V SA/Wa 2223/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. sprawy ze skargi C. B. P. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności informacji o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę Przedmiotem skargi z dnia [...] września 2013 r., wniesionej przez C. B. P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej jako Skarżący, Wnioskodawca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jest postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], utrzymujące w mocy własne postanowienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w związku z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r., złożonym przez C. B. P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. w sprawie stwierdzenia nieważności "decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] marca 2007 r. o odrzuceniu wniosku [...] (pismo [...]) oraz decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] marca 2007 o odrzuceniu wniosku [...] (znak: [...]) lub też wydanie decyzji o stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa". Skarżący ubiegał się o przyznanie dotacji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206, z późn. zm., dalej: ustawa o NPR), przewidującej m.in. wydatkowanie publicznych środków wspólnotowych na realizację programów operacyjnych. [...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. oraz Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w Z. (Regionalne Instytucje Finansujące - RIF) poinformowały Skarżącego, że złożone przez niego wnioski o dofinansowanie nie spełniają kryteriów formalnych. W dniu [...] lutego 2007 r. oraz [...] lutego 2007 r. Skarżący wniósł od powyższych rozstrzygnięć RIF odwołania do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. Agencja pismami z dnia [...] marca 2007 r. [...] (znak: [...]) oraz [...] marca 2007 r. [...] (znak: [...]) (nie zaś jak to wskazał Skarżący z dnia [...] marca 2007 r.) uznała złożone odwołania za bezzasadne. W uzasadnieniu przedmiotowych pism Agencja wskazała, że zgodnie z § 13 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (Dz. U. Nr 195, poz. 2010 r., z późn. zm.), RIF dokonuje oceny formalnej wniosku w terminie 18 dni od dnia upływu danego terminu składania wniosków. RIF odrzuca wniosek zawierający uchybienia formalne, informując o tym przedsiębiorcę. W świetle Wytycznych dla Wnioskodawców, w przypadku stwierdzenia uchybień administracyjnych, przedsiębiorcy, którzy złożyli wnioski najpóźniej na 7 dni przed końcem danej rundy aplikacyjnej, wzywani są do dokonania uzupełnień. Skarżący złożył dokumenty później niż na 7 dni przed końcem rundy aplikacyjnej, więc nie przysługiwało mu prawo do dokonania uzupełnień, a złożone przez niego wnioski podlegały odrzuceniu. W piśmie z dnia 14 grudnia 2012 r. skierowanym do organu, zatytułowanym "wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji", Skarżący wniósł o wydanie przez Ministra Gospodarki decyzji stwierdzającej nieważność "Decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] marca 2007 r. o odrzuceniu wniosku [...] (pismo [...]) oraz Decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] marca 2007 o odrzuceniu wniosku [...] (znak: [...]) lub też wydanie decyzji o stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa". Pismami z dnia [...] marca 2013 r. oraz [...] kwietnia 2013 r. Skarżący podtrzymał swoje żądanie i wezwał organ do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W rezultacie organ, na podstawie art. 61 a § 1 w związku z art. 124 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w dniu (...) czerwca 2013 r. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności "decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] marca 2007 r. o odrzuceniu wniosku [...] (pismo [...]) oraz decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] marca 2007 o odrzuceniu wniosku [...] (znak: [...]) lub też wydanie decyzji o stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa". W dniu 26 czerwca 2013 r. Skarżący zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej tym postanowieniem, wnioskując o jego uchylenie i stwierdzenie nieważności "decyzji" wydanych przez PARP. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący zarzucił organowi niewłaściwe zastosowanie art. 61 a § 1 k.p.a. Zdaniem Skarżącego stanowisko organu jest błędne, ponieważ "w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania obu decyzji PARP dopuszczalne było stosowanie regulacji kpa we wspomnianych postępowaniach (...) także w przypadku, gdy udzielenie dofinansowania następowało w drodze umowy (...) Przy czym decydujące znaczenie miało tutaj to, czy przepisy ustawowe przyznawały danemu organowi władcze kompetencje w fazie rozpatrywania wniosku, poprzedzającej zawarcie umowy (zob. Uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 29 marca 2006 r., sygn. akt II GPS 1/06). Decyzje PARP miały charakter władczego rozstrzygnięcia". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podtrzymując stanowisko w nim zawarte. W uzasadnieniu Minister Gospodarki wskazał - odnosząc się do argumentacji Skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w tym powołanych przez Wnioskodawcę uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w kwestii charakteru prawnego rozstrzygnięć w sprawie udzielania pomocy finansowej w perspektywie 2004-2006 orzecznictwo sądów było niejednolite. Jednakże w analogicznej sprawie wyrokiem z dnia [...] maja 2009 r.: sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w W. oddalił powództwo Wnioskodawcy wskazując, że działania RIF, a zatem również PARP, nie były sprzeczne z jakimikolwiek regulacjami. Apelacja w sprawie również została oddalona. Wyrokiem z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...] Sąd Apelacyjny w W. uznał, że działania w przedmiotowej sprawie były zgodne z trybem postępowania określonym przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju oraz przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004-2006. Dodatkowo Sąd uznał, że do postępowania o udzieleniu pomocy w ramach SPO WKP nie stosuje się przepisów k.p.a. Sąd powszechny wskazał przy tym, że jeśli udzielenie pomocy finansowej następuje na podstawie umowy zawieranej między Instytucją Wdrażającą a podmiotem ubiegającym się o dotację, a nie w formie decyzji administracyjnej, to przepisy k.p.a. nie miały zastosowania. Sąd nie stwierdził także bezprawności działania instytucji działających w sprawie z wniosku o dofinansowanie. Od wyroku Sądu Apelacyjnego złożona została skarga kasacyjna, jednakże Sąd Najwyższy, postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r.. sygn. akt [...]. odmówił jej rozpoznania z uwagi na brak potrzeby wykładni § 13 ust. 3 ww. rozporządzenia. Sąd Najwyższy jednoznacznie wskazał, że o tym. czy wniosek o dofinansowanie został złożony w terminie nie mogła decydować data nadania wniosku w placówce pocztowej operatora publicznego, lecz data wpływu do RIF. Minister wskazał ponadto, że także sądy administracyjne podzieliły stanowisko Ministra Gospodarki w analogicznych sprawach oddalając skargę Wnioskodawcy (tu organ powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 657/12 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 656/12). Z wyroków tych wynikało, że do oceny wniosków o dofinansowanie w ramach poddziałania 2.2.1 SPO-WKP nie miały zastosowania przepisy k.p.a., a informacje udzielone przez RIF oraz PARP w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004-2006 oraz Wytyczne dla Wnioskodawców, nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 104 i 107 k.p.a. Minister stwierdził tym samym, że skoro zgodnie z dyspozycją art. 61 a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, to w okolicznościach przedmiotowej sprawy wydanie takiego postanowienia było prawnie uzasadnione, albowiem pisma PARP z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku [...] (znak: [...]) oraz z dnia [...] marca 2007 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie [...] (znak: [...]) nie stanowiły decyzji administracyjnych, a zatem nie mógł być wobec tych informacji (pism) zainicjowany tryb nadzorczy przewidziany w art. 156 k.p.a. W dniu [...] września 2013 r. Skarżący wniósł od powyższego rozstrzygnięcia skargę. W skardze po raz kolejny postawiono zarzut błędnego zastosowania art. 61a § 1, art. 104 i art. 107 k.p.a., będącego konsekwencją niewłaściwego uznania przez organ, że czynności związane z przyznaniem pomocy na podstawie ustawy o Narodowym Planie Rozwoju nie mają charakteru administracyjnoprawnego, a w konsekwencji, że odrzucenie wniosku o dofinansowanie nie następuje w formie decyzji administracyjnej. Skarżący podtrzymał argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] czerwca 2013 r. sprowadzającą się przede wszystkim do twierdzenia, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie znajdują poglądy wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2004 r., sygn. akt II GPS 3/06. Dodatkowo Skarżący, odnosząc się do okoliczności powołania przez organ w skarżonym postanowieniu stanowisk sądów powszechnych orzekających w postępowaniu cywilnym o jego roszczeniach, podniósł, że sądy powszechne nie podejmują rozstrzygnięć w zakresie kontroli decyzji administracyjnych, a tym samym ich poglądy "nie mają znaczenia" dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy oraz, że zgodnie z art. 366 kodeksu postępowania cywilnego moc wiążącą mają sentencje prawomocnych wyroków a nie ich uzasadnień. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o oddalenie skargi z uwagi na fakt, że zarzuty przedstawione przez Skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także o wydaniu decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postanowienie Ministra Gospodarki z [...] sierpnia 2013 r., jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] czerwca 2013r., zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zmianami, dalej: k.p.a.). Przepis ten, obowiązujący od dnia 11 kwietnia 2011r., został dodany ustawą z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz.18). Nowelizacja ta pozwoliła na wyraźniejsze niż dotychczas rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego – jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia żądania strony co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. Wskazany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest też zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, co oznacza, iż w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym. W niniejszej sprawie uczestnictwo Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w realizacji programu wynikało z zakresu jej działań, określonego ustawą z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275 z późn.zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, realizowała ona zadania z zakresu administracji rządowej, które zostały określone dla niej w programach rozwoju gospodarki, w szczególności w zakresie wspierania: rozwoju mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców, eksportu, rozwoju regionalnego, działalności innowacyjnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. "o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz tworzenia nowych miejsc pracy, przeciwdziałania bezrobociu i rozwoju zasobów ludzkich". W oparciu zaś o ust. 1a tego artykułu uczestniczyła w realizacji programów operacyjnych, o których mowa w ustawie o NPR jako instytucja wdrażająca, udzielająca pomocy finansowej beneficjentom określonym w art. 6b ust. 1, lub jako beneficjent. Ustawa o Narodowym Planie Rozwoju określiła również pojęcia: "beneficjenta", "instytucji wdrażającej" i “instytucji zarządzającej" . Zgodnie z art. 2 pkt 1 tejże ustawy "beneficjentem" jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, korzystające z publicznych środków wspólnotowych i publicznych środków krajowych na podstawie umowy o dofinansowanie projektu albo decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 7. Natomiast "instytucja wdrażająca" to podmiot publiczny lub prywatny, odpowiedzialny za realizację działania w ramach programu operacyjnego na podstawie umowy z instytucją zarządzającą (art. 2 pkt 4). Minister Gospodarki i Pracy rozporządzeniem z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (Dz. U. Nr 195, poz. 2010 z p.zm.) zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej", określił szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania przez PARP pomocy finansowej w ramach tego programu (§ 1 ust. 1). Oparł się przy tym na delegacji wynikającej z art. 6b ust. 10 ustawy o utworzeniu PARP. Tryb udzielania wsparcia przedsiębiorcom unormowany został w Rozdziale 4 ww. rozporządzenia. I tak, wniosek o dofinansowanie składany jest przez przedsiębiorcę w regionalnej instytucji finansującej, dokonującej jego formalnej oceny (§ 13). W razie stwierdzenia uchybień formalnych we wniosku złożonym najpóźniej na 7 dni przed upływem danego terminu składania wniosków, regionalna instytucja finansująca wzywa przedsiębiorcę do usunięcia tych uchybień w terminie 3 dni roboczych od wezwania (ust. 3), przy czym RIF odrzuca wniosek zawierający uchybienia formalne, informując o tym przedsiębiorcę. Natomiast wnioski prawidłowe pod względem formalnym i techniczno-ekonomicznym regionalna instytucja finansująca przekazuje sukcesywnie Agencji (ust. 4). Zgodnie natomiast z § 14 rozporządzenia Agencja przeprowadza drugi etap oceny techniczno-ekonomicznej i ocenę merytoryczną wniosków, o których mowa w § 13 ust. 4, stosując kryteria oceny określone w przepisach wydanych dla Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw na podstawie art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (ust. 1). Agencja, w terminie 60 dni od dnia upływu danego terminu składania wniosków, przekazuje wyniki oceny wniosków, w postaci listy rankingowej, Instytucji Pośredniczącej Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (ust. 2). Instytucja Pośrednicząca weryfikuje wyniki oceny wniosków, o których mowa w ust. 2, a następnie w terminie 5 dni roboczych przekazuje zweryfikowaną listę rankingową Instytucji Zarządzającej (ust. 3). Instytucja Zarządzająca, kierując się zweryfikowanymi wynikami oceny, w terminie 30 dni od dnia przekazania przez Agencję listy rankingowej Instytucji Pośredniczącej zatwierdza listę rankingową wniosków kwalifikujących się do wsparcia, na podstawie której Agencja zawrze umowy o udzieleniu wsparcia. W przypadku wątpliwości co do oceny wniosku Instytucja Zarządzająca może zażądać od Agencji kopii wskazanego wniosku wraz z załącznikami (ust.4). Po zatwierdzeniu przez Instytucję Zarządzającą listy rankingowej wniosków kwalifikujących się do wsparcia Agencja niezwłocznie zawiadamia wnioskodawców o udzieleniu bądź odmowie udzielenia wsparcia (ust. 5). Definicję "instytucji zarządzającej" zawiera art. 2 pkt 5 ustawy o NPR. Jest to właściwy minister, odpowiedzialny za przygotowanie i nadzorowanie realizacji programu operacyjnego albo za przygotowanie i nadzorowanie realizacji strategii wykorzystania Funduszu Spójności, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz. Urz. WE L 161 z 26.06.1999, L 198 z 21.07.2001 oraz L 158 z 27.06.2003; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 14, t. 1, str. 31) oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającym Fundusz Spójności (Dz. Urz. WE L 130 z 25.05.1994, L 161 z 26.06.1999; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 14, i 1, str. 9 (w brzmieniu wówczas obowiązującym). Zważywszy na wskazany stan prawny zdaniem Sądu działania podejmowane przez PARP odnośnie zgłaszanych wniosków nie mają charakteru władczego, a przekazywane przez nią informacje nie są decyzjami w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ze względów wskazanych wyżej Sąd stwierdził, że skoro pisma PARP z dnia [...] marca 2007 r. oraz z dnia [...] marca 2007r. nie były decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 107 k.p.a., nie służyły tym samym od nich środki zaskarżenia, w tym nadzwyczajne, jak stwierdzenie nieważności, przewidziane w tym kodeksie. Podkreślić należy, iż dla uznania, że w danej sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną musi istnieć przepis prawa przyznający określonemu podmiotowi prawo do podejmowania decyzji administracyjnych rozumianych jako oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s. 18). Podkreślić jeszcze raz należy, iż w przepisie art. 26 ust. 2 ustawy o NPR mowa jest o instytucji zarządzającej, działającej w jej imieniu instytucji wdrażającej i instytucji pośredniczącej, uprawnionych do udzielania dofinansowania w zależności od systemu realizacji danego programu. W systemie realizacji programu SPO - WKP instytucją zarządzającą jest minister właściwy do spraw gospodarki, natomiast instytucją wdrażającą m.in. PARP. Regulacje prawne, dotyczące realizacji tego programu nie przewidują dla PARP roli instytucji wdrażającej, działającej w imieniu instytucji zarządzającej. Pismo Agencji informujące o odrzuceniu wniosku, jego przyznaniu lub odmowie przyznania dofinansowania jest więc czynnością techniczną, której nie można przypisać cech władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, podlegającego kontroli sądów administracyjnych. Z tych też względów chybione jest powoływane się przez autora skargi na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 3/06. Zagadnienie prawne, jakie zostało rozstrzygnięte w tej uchwale dotyczyło bowiem odmowy dofinansowania przez instytucję wdrażającą działającą w imieniu instytucji zarządzającej (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 566/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 2873/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko prezentował w tym przedmiocie tut. Sąd w wyrokach z dnia 3 lipca 2012r. sygn. akt V SA/Wa 657/12 oraz V SA/Wa 656/12 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w pełni podziela ten pogląd. Należy też stwierdzić, że wskazywany przez Skarżącego wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2013r. sygn. akt V SA/Wa 2689/12 był wydany w innym stanie prawnym i faktycznym i nie mógł znaleźć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Skoro zatem pismom Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] marca 2007 r. oraz [...] marca 2007 r. nie można przypisać cech władczego rozstrzygnięcia administracyjnego podlegającego kontroli sądów administracyjnych, to tym samym nie mógł być wobec tych informacji zainicjowany tryb nadzorczy przewidziany w art. 156 k.p.a. Tym samym po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Ponadto - mając na uwadze zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez organ - Sąd uznał, że brak podstaw do uznania, że doszło do ich naruszenia. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ innych przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.