V SA/Wa 2210/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2016 r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] lutego 2016 r., nr [...] o odmowie przyznania Grupie Producentów Rolnych [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] środków finansowych w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 20013 za czwarty rok działania (okres od 31 października 2014 r. do 30 października 2015 r.). Powodem odmowy przyznania środków było stwierdzenie organu, iż Grupa stworzyła sztuczne warunki do uzyskania płatności. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: [...] listopada 2015 r., Grupa Producentów Rolnych [...] sp. z o.o., złożyła w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów Rolnych", za okres od dnia 31 października 2014 r. do dnia 30 października 2015 r. Decyzją z [...] lutego 2016 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił przyznania Grupie środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych, w okresie od dnia 31 października 2014 r. do dnia 30 października 2015 r., to jest za 4. rok korzystania z pomocy finansowej. Decyzja została doręczona stronie 24 lutego 2016 r. 8 marca 2016 r. strona złożyła do Prezesa ARiMR odwołanie od ww. decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia, zarzucając rozstrzygnięciu organu I instancji: 1) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść decyzji, poprzez przyjęcie, że Grupa stworzyła sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 4 pkt 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011, z późn. zm.) oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE L 312/1 z dnia 23 grudnia 1995 r.), 2) naruszenie następujących przepisów postępowania, tj.: - art. 80 kpa w zw. z art. 75 kpa, poprzez błędną, arbitralną i dowolną ocenę materiału dowodowego poprzez niedopuszczenie wszystkiego co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a co nie jest sprzeczne z prawem i poprzez te okoliczności przedwczesność wydania zaskarżonej decyzji, - art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 8 i 11 kpa poprzez ogólnikowe uzasadnienie wydanej decyzji, nierealizujące zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, tj. organ administracyjny w uzasadnieniu nie wskazał, które fakty uznał za udowodnione, na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, a także dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności. Decyzją z [...] maja 2016 r. Prezes Agencji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes Agencji przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa unijnego i krajowego oraz podkreślił, że zgodnie z treścią przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzeniu Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011, z późn. zm.) - nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005, celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów do celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Powołując się na przeprowadzone postępowaniu organ II instancji stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wypłaty Grupie pomocy finansowej za okres od 31 października 2014 r. do 30 października 2015 r., tj. za czwartyi rok działalności. W trakcie postępowania odwoławczego Prezes ARiMR ustalił, że Grupa została zawiązana 5 kwietnia 2011 r. przez 5 wspólników (członków) tj.: M. W., L. W., "S." sp. z o.o., "M." sp. z o.o. oraz "N." sp. z o.o.. Decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] października 2011 r. nr [...], Grupa Producentów Rolnych [...] sp. z o.o. została wpisana do rejestru Grup Producentów Rolnych. 7 lipca 2011 r. Grupa, jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, została zarejestrowana przez Sąd Rejonowy w [...] w Krajowym Rejestrze Sądowym. Organ wskazał, iż działalność grupy [...] sp. z o.o. ma ścisły związek z działalnością Grup: "[...]" sp. z o.o. oraz Grupy "[...]" sp. z o.o. poprzez udział w tych Grupach członków pierwotnie funkcjonującej Grupy Producentów Rolnych "[...]" sp. z o.o., która 28 października 2008 r., na mocy decyzji Marszałka Województwa [...], została wpisana do Rejestru Grup Producentów Rolnych prowadzonego przez Marszałka Województwa [...]. Organ ustalił, że w skład członków Grupy Producentów Rolnych "[...]" sp. z o.o. wchodzili: D. W.(obecnie D. W.), A.W., M. W., M. W., [...] sp. z o.o., zaś infrastruktura była następująca: 1. A. W. prowadziła produkcję drobiu na 6 obiektach w miejscowości [...] oraz na 6 obiektach w miejscowości [...]; 2. D. W. (obecnie D. W.) prowadziła produkcję drobiu na 2 obiektach w miejscowości [...]; 3. M. W. prowadził produkcję drobiu na 5 obiektach w miejscowości [...] oraz na 2 obiektach w miejscowości [...] (rozbudowa do 7 obiektów); 4. M. W. prowadził produkcję drobiu na 3 obiektach w miejscowości [...] ul. [...]; 5. [...] sp. z o.o. prowadziła produkcję drobiu na 3 obiektach w miejscowości [...] przy ul. [...]. Decyzją z [...] czerwca 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił Grupie Producentów Rolnych "[...]" sp. z o.o., przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych, w okresie od dnia 28 października 2008 r. do 27 października 2009 r., to jest za 1. rok korzystania z pomocy finansowej. Przyczyną odmowy było ustalenie, że Grupa Producentów Rolnych "[...]" sp. z o.o. dokonywała sprzedaży do jednego z członków produktów nabytych uprzednio od poszczególnych członków. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2010 r. Decyzja organu II instancji nie została zaskarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Na podstawie wniosku Grupy Producentów Rolnych "[...]" sp. z o.o., decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2011 r. grupa ta została skreślona z rejestru Grup Producentów Rolnych. Hodowla i Ubój Indyka "[...]" sp. z o.o., która będąc członkiem Grupy Producentów Rolnych [...] sp. z o.o. prowadziła działalność w zakresie hodowli drobiu, podzieliła swoje gospodarstwo i w dniu 20 lipca 2011 r. wydzierżawiła nowopowstałym podmiotom i jednocześnie członkom Grupy Producentów Rolnych [...] sp. z o.o. część swoich nieruchomości: 1. "[...]" sp. z o. o. nieruchomość położoną w miejscowości [...], przy ul. [...] na działce ewidencyjnej nr [...] (kurnik nr 6), 2. "[...]" sp. z o.o., nieruchomość położoną w miejscowości [...], przy ul. [...] na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...] (kurniki nr 4 i 5), 3. L. W. nieruchomość położoną w miejscowości [...], przy ul. [...] na działce ewidencyjnej nr [...] (kurnik nr 7). Wydzierżawione obiekty dostosowane były do unijnych wymogów dla hodowli drobiu, znajdowały się w bardzo dobrym stanie technicznym i były w pełni wyposażone w linie technologiczne. Organ podkreślił, iż produkcja związana z chowem i hodowlą drobiu stanowi tzw. działalność nadzorowaną i wymaga uzyskania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego (art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 r. poz. 1459). Prezes ARiMR wskazał, iż numer ten członkowi Grupy [...] sp. z o.o. - "[...]" sp. z o.o. został nadany dopiero 1 sierpnia 2011 r. a "[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o.o., L. W. i M. W. dopiero 18 sierpnia 2011 r. W tych dniach zatem wskazani członkowi Grupy [...] sp. z o.o. dopiero rozpoczęli prowadzenie działalności w zakresie chowu i hodowli drobiu. Prezes ARiMR ustalił również na podstawie wypisów z Krajowego Rejestru Sądowego, że wg stanu na 21. stycznia 2014 r. udziały własnościowe członków Grupy [...] sp. z o.o. przedstawiały się następująco: 1) "[...]" sp. z o.o. – D. W. (obecnie D. W.) - udziałowiec spółki (40 % udziałów), M. W. - udziałowiec spółki (40 % udziałów), L. W. - udziałowiec spółki (10 % udziałów), J. W. - udziałowiec spółki (10 % udziałów); 2) "[...]" sp. z o.o. – D. W. (obecnie D. W.) - udziałowiec spółki (50 % udziałów), M. W.- udziałowiec spółki (50 % udziałów); 3) [...] sp. z o.o. – A. W. udziałowiec spółki (50 % udziałów), M. W., prezes zarządu [...] sp. z o.o. oraz udziałowiec spółki (50 % udziałów). Wg stanu na 17. maja 2016 r. udziały własnościowe członków Grupy [...] sp. z o.o. przedstawiały się następująco: 1) "[...]" sp. z o.o. – D. W. - udziałowiec spółki (40 % udziałów), L. W. - udziałowiec spółki (10 % udziałów), J. W. - udziałowiec spółki (10 % udziałów), K. M. - udziałowiec spółki (40 % udziałów), J. P. – prezes zarządu spółki; 2) "[...]" sp. z o.o. – D. W. - udziałowiec spółki (50 % udziałów), M. W. - udziałowiec spółki (50 % udziałów); 3) [...] sp. z o.o. – A. W. udziałowiec spółki (50 % udziałów), S. P. - prezes zarządu [...] sp. z o.o. oraz udziałowiec spółki (50 % udziałów). Organ ustalił, że "[...]" sp. z o. o., "[...]" sp. z o.o. oraz "[...]" Sp. z o.o. mają siedzibę w tej samej miejscowości, pod tym samym adresem – ul. [...], [...]. Pod tym samym adresem znajduje się również siedziba Grupy [...] Sp. z o.o. Prezes Agencji wskazał, że 27 lipca 2011 r. Grupa Producentów Rolnych "[...]" sp. z o.o. została ponownie wpisana do rejestru Grup Producentów Rolnych a wśród jej członków znaleźli się: M. W., J. W., "[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o.o., D. W. (obecnie D. W.). Ustalono, że 22 czerwca 2011 r. M. W. zawarł z "[...]" sp. z o.o. umowę dzierżawy nieruchomości położonej na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości [...]. Tego samego dnia M. W. zawarł też z J. W. umowę dzierżawy nieruchomości położonej na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości [...]. W obiektach położonych w [...] M. W. prowadził wcześniej działalność w zakresie hodowli drobiu jako członek GPR "[...]" sp. z o.o. i w planie działania tej grupy z 4 sierpnia 2008 r. fermy M. W. w [...] zostały opisane jako: "Obiekty wyremontowane dostosowane do hodowli indyków brojlerów. W obiektach znajduje się podstawowe wyposażenie technologiczne. Stan techniczny dobry.". "[...]" sp. z o.o. oraz J. W. rozpoczęli prowadzenie działalności w zakresie chowu i hodowli drobiu 26 lipca 2011 r., o czym świadczy data nadania tym podmiotom weterynaryjnego numeru. Natomiast 7 lipca 2011 r. Grupa Producentów Rolnych "[...]" sp. z o.o. złożyła ponownie wniosek o wpis do rejestru Grup Producentów Rolnych i [...] lipca 2011 r. została zarejestrowana. Udziały w "[...]" sp. z o. o. (stan na dzień 3 lutego 2014 r.) mieli – L. W. (25 % udziałów) i M. W. (75 % udziałów) a w "[...]" Sp. z o.o. (stan an dzień 10 stycznia 2014 r.) – A. W. (50 % udziałów), M. W. (50 % udziałów). Natomiast wg stanu odpisów z KRS na 17 maja 2016 r. udziały w "[...]" sp. z o. o. mieli – L. W. (25 % udziałów) i M. W. (75 % udziałów) a w "[...]" sp. z o.o. – A. W. (50 % udziałów) i M. W. (50 % udziałów). Organ ustalił także, że Grupa [...] sp. z o.o., "[...]" sp. z o. o., "[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o.o. oraz "[...]" sp. z o.o. i "[...]" sp. z o.o. mają siedzibę pod tym samym adresem - ul. [...] w [...]. Organ ustalił, że 31 października 2011 r. do Rejestru Grup Producentów Rolnych prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] została wpisana Grupa Producentów Rolnych "[...]" sp. z o.o. Grupa ta została zawiązana przez 5 członków: A. W., "[...]" sp. z o.o., K. P., "[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o.o. A. W. podzieliła swoje gospodarstwo i wydzierżawiła swoje nieruchomości członkom Grupy Producentów Rolnych "[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o.o. i [...] sp. z o.o., a umowy dzierżawy zostały zawarte miesiąc po wpisie Grupy "[...]" sp. z o.o. do KRS. Ponadto A. W. wydzierżawiła K. P. kurniki w miejscowości [...]. W tych obiektach A. W. prowadziła wcześniej działalność w zakresie hodowli drobiu jako członek GPR "[...]" sp. z o.o. i w planie działania tej grupy z 4 sierpnia 2008 r. fermy A. W. w [...] i [...] zostały opisane jako dobrze zorganizowane i wyposażone oraz zgodne z wymogami UE. "[...]" sp. z o.o. oraz [...]" sp. z o.o. rozpoczęły prowadzenie działalności w zakresie chowu i hodowli drobiu 223 sierpnia 2011 r., a K. P. 29 czerwca 2011 r. o czym świadczą daty nadania tym podmiotom weterynaryjnych numerów. Natomiast 13 października 2011 r. Grupa Producentów Rolnych "I[...]" sp. z o.o. złożyła wniosek o wpis do rejestru Grup Producentów Rolnych i [...] października 2011 r. została zarejestrowana. Prezes ARiMR ustalił również, na podstawie wypisów z Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień 27 grudnia 2013 r.), iż udziały własnościowe członków Grupy "[...]" sp. z o.o. przedstawiały się następująco: 1) "[...]" sp. z o.o. – D. W. (75 % udziałów), K. P. (25 % udziałów); M. W. – prezes zarządu 2)" [...]" sp. z o.o. – A. W. (75 % udziałów), J. W. (25% udziałów); M. W. – prezes zarządu 3)" [...]" sp. z o.o. – M. W. (75% udziałów), K. P. (25 % udziałów). Natomiast wg stanu odpisów z KRS na 17 maja 2016 r. udziały własnościowe członków Grupy "[...]" sp. z o.o. przedstawiały się następująco: 1) "[...]" sp. z o.o. – D. W. (dawniej W.) - 50 % udziałów, K. P. (dawniej P.) - 25 % udziałów, W. P. – 25% udziałów; D. P. – prezes zarządu 2)" [...]" sp. z o.o. – A. W. (50 % udziałów), J. W. (25% udziałów), W. P. (25% udziałów) – prezes zarządu 3)" [...]" sp. z o.o. – K. P. (dawniej P.) - 25 % udziałów, M. W. - 50% udziałów, J. M. (25 % udziałów); D. W. – prezes zarządu. "[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o. o, , [...]" sp. z o. o. mają siedzibę pod tym samym adresem - ul. [...], [...] – gdzie mają siedzibę także "I[...]" sp. z o.o., [...] sp. z o. o. oraz trzech jej członków tj., "[...]" sp. z o. o., "[...]" sp. z o.o. oraz "[...]" sp. z o.o. a także Grupa "[...]" sp. z o.o. i jej dwóch jej członków, tj. "[...]" sp. z o.o. oraz "[...]" sp. z o.o. Organ zwrócił uwagę, że grupy producentów: [...] sp. z o.o., ponownie zarejestrowana [...] sp. z o.o. oraz [...] sp. z o.o. zostały utworzone ze względu na produkt: drób żywy (bez względu na wiek), mięso lub jadalne podroby drobiowe: świeże, chłodzone, mrożone: indyki. Na podstawie powyższych ustaleń Prezes Agencji doszedł do wniosku, że podział bazy produkcyjnej należącej do członków pierwotnie wpisanej do Rejestru Marszałka Województwa grupy producentów "[...]" sp. z o.o., M. W., Hodowli i Ubojni Indyka "[...]" sp. z . oraz A. W. - poprzez wydzierżawienie kurników położonych w miejscowości [...],[...] i [...] dla poszczególnych członków grup producentów rolnych tj. J. W., K. P., "[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o. o, "[...]" sp. z o.o. oraz "[...]" sp. z o.o. - miał na celu rozdzielenie potencjału produkcyjnego trzech podmiotów, a następnie ponowne ich połączenie w celu utworzenia trzech osobnych grup producentów rolnych. Zarządzanie ww. spółkami w pełni uzależnione jest od decyzji podejmowanych przez D. W., A. W. i M. W., którzy w opisanych wyżej spółkach zamiennie są głównymi udziałowcami, wchodzą w skład zarządu lub są prokurentami samoistnymi. Jednocześnie w odpisach z rejestru każdej z tych nowopowstałych spółek wskazane jest, że spółkę reprezentuje jednoosobowo każdy z członków zarządu lub prokurent. W ocenie organu oznacza to zwiększenie stanu koncentracji ról zarządczych i decyzyjnych, a także dalsze konsolidowani e rzeczywistych czy potencjalnych, pośrednich czy też bezpośrednich korzyści finansowych wynikających z pełnionych przez ww. osoby funkcji oraz braku rzeczywistej samodzielności podmiotów wchodzących w skład grupy oraz sytuacji, w której te same osoby bezpośrednio lub pośrednio są członkami różnych grup producentów rolnych utworzonych ze względu na ten sam produkt. W ocenie Prezesa Agencji Grupa nie została powołana, zgodnie z art. 3 ustawy z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw. Organ wskazał na zależności pomiędzy podmiotami tworzącymi Grupę, które dotyczą zarówno miejsca, struktury własnościowej jak i powiązań osobowych pomiędzy poszczególnymi podmiotami wchodzącymi w skład Grupy. W opinii Prezesa Agencji, jakkolwiek zorganizowanie wielu spółek przez tych samych udziałowców nie jest sprzeczne z prawem, to jednak związek pomiędzy poszczególnymi spółkami, wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej, a przez to i członkami grupy producentów rolnych, pozostaje w sprzeczności z celami prawa unijnego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących ograniczeń płatności. Organ przytoczył treść art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, określający cel wsparcia udzielanego grupom producentów. Organ stwierdził, że brak unormowań w zakresie konieczności potwierdzania przez członków Grupy prowadzenia działalności przed jej utworzeniem w przepisach obowiązujących w sprawach przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" nie oznacza, że pomoc w ramach przedmiotowego działania, może zostać przyznana w sytuacji, w której poszczególni członkowie, na potrzeby założenia grupy producentów rolnych, rozpoczynają działalność w branży, w której uprzednio żadnej działalności nie prowadzili. Grupy producentów tworzą bowiem wyłącznie producenci rolni określonego rodzaju produktu, w celach określonych w art. 2 ustawy o grupach producentów rolnych i w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, czyli związanych w pewien sposób z działalnością produkcyjną w rolnictwie. W ocenie organu utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków, z których 3 członków prowadzi działalność rolniczą na dzierżawionych gruntach, będących w posiadaniu wcześniej innego członka, wskazuje, iż w sprawie doszło do podziału gospodarstwa, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków, wynikającym z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalne; liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 642). Organ zwrócił uwagę, że spółki (członkowie grupy) - " [...]" sp. z o.o.. "[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o.o., "[...]a" sp. z o.o., "[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o.o. - powstały w tym samym dniu – 19 listopada 2010 r. i w tej samej kancelarii. Również w tej samej kancelarii oraz tego samego dnia, tj. w dniu 5 kwietnia 2011 r., zawarte zostały umowy spółki Grup Producentów Rolnych [...] sp. o.o. oraz "[...]" sp. o. o. Organ podkreślił, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia nr 1698/2005. odnoszącego się do kwot i stawek wsparcia, zostały określone maksymalne limity przyznawanego wsparcia poprzez określenie, że górna granica jako odsetek produkcji wprowadzonej do obrotu podczas pierwszych pięciu lat po uznaniu grupy za grupę producentów wynosi 5 %, 5 %, 4 %, 3 % oraz 2 % przez odpowiednio pierwszy, drugi, trzeci, czwarty i piąty rok dla produkcji wprowadzonej do obrotu do wartości 1 000 000 EUR, a także 2,5 %, 2,5 %, 2,0 %, 1,5 % oraz 1,5 % przez odpowiednio pierwszy, drugi, trzeci, czwarty i piąty rok dla produkcji skierowanej na rynek przekraczającej 1 000 000 EUR, ale w odniesieniu do każdego z pierwszych pięciu lat nieprzekraczająca kwoty 100 000, 100 000, 30 000, 60 000, 50 000 EUR odpowiednio przez pierwszy rok, drugi rok, trzeci rok, czwarty rok i piąty rok działalności danej grupy producentów rolnych. W ocenie organu, istnienie wskazanych limitów wysokości przyznawanej corocznie pomocy finansowej dowodzi, że wyodrębnienie trzech grup producentów rolnych ("[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o.o., [...] sp. z o.o.) w zakresie tej samej branży przez te same osoby miało na celu zwielokrotnienie pomocy poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych". Organ przywołał wyrok NSA z dnia 10 marca 2014 r. (sygn. akt. II GSK 2076/12) stanowiący, że aplikowanie o pomoc przez te same osoby w ramach kilkunastu spółek kapitałowych należy postrzegać jako skierowane na ominięcie kwotowego limitu dofinansowania przysługującego jednemu beneficjentowi. W konsekwencji, zdaniem organu, pomimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia Grupy Producentów Rolnych na gruncie prawa polskiego, Grupa w niniejszej sprawie, w sposób sztuczny i pozorny stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez nią w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z systemem wsparcia. Chronologia kolejnych zdarzeń poprzedzających utworzenie Grupy wskazuje, że zamiarem osób zawiązujących Grupę [...] sp. z o.o. oraz jej poszczególnych członków, było działanie mające na celu w pierwszej kolejności ominięcie warunku wskazanego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005, a w dalszej kolejności otrzymanie płatności w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych". W konkluzji Prezes Agencji stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zostały wypełnione przesłanki wskazane w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, zgodnie z którym, nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Od powyższej decyzji Grupa złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Grupa zarzucała : I. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wydanej decyzji - poprzez przyjęcie, że: a) skarżąca stworzyła sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia, co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym albowiem Grupa [...] sp. z o.o. przedstawiła w przedmiotowej sprawie niezbędne dokumenty postaci: - zestawień faktur VAT i rachunków, potwierdzających przychody netto Grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które Grupa została utworzona w okresie od 31 października 2014 r. do dnia 30 października 2015 r., - zestawień faktur VAT i rachunków, potwierdzających wartość i ilość dostarczonych Grupie produktów lub grupy produktów przez poszczególnych jej członków w okresie od dnia 31 października 2014 r. do dnia 30 października 2015 r., - zestawień VAT i rachunków, potwierdzających przychody netto Grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które Grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy w okresie od dnia 31 października 2014 r. do dnia 30 października 2015 r., - oświadczenia Strony z dnia 16 listopada 2015 r. dotyczącego produkcji żywca indyczego w sztukach , - złożenia przez Stronę stosownych wyjaśnień co do celu działalności Grupy Producentów Rolnych [...] sp. z o.o., - przedłożenia licznych dokumentów potwierdzających samodzielne prowadzenie przez wszystkich członków Grupy gospodarstwa rolnego i poniesienie przez wszystkich członków Grupy kosztów związanych z hodowlą indyków i kosztów faktycznego zarządzania gospodarstwami w zakresie chowu drobiu; b) pominięcie faktu, że działalność Grupy przyczyniła się do osiągnięcia celów zamierzonych przez rozporządzenie 1698/2005 i nie jest sprzeczna z żadnym z celów wsparcia zakreślonym przez prawodawcę; c) podmiotowe i prawne powiązania pomiędzy podmiotami gospodarczymi a także wspólne kierownictwo, korzystanie ze wspólnej lokalizacji oraz prowadzenie takiego samego rodzaju działalności odbiera niniejszym podmiotom samodzielność gospodarczą i świadczy o stworzeniu sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści, co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym, albowiem wskazywane połączenia pomiędzy podmiotami gospodarczymi nie wykazują stworzenia przez spółkę "sztucznych warunków" wymaganych do otrzymania tej płatności; b) Grupa Producentów Rolnych [...] sp. z. o.o. zarejestrowana 31 października 2011 r. jest kontynuatorką Grupy Producentów Rolnych "[...]", która w dniu 28 października 2008 r. została wpisana do Rejestru Grup Producentów Rolnych prowadzonego przez Marszałka Województwa [...], co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym a także pomimo braku w obowiązujących przepisach dotyczących grup producentów rolnych zakazu rozwiązania założonej grupy producentów rolnych i zawiązania nowej; c) wydzierżawienie nieruchomości położonych w miejscowości [...], [...] oraz [...], dla poszczególnych członków grup producentów rolnych tj. "[...]" sp. z o.o., J. W., ." [...]" sp. z o. o., "[...]" sp. z o.o. oraz K. P. miało na celu dekoncentrację tj. rozdzielenie potencjału produkcyjnego trzech podmiotów, a następnie ponowne ich połączenie w celu stworzenia trzech osobnych grup producentów rolnych, co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym a ponadto dotyczy to podmiotów zupełnie odrębnych i niezależnych od Grupy Producentów Rolnych [...] sp. o.o; d) wydzierżawienie nieruchomości położonych w miejscowości [...], dla poszczególnych członków grup producentów rolnych tj. "[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o.o. oraz L. W. miało na celu dekoncentrację tj. rozdzielenie potencjału produkcyjnego wskazywanych podmiotów, a następnie ponowne ich połączenie w celu stworzenia osobnych grup producentów , co miało prowadzić do umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków wynikającym z załącznika nr 1 do z Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów lotnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 642), co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym a także pomimo złożenia przez Stronę stosownych wyjaśnień a także przedstawienia licznych dokumentów potwierdzających samodzielne prowadzenie przez wszystkich członków Grupy gospodarstwa rolnego i ponoszenie kosztów produkcji indyków wyszczególnionych w pkt. I lit. a petitum skargi; e) refakturowanie przez [...] "[...]" sp. z o.o. na spółkę "[...]", "[...]" oraz na M. W., L. W. oraz J. W. kosztów związanych z funkcjonowaniem ferm tj. zaopatrywanie w wodę, energię elektryczną oraz ogrzewanie świadczy o tym, iż [...] "[...]" sp. z o.o. pośrednio zarządza wydzierżawionymi obiektami a co wskazuje na zależność ekonomiczną pomiędzy dzierżawcą tj. [...] sp. z o.o. a wydzierżawiającymi, tj. M. W., L. W., J. W. oraz spółkami "[...]" i "[...]" oraz co świadczy o braku samodzielności wskazywanych podmiotów pomimo obowiązującej zasady swobody umów, braku w obowiązujących przepisach prawa zakazu takiego działania oraz pomimo przedłożenia przez stronę licznych dokumentów świadczących o samodzielności wskazywanych podmiotów, wyszczególnionych w pkt. I lit. a petitum skargi; f) "[...]" sp. z o.o., "[...]" sp. z o.o. "[...]" sp. z o.o., L. W. oraz M. W. w okresie poprzedzającym wpisanie wskazywanych podmiotów do rejestru podmiotów nadzorowanych utrzymujących zwierzęta gospodarskie nie były podmiotami prowadzącymi działalność w zakresie utrzymywania drobiu, co nie znajduje oparcia w gromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym oraz pomimo złożenia przez Stronę stosownych wyjaśnień wskazujących wielkość produkcji poszczególnych członków w okresie poprzedzającym utworzenie Grupy Producentów Rolnych oraz licznych dokumentów świadczących o samodzielności jej poszczególnych członków oraz potwierdzających poniesienie kosztów związanych z hodowlą indyków a także pomimo braku w obowiązujących przepisach dotyczących przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" unormowań w zakresie potwierdzenia przez członków Grupy prowadzenia działalności przed jej utworzeniem; co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania przepisu art. 4 ust.8 Rozporządzenia Komisji (UE) NR 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011) ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich; II. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanej decyzji, tj.: a. art. 7 w zw. z art. 77 kpa poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego tj. wydanie decyzji zawierającej arbitralne kwalifikacje czynności strony a następnie nienaprawienie tych rażących uchybień przez organ II instancji, które to decyzje w sposób rażący naruszyły zasadę zaufania do organów administracyjnych, b. art. 80 kpa w zw. z art. 75 kpa poprzez błędną, arbitralną i dowolną ocenę materiału dowodowego poprzez niedopuszczenie wszystkiego co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a co nie jest sprzeczne z prawem i poprzez te okoliczności przedwczesność wydania zaskarżonej decyzji, c. art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 8 i 11 kpa poprzez ogólnikowe uzasadnienie wydanej decyzji, nie realizujące zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa tj. organ administracyjny w uzasadnieniu nie wskazał, które fakty uznał za udowodnione, na którch dowodach oparł swoje rozstrzygniecie a także dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności a ponadto nie odniósł się do wszystkich podnoszonych przez Skarżącą zarzutów zawartych w odwołaniu z 7 marca 2016 roku. Prezes Agencji Restrukturalizacji i Modernizacji Rolnictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718); zwanej dalej: "p.p.s.a." sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego krajowego i wspólnotowego. W rozpatrywanej sprawie badając legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę fatyczną wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Prezesa ARiMR, które to ustalenia uznał za prawidłowe, jako że znajdują one pełne odzwierciedlenie w dokumentach zgromadzonych w aktach postępowania administracyjnego (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów oraz zasady i warunki udzielania ze środków publicznych pomocy finansowej związanej z ich organizowaniem i funkcjonowaniem określa ustawa z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983 ze zm.). Stosownie do art. 2 ustawy z 15 września 2000 r. osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz.U. z 2013, poz. 173) w tym, w odniesieniu do grup producentów (art. 5 ust. 1 pkt 10). W treści art. 10 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r. przewidziano, że pomoc jest przyznawana jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1) oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. (Dz. U. Nr 81, poz. 550 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 "wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwiania tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celu: dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup; wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności." Przepisy wykonawcze do powyższego rozporządzenia nr 1698/2005 zostały zawarte m. in. w rozporządzeniu nr 65/2011. Z treści art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 wynika, że nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Wydanie decyzji o przyznaniu pomocy finansowej jest wynikiem spełnienia przez beneficjenta warunków określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu. Badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku, jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami krajowymi i unijnymi. Zadaniem organów administracji było zatem zbadanie, czy Grupa spełniła kryteria przyznania pomocy oraz, czy przyznanie pomocy będzie zgodne z przepisami rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 i rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. Zgodnie z przepisami powołanego rozporządzenia celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu. W związku z tym, że istotą pomocy jest wsparcie wspólnego wprowadzania do obrotu danego produktu należy przyjąć, że chodzi o działania wspólne, czyli dokonywane przez wszystkich członków grupy. Zgodnie z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. W ocenie sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni omówionych wyżej przepisów. Istotą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest uznanie przez organy, że doszło do stworzenia przez Grupę czy też jej członków sztucznych warunków do otrzymania płatności w rozumieniu powołanego art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011. Należy zauważyć, że przepis ten ma takie same brzmienie jak obowiązujący w poprzednim stanie prawnym art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. U.E. L. 2006. 368.74). Kwestia dotycząca właściwego zastosowania art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006 była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1141/11. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na złożoną konstrukcję wewnętrzną art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006. Otóż zgodnie z tym przepisem przesłanką odmowy płatności jest: 1) stwierdzenie sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności oraz 2) wykazanie celu, jakim jest uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1595/12 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) pogląd ten podzielił i stwierdził, że pozostaje on aktualny na gruncie obecnie obowiązującego art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Oznacza to, że oceniając zgodność z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 4 ust. 8 powołanego rozporządzenia należy skonfrontować jego subsumcję z tymi elementami stanu faktycznego, które potwierdzają, że beneficjent, w tym wypadku grupa producentów rolnych, stworzył sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności, oraz tymi ustaleniami, które wykazują cel, ich stworzenia. Kwestia interpretacji art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 była też przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwość UE w wyroku z 12 września 2013 r. w sprawie o sygn. C-434/12 w sprawie ze skargi Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond 'Zemedelie' - Razplasztatelna agencija. Trybunał wskazał, że aby zbadać czy stworzono sztuczne warunki do uzyskania płatności należy ocenić elementy obiektywne i subiektywne. W ramach tych pierwszych należy ocenić warunki i cele wsparcia – czy są przez dany projekt realizowane (np. skierowanie pomocy do określonego kręgu podmiotów). Co do elementu subiektywnego to przy dokonywaniu tego oceny można wziąć pod uwagę, okoliczności faktyczne takie jak więzi natury prawnej, ekonomicznej lub personalnej pomiędzy osobami zaangażowanymi w rozpatrywaną inwestycję (LEX nr 1362597). W ocenie sądu obie kwestie zostały przez organy administracji wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wykładnią prawa dokonaną w przytoczonych orzeczeniach. Wyjaśniono zarówno dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa wprowadzających limity korzystania ze wsparcia w zakresie czasowym i kwotowym oraz wymogu minimalnej liczby członków grupy. Zaś poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między członkami Grupy organy w sposób czytelny odniosły się do elementu subiektywnego – zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia. Suma okoliczności faktycznych sprawy sprawia, że stanowisko organów o spełnieniu, w realiach tej konkretnej sprawy, sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy jest w pełni zasadne. W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, że Grupa spełniła warunki formalne do otrzymania płatności. Okoliczności te nie stoją jednak na przeszkodzie badania przez ARiMR zasadności przyznania płatności każdorazowo przy złożeniu przez Grupę wniosku o płatność. Wynika to z tego faktu, że wpisanie Grupy do rejestru grup producentów zależy od spełnienia przez nią wymogów formalnych określonych w treści art. 3 ustawy z 15 września 2000 r., zaś wydanie decyzji przez ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej, jest wynikiem spełnienia wymogów określonych treścią art. 3 ust. 1 rozporządzenia MR i RW z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych". Tymczasem badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami nie tylko krajowymi ale i unijnymi. Zgodnie z § 6 ust. 3 w/w rozporządzenia wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, ażeby organy kwestionowały braki wniosku czy zgłaszały zastrzeżenia do ilości wyprodukowanej minimalnej ilości produktu. Organ oceniając okoliczności powstania Grupy oraz związki pomiędzy jej członkami uznał, że zasadne jest postawienie zarzutu stworzenia przez Grupę warunków wymaganych do otrzymania płatności, o czym stanowi art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Prezes ARiMR w sposób wyczerpujący rozpatrzył całość zebranego materiału dowodowego w sprawie a wyciągnięte wnioski dotyczące stworzenia sztucznych warunków uzyskania płatności, w ocenie sądu, były uprawnione. Sąd podziela ocenę, że w rozpoznawanym przypadku doszło do tworzenia przez członków grupy pozornej działalności, poprzez utworzenie nowej grupy producentów, czego dowodzą następujące ustalenia dokonane przez organy. Wskazuje na to szereg okoliczności: powiązania osobowe pomiędzy członkami Grup, tożsamość ich siedzib i adresów, podział pomiędzy nowoutworzonych członków grupy majątku produkcyjnego należącego do pozostałych członków grupy poprzez dzierżawę obiektów, z których każdy spełniał wymogi prowadzonej w nim działalności, bez racjonalnego uzasadnienia ekonomicznego dla takiej dekoncentracji. Podział bazy produkcyjnej "[...]" sp. z o.o. nastąpił poprzez wydzierżawienie jej obiektów czterem z pięciu członków Grupy nastąpił po tym, jak pierwotnie funkcjonująca Grupa Producentów Rolnych "[...]" sp. z o.o., na własny wniosek, została wykreślona z rejestru grup producentów rolnych prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] i następnie z dniem [...] lipca 2011 r. pod tą samą nazwą została ponownie wpisana do tego rejestru. Pierwotnie funkcjonującej Grupa Producentów Rolnych "[...]" sp. z o.o., odmówiono przyznania płatności za pierwszy rok działalności Grupy, z uwagi na fakt, iż dokonywała sprzedaży produktów nabytych uprzednio od poszczególnych członków do jednego z członków tj. "[...]" sp. z o.o. Powyższe wskazuje na to, że jedynym gospodarczym uzasadnieniem takiego podziału było stworzenie nowych podmiotów, celem spełnienia wymogu minimalnej liczby członków wymaganej dla utworzenia grupy producentów, uprawniającej do uzyskania wsparcia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano też, że wyliczona na podstawie dokumentów przedstawionych przez grupy producentów: "[...]" sp. z o.o., [...] sp. z o.o. oraz "[...]" sp. z o.o. wartość rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wskazanych jako wytworzonych w gospodarstwach jej członków, w oparciu o ustalony kurs euro w wysokości 4,2639 zł na podstawie § 8 ust. 3 rozporządzenia wskazuje, że pomoc finansowa w przypadku ww. Grup przekracza pułap określony jako maksymalny w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, tj. w czwartym roku, który stanowi obecnie równowartość kwoty 255 774,00 zł. Niewątpliwie prawo nie zabrania prowadzenia działalności gospodarczej w formie wielu spółek z tymi samymi udziałowcami. Jednak tam gdzie prawo ustala pewne ograniczenia (ilość członków grupy, limity pomocy) lub cele dla których ta pomoc jest przyznawana, organ ma prawo i obowiązek badać i oceniać zarówno przyczyny powstania Grupy, w skład której wchodzą podmioty ze sobą powiązane jak i sposób prowadzenia przez te podmioty działalności produkcyjnej. Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że cel utworzenia Grupy Producentów [...] sp. z o.o. był sprzeczny z jednym z celów wsparcia określonych w art. 35 ust. 1 lit. a) Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, a mianowicie dostosowaniem do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup. Multiplikowanie istnień osób prawnych i dzielenie pomiędzy nie potencjału produkcyjnego, w sytuacji gdy nie prowadzi to do polepszenia gospodarowania majątkiem, który nadal pozostaje de facto w zarządzie tej samej, wąskiej grupy osób i nie ulega zmianie rodzaj produkcji rolnej prowadzonej przez nowoutworzone podmioty, jest sprzeczne z racjonalną gospodarką rynkową. Prowadzi to jedynie do zwiększenia kosztów administracyjnych działalności, gdyż dla każdej spółki muszą być prowadzone zgodnie z przepisami o rachunkowości księgi rachunkowe, każda spółka musi sporządzać odrębne sprawozdanie finansowe, każda spółka musi ponosić odrębnie koszty zarządu i koszty funkcjonowania związane ze spełnieniem wymogów wynikających z przepisów kodeksu handlowego (np. koszty zgromadzeń wspólników, które muszą odbywać się przynajmniej raz w roku by zatwierdzić sprawozdanie finansowe, koszty obowiązkowych ogłoszeń w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, koszty zapewnienia siedziby dla każdej ze spółek). W istocie Grupa stanowi sztuczną jednostkę w cyklu produkcyjnym i sprzedażowym, nieprzynoszącą efektu dodanego dla produkcji jej członków, a jest jedynie sztucznym ogniwem utworzonym w celu uzyskania korzyści finansowej w postaci pomocy finansowej w ramach działania grup producentów rolnych. Także Grupa, w składanych w toku postępowania przed organami wyjaśnieniach, nie wykazała w sposób przekonujący racjonalności gospodarczej tworzenia nowych podmiotów i podziału pomiędzy nie środków produkcji będących wcześniej w dyspozycji innych członków grupy. W ocenie sądu wbrew zarzutom skargi, organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zbierając go wcześniej zgodnie z wymogami przepisów postępowania, w szczególności uwzględniając treść art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu, to na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów i dawania zgodnych z prawem wyjaśnień, co do okoliczności sprawy, zwłaszcza dowodzących faktów, z których strona wywodzi skutki prawne. Stanowisko organów, wyjaśnienia, argumentacja oraz wyciągnięte wnioski są logiczne i spójne. Organ szczegółowo przedstawił fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł, a także wyjaśnił przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Jednocześnie Skarżący nie wykazał aby poczynione przez organy I i II instancji ustalenia były niezgodne ze stanem faktycznym. Stąd nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Z treści art. 21 ustawy o wspieraniu wynika, że organ działa na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 kpa. W konsekwencji zarzuty naruszenia art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa nie są zasadne. Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie sądu miało miejsce w sprawie. Organy orzekające odniosły się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Wyjaśniły też dlaczego nie dały wiary dowodom zgłaszanym przez stronę. Bezpodstawny jest więc zarzut naruszenia art. 80 kpa. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrola decyzji. W tej sytuacji skargę jako niezasadną, na podstawie art.151 p.p.s.a. należało oddalić.