V SA/Wa 2226/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] lutego 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] lutego 2016 r. nr [...] [...] lipca 2016 r. (data nadania) W. sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca" lub "Spółka"), zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z 31 maja 2016 r. nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wymierzonej w wysokości 12.000 zł. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniając wniosek wskazano, że w przedmiotowej sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącego oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków. Zdaniem pełnomocnika brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, iż skarżący, na skutek egzekucji nałożonej na niego kary finansowej, może zostać pozbawiony środków finansowych. Podniesiono, że przeciwko Spółce prowadzone są inne postępowania dotyczące kar pieniężnych i liczne postępowania egzekucyjne. Do wniosku załączono kserokopie zawiadomień o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, tytuły wykonawcze, upomnienia oraz pisma wydawane w toku prowadzonych wobec strony skarżącej postępowań egzekucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, a użycie przez ustawodawcę zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Oznacza to, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek uzasadniających odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z p 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14). W sytuacji, gdy zaskarżony akt nakłada na skarżącego zobowiązanie pieniężne niewystarczające jest wykazanie, że na skutek wykonania tego aktu dojdzie do egzekucji kwoty zobowiązania, a także wywód uzasadniający przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje. Dokonując oceny wniosku, Sąd musi oprzeć się na wiarygodnym materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. Celem ustalenia, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do wyrządzenia stronie szkody majątkowej i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Zawarte w uzasadnieniu wniosku twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik jedynie ogólnikowo stwierdził, że w przedmiotowej sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącą oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania decyzji. Okolicznością uzasadniającą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na którą powołała się skarżąca to fakt, że wszczęte zostało przeciwko Spółce postępowanie egzekucyjne. Na potwierdzenie powyższej okoliczności skarżąca dołączyła kserokopie zawiadomień o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, upomnienia oraz tytuły wykonawcze. W ocenie Sądu z samego faktu, że zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne wobec Spółki, nie wynika wniosek, że w wyniku podjętych działań egzekucyjnych powstanie u skarżącej znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Z zasady sama szkoda powstała z tytułu dokonanych czynności egzekucyjnych ma charakter restytucyjny, ponieważ wiąże się ze świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury jest świadczeniem odwracalnym. Oznacza to, że w razie ewentualnego prawomocnego uwzględnienia skargi, po merytorycznym rozpoznaniu sprawy, jeśli strona poniesie szkodę z powodu niezgodnego z prawem działania organu, ma roszczenie o jej naprawienie. Sama możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd, a także sposób prowadzenia egzekucji nie stanowi podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji, gdyż na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności samej skargi. Zaznaczyć należy, że przymusowa ewentualna egzekucja należności określonej zaskarżoną decyzją ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, jednak wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, a instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. W świetle powyższych okoliczności i przedłożonych dowodów Sąd oceniając wniosek uznał, że nie jest możliwym zaistnienie tak poważnych niebezpieczeństw, jak znaczna szkoda czy trudne do odwrócenia skutki. Dla kompleksowej analizy wniosku zabrakło informacji odnoszących się do majątku trwałego firmy, jego szacunkowej wartości czy dochodów z prowadzonej działalności. Skarżąca nie przedstawiła informacji odnośnie ciążących na niej zobowiązań. Skarżąca nie przedłożyła żadnych konkretnych danych dotyczących aktualnego stanu majątkowego Spółki np. rocznych deklaracji podatkowych czy też wyciągów z rachunków bankowych lub lokat. W związku z powyższym Sąd nie może przyjąć, że uiszczenie kwoty 12.000 zł spowoduje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej Spółki oraz wyrządzenie jej znacznej i nieodwracalnej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto zauważyć należy, iż rodzaj obowiązku nałożony na skarżącą tj. zapłata kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2009r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała zatem zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.