminu spowodowane było chorobą oraz że wystąpienie tej okoliczności miało wpływ na nieterminowe wniesienie skargi. Tym samym skarżący uniemożliwił Sądowi dokonanie weryfikacji złożonego wniosku o przywrócenie terminu pod kątem ustawowych przesłanek pozwalających na jego uwzględnienie. Skarżący powołał się jedynie na fakt wystąpienia choroby w dniach od 3 do 8 kwietnia 2015 r., nie precyzując jednak, jakiego rodzaju choroba to była ani jakie dolegliwości skarżący odczuwał. Skarżący oświadczył, iż w związku z chorobą nie był u lekarza. Niezależnie od tego, jakie powody przyświecały skarżącemu przy podjęciu decyzji o niekonsultowaniu swojego stanu zdrowia u lekarza, przyjąć należy, że jeśli uznał on, że wizyta u lekarza nie jest mu potrzebna, to w istocie stan jego zdrowia nie był na tyle poważny, by uniemożliwiał mu normalne funkcjonowanie, w tym nadanie skargi w terminie. Zauważyć należy, że skarżący nie wykazał również, że stan zdrowia uniemożliwiał mu zwrócenie się do osoby trzeciej (np. sąsiada) z prośbą o nadanie w jego imieniu w placówce pocztowej przesyłki zawierającej skargę. Przyczyna uchybienia terminu wskazana przez stronę nie tylko zatem nie została w jakikolwiek sposób uprawdopodobniona, ale skarżący nie wyjaśnił także, dlaczego podjęcie czynności procesowej w przewidzianym do tego terminie nie było możliwe. W związku z powyższym, skarżący nie wykazał, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy i że dochował wszelkich starań w celu zabezpieczenia swoich interesów prawnych. Tym samym w niniejszej sprawie nie zostało wykazane zaistnienie przesłanki ustanowionej w art. 86 § 1 p.p.s.a., a warunkującej przywrócenie uchybionego terminu. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.